Ik wilde vanmorgen niet om zes uur vertrekken. Eerst nog samen ontbijten, afscheid nemen en om 8 uur vertrokken. Alleen dan wel te verstaan. Bertie kon rustig aan doen, want zij vloog pas in de middag terug naar huis.
De route van vandaag was niet echt interessant. Het eerste deel ging over een gebied dat steeds licht omhoog ging. Eerst langs een wat verloederd gebied waar veel vuilnis langs de straat ligt en vervallen hutjes en schuurtjes. Niet leuk om te lopen. Daarna door een nieuw aangelegd industrieterrein waar de infrastructuur er al lag en her en der ook bedrijven gevestigd zijn. Ook een nieuw ziekenhuis van Tarragona is daar gevestigd. Eenmaal op het hoogste punt (valt mee bijna 60 meter) had je een leuk uitzicht op het stadje Vila Seca. Het stadje zelf stelt niet zoveel voor. Dan de afdaling naar Salou over een onbebouwd gebied met veel paadjes, waar veel mensen hun hond uitlaten. Dat was dus het gevalš.
Op de keper beschouwd, blijf je lopen tussen bebouwd gebied en zeg maar met āgatenā. Van Salou had ik wel de verwachting dat het een leuk stadje zou zijn. Ik vind het absoluut niet bijzonder. Een heleboel appartementencomplexen. Op zich wel mooie complexen, maar een echt centrum heb ik niet ontdekt. Uiteraard veel eetgelegenheden langs de boulevard, maar op de een of andere manier trok het me niet. Het strand was afgeladen vol en wellicht helpt dat voor mij mee om er niets aan te vinden.
Daar waar ik dacht dat Salou wel zoān beetje afgelopen moest zijn (het was niet meer druk, is mijn criterium) heb ik een colaatje gedronken.
Tussen Salou en Cambrils heeft iemand nog een zandvoorstelling gemaakt van een winters landschap. Best aardig en er reed zelfs een treintje in rond. Over alle boulevards kan ik kort zijn: als je er een hebt gezien, heb je ze eigenlijk allemaal wel gezien.
Voor ik het stadje Cambrils in ging, heb ik een salade gegeten. En die was echt heel lekker. Daarna mijn hotel gezocht en gevonden pal in het centrum. Een heel basic hotel, maar prima om te slapen.
Na de gebruikelijke rituelen ben ik het stadje ingelopen. Het valt me op dat het echt druk is. Het hoogseizoen is begonnen, denk ik. Ik kan niet zeggen dat het een authentiek stadje is, maar er zijn veel winkeltjes en restaurantjes. En een plein met heel veel platanen.
Ik viel met de neus in de evenementen-boter. Er was een optocht van verschillende clubs die allemaal iets eigens deden. De meeste clubs werden wel begeleid door veel trommels. Het was leuk om te zien. Er zat ook een club bij die een menselijke toren bouwde. Dat ziet er spectaculair uit. Ik telde 7 verdiepingen.
Daarna even rondgewandeld en uiteindelijk weer beland bij de gelegenheid waar ik eerder ook al had gezeten. Daar heb ik gegeten. De risotto was prima. En dan terug naar mijn kamer. Morgen mag ik er heel vroeg uit. Ik wil om zes uur lopen , want ik moet een behoorlijke afstand afleggen.
Vandaag dus weer āalleenā. Het viel me wel mee, maar als je ergens gaat zitten of aan het eind is het met zijn tweeĆ«n veel leuker. Dan mis ik mijn schat wel. En met het vertrek van Bertie ga ik in mijn gedachten toch al meer denken aan het einde van mijn tocht. En dat op dag 100 vanaf het vertrek in Oldenzaal.
Nog iets meer dan twee weken waarin ik nog bijna 400 kilometer moet afleggen. Ik krijg ook veel berichtjes dat ik er bijna ben. Ik zou het haast geloven, maar van Groningen naar Maastricht is minder ver.
Met de 24,0 kilometer van vandaag komt het totaal aantal afgelegde kilometers vanaf 22 maart 2026 op 2308,7 kilometer.
Theater
De laatste jaren bezoeken we steeds vaker het theater.
Zo ook een keer het Theaterhotel in Almelo.
De kaarten werden telefonisch besteld want meestal kun je rolstoelplekken niet online bestellen.
Bij aankomst moesten we de lift naar boven nemen en dan werd het wel duidelijk.
Inderdaad, maar we kwamen in een āhokā , waarvan ik vermoed dat dat vroeger de regiecabine was met opgestapelde stoelen aan de zijkant.
Dus je zat echt afgezonderd van de rest van de bezoekers en keek over hun hoofden naar het podium. Niet echt gezellig, maar het optreden was leuk.
Dan is onze ervaring met Metropool Hengelo toch heel anders.
We meldden ons bij de ingang voor een sta-concert, en moesten even wachten op een vrijwilliger.
Deze begeleidde ons met de goederenlift naar boven en in de zaal naar een gemarkeerde plek direct bij het podium. Dus helemaal vooraan bij een optreden van de Edwin Evers showband.
In de pauze kwam de vrijwilliger nog weer terug om te vragen of de plek beviel of dat we ergens anders wilden staan/zitten. Maar het beviel ons supergoed.
Na het optreden kwam er weer een vrijwilliger om ons met de lift mee naar beneden te nemen. Wat een service Ć©n een mooi muziekspektakel.
Carla, partner dwarslaesie C4 C5
