Ik was net voor de wekker wakker om 5.25 uur. Snel even kijken of het Nederlandse team gewonnen had op NOS.NL. Blijkt de 2e helft van de verlenging nog bezig te zijn. Dan toch nog even kijken naar de penalty-serie. Ondertussen de rugzak inpakken en dan zien dat ook het Nederlands team kan inpakken.
Ik ben om iets over zessen vertrokken. Eerst richting strand om wederom een hele lange strandwandeling te maken. Dat was mijn verwachting. Of weer een verhaal over hoe het allemaal anders loopt. Het begin was schitterend. De zon was nog niet op en de maan was druk bezig zich achter de horizon te stallen. Wat een mooi gezicht. En dan omdraaien en de zon net boven de horizon zien te verschijnen. Heel mooi om mee te maken.
Maar na zo’n kleine 5 kilometer ging het anders. Mijn Wikiloc gaf de weg aan langs het strand, maar dat was onmogelijk. Dus een ommetje gemaakt. Geen punt, heb ik vaker gedaan. Dat ging ongeveer 2 kilometer goed en daarna via een rivierbedding weer naar zee toe. Dat lukte aardig tot 50 meter voor het strand. Alles potdicht. Dus terug en via een verdere omweg geprobeerd. Dat lukte, maar ik moest toen eerst met mijn zware schoenen een paar honderd meter door het mulle zand en daarna over aangelegde rotsblokken die als afscheiding fungeren voor een groot huis. En dat ook een paar honderd meter. De eerste meters gingen wel, maar daarna werd het een zoektocht hoe van de ene steen op de andere te komen. En dan kom je bij een camping. Je ziet hem wel, maar geen idee hoe de laatste meters te overbruggen. Weer eens een keer stokken gooien en dan maar zien of het lukt. Ik schrijf dit: dus het is gelukt. De campinggasten die pal aan het strand hun caravan hadden staan, zaten (voor zover ze wakker waren) met verbazing te kijken. Ik denk dat ze mij een illegale campinggast vonden. Want voor de rest waren er een hoop poortjes en slagbomen op de camping.
Ik had geen zin om deze sessie nog een keer te doen, want ik moest nog langs een aantal campings. Daarbij zocht ik toch ook naar een plek om te ontbijten. En ik had mijn zinnen gezet op Miami Platja op drie kilometer afstand. Dus maar een stukje langs de N340. De vluchtstrook was breed genoeg.
Net in Miami platje mijn dinsdagochtend interview gehad met Wim van Laar (TwenteFM). Hij blijft dat heel erg leuk doen.
Iets na negen uur kwam ik in Miami Platja. In tegenstelling tot andere badplaatsen was hier zo goed als niets te doen. En voor zover er al strandtenten en andere eetgelegenheden waren. Een ding hadden ze gemeen: ze waren allemaal dicht. En ik was echt wel toe om iets te eten. Ik had al 15 kilometer gelopen. Dan maar doorlopen naar het volgende plaatsje Hospilatet de l’ Enfant. Wat mogelijkheden betreft is het een kopie van Miami Platja. En omdat ik echt wat wilde eten, ben ik het dorpje terug ingelopen en gelukkig wat gevonden.
Ik heb de route nog eens goed bekeken, maar ik zag de strandwandeling niet zo zitten. Gevoegd bij een hele steile klim, dacht ik deze te omzeilen door nog een stuk op de N340 te blijven. Niet het mooiste stuk, maar ik kon goed doorlopen. En zo zag ik ook de entree van camping La Torre del Sol. Daar zijn Bertie en ik samen met Jelmer en Leon in 2011 geweest (Serieuze inschatting).
Voor het eerst zag ik langs de weg ook een bewegwijzering naar Valencia. Dat voelt een beetje al als thuiskomen, maar de kilometers Die er achter staan, drukken dat gevoel enigszins😀.
De warmte deed ook goed werk en in combinatie met weinig wind gewoon kilometers maken en zien over te komen. Wel 3,5 liter water gedronken. Ik liep dus niet op de route, dus aan mijn navigatie heb ik dan niet zoveel. Af en toe kijken waar ik ongeveer ben. Tempo zat er blijkbaar goed in, want sneller dan ik verwacht had, was ik over.
Ik heb een soort B&B als overnachtingsplek. Het ligt gewoon in een urbanisatie vlakbij L’Ametlla de Mar. Prima plek, maar het dichtstbijzijnde cafeetje en restaurant ligt op 1,3 kilometer. Maar ik moet eten en drinken. Dus dat heb ik gedaan en nu zit ik dit te schrijven bij een chauffeurscafe. Ze kennen elkaar allemaal. Dus ik kan in alle rust schrijven, terwijl de N340 langs raast, er nu een windje waait en het eten snel op tafel staat. En dan ook nog iemand die mensen een shirt van Real Madrid of Barcelona wil verkopen. Kansloze actie en Jelmer wil geen shirts, anders….. Al met al wel een leuk sfeertje.
Samenvattend heb ik een zware tocht gehad. Niet dat het lopen een probleem was, maar de onduidelijke wegen. De lengte van de route in combinatie met de warmte. Vandaag 33,9 kilometer gelopen en gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu in totaal 2342,7 kilometer gelopen.
Verleden-heden-toekomst
Op het moment dat je iets heftigs meemaakt is er alleen maar het heden. Je bent dag in dag uit bezig met het opbouwen, vernieuwen en ontwikkelen van je lichaam, je past je mentaal aan en je beheerst zoveel mogelijk je emoties omdat je de energie nodig hebt om weer op te krabbelen. Zodra je weer in een iets rustiger vaarwater terecht komt ga je bezig met je verleden. Wat was er altijd en is nu weg, wat kon ik en kan ik nu niet meer enzovoort. Dit is een stuk van je leven dat voorbij is en niet meer terug komt: de rouw. En dan denk je vaak dat het nooit meer goed gaat komen, dat je niet meer gelukkig gaat zijn.
Tot het moment dat je je realiseert dat je hebt genoten van een goed gesprek met iemand, dat je blij werd van iets kleins. En steeds vaker raakt de heftige gebeurtenis op de achtergrond en staat je huidige, je nieuwe leven, weer op de voorgrond. In de gesprekken met anderen gaat het weer om jou en niet meer om wat je hebt meegemaakt.
Ellen, incomplete dwarslaesie C6
