Vanmorgen om 9.30 vertrokken. En na de surprise party van vrijdag was het weer een spektakel. Ik had geen idee dat er zoveel vrienden en familie kwam om mij letterlijk uit te zwaaien. Ik had de vrijdagavond nog niet eens in mijn hoofd verwerkt en nu dit uitzwaaimoment. Ik weet nu al: dit wordt onvergetelijk. En dan feitelijk beginnen met lopen. Alles wat voorbereid is, wordt nu realiteit. Ik kan dat nog niet helemaal bevatten. Mijn dierbaarste schatten (Bertie, de kinderen en aanhang) hebben een afscheid georganiseerd dit weekend wat zo mooi en bijzonder is. De eerste kilometers voelden heel raar aan. Je loopt op ontzettend bekend terrein en je moet alles nog een plek geven. Toen ik langs de Plechelmus liep, begonnen de klokken te luiden. Ik dacht dat kan geen toeval zijn En dan Oldenzaal uit. Een van mijn hardloopvrienden (Marc) liep me tegemoet. Hij wilde zeker weten dat ik wegging. Maar vooral ook nog een foto van bordje einde Oldenzaal. Heel leuk van hem.
Over de Lonnekerberg naar Lonneker en dan door Roombeek (ook nog een foto van het monument) naar het centrum. Het weer was fantastisch. Dus toch even op een terrasje in Enschede voor een heerlijke koffie. En zowaar in Enschede een man die me een buen camino wenst. Na Enschede richting Rutbeek. Een tegemoetkomende fietser draaide zich om en liep een eindje mee over mijn motivatie om dit te doen. Hij had de schelp gezien. Hij had zelf ook al stukjes gelopen, maar sarria had hij door een blessure moeten afhaken. Hij vond het geweldig dat ik vanuit huis vertrok. Dat gaat hij ook doen……..als hij met pensioen is Daarna nog een wandelaar getroffen die mij vroeg of ik het trekvogelpad ging volgen. Dat had hij nu gedaan. Dit was zijn laatste etappe en was dus nu thuis. Hij vond het bijzonder dat dit dan mijn eerste etappe is. Na het Rutbeek door het Buurserzand. Dat is echt een heel mooi gebied. En met fantastisch weer natuurlijk een extra dimensie. Van mijn drie lagen kleding in de ochtend eindigde ik met slechts een laag.
De familie waar ik slaap is een neef van Ellen Bos. Een prachtige boerderij in het buitengebied van Haaksbergen. En superaardig ontvangen. Met dit weer is een biertje wel op zijn plek zeiden ze. Ik heb niet tegengestribbeld. Heerlijk. De eerste 33,4 kilometers zitten erop. Ik mag nog een eind.
Omgaan met mijn handicap
Over het algemeen kan ik na dertien jaar wel goed en gezond omgaan met mijn dwarslaesie. Een persoonlijke regel die ik mezelf heb opgelegd is: eerst drie keer proberen en als iets dan nog niet lukt hulp vragen.
Dat heeft tot gevolg dat het soms niet goed gaat en ik wat laat vallen of zelf op de grond val. Dan roep ik hulp van mijn huisgenoten of ik pak de telefoon en maak een berichtje dat ik weer van de grond opgeraapt moet worden.
Tegen bekenden die me willen helpen zeg ik vaak dat ik geen gehandicapte ben maar iemand met een tijdelijke beperking van enkele ledematen.
Peter, 62 jaar, incomplete dwarslaesie
