Gisterenavond heb ik het met Bertie nog gehad over mijn vertrektijd vanmorgen. Volgens haar moest ik zo vroeg mogelijk vertrekken, terwijl ik eerst wilde ontbijten (zit bij de prijs in😄). Betekent wel dat ik pas op zijn vroegst om 8.30 uur zou kunnen vertrekken. En daarbij het was een relatief korte etappe én er werd veel wind verwacht. Al die ingrediënten bij elkaar deed me besluiten om 8 uur te ontbijten. Het was een geweldig ontbijt. Daar had ik geen spijt van. En het waaide heel hard. Volgens de eigenaar zou de wind in de middag minder worden.
Een gemakkelijke strandwandeling op een gemarkeerd pad….dacht ik….Het was een superwandeling. Wat mooi langs al die rotspartijen en idyllisch gelegen zandstrandjes. Geweldig om er te mogen lopen.
Was het gisteren zwaar vanwege afstand en warmte; daar had ik nu totaal geen last van. Als het al zwaar was, dan komt dat door de steile klimmetjes en dito afdalingen. Soms tussen heel dicht bij elkaar staande struiken en bomen door en dan weer over rotsige stranden. Echt genieten plus. Probleem is wel dat het helemaal niet op schiet. En dan maak ik ook weer (teveel) foto’s.
Na 6 kilometer kwam ik bij de camping in L’Ametlla de Mar. Daar heb ik als kind met ons gezin in 1969 gekampeerd. Mijn ouders hadden een vouwwagen, waarmee we in 1967 ook al hadden gekampeerd in Denia. En na een verregende vakantie in Oostenrijk in 1968, snap ik nu de keuze van mijn ouders destijds om weer naar Spanje te gaan.
De camping is uiteraard gemoderniseerd, maar het ‘straatjes’-patroon is volgens mij ongewijzigd. En ook het strand baaitje is het zelfde. Ik dacht zelfs de wandeling naar het dorpje was in tact. Al is het nu heel goed te belopen.
Een koelkast was er niet in die tijd. Dus om de drank en etenswaren een beetje koel te houden, kwam elke morgen de IJs-kar, waar je een blok ijs voor 5 peseta’s kon kopen (Cecile, mijn oudste zus kon zich de prijs herinneren). Ik moest elke morgen brood halen. ‘Oenapana’ moest ik zeggen. Geen idee wat het betekende (ik was pas 11) maar ik kreeg brood. Ik herinner het mij als een fantastische vakantie waar we wel vijf weken op de camping bleven. Ik had een vriendje (Roel) en een Belgisch vriendje (Serge) waar ik de hele vakantie mee op trok. Samen naar de visafslag in Ametlla en vooral klimmen op de hoge rotsen. Nu ik ze zie, zijn ze niet zo hoog als in mijn gedachten.
Mijn Belgische vriendje had zeer rijke ouders. Ze hadden een grote rubberboot met motor en daar mochten we ook mee. Ook mijn ouders gingen met de ouders om en we zijn later ook bij hen thuis geweest in de buurt van Antwerpen. Ze woonden in een kasteel en hadden een manege en 9 paarden (vraag me niet waarom ik dat weet, maar het is gegarandeerd zo dat het 9 paarden zijn😄).
Het schiet me allemaal te binnen nu ik er loop. Uiteraard even de foto’s met mijn zussen gedeeld en Cecile en Rita herkennen het, Anneke was te jong en Ineke was nog niet geboren.
In Ametlla mijn eerste koffiepauze gehad (uiteraard met croissant) en daarna toch even gekozen voor een weg die parallel loopt aan het strand. Ik moet toch ook gewoon kilometers maken 😄.
Na een stuk over de gewone weg (nou ja een slecht onderhouden landweggetje naast de spoorlijn) weer langs het strand gelopen. Net voor ik weer het ‘strand’ zou oplopen was een leuk restaurantje waar ik heerlijk geluncht heb.
Strand wil zeggen de kustlijn. Af en toe een klein baaitje, maar meest over rotspaadjes. Ik denk wel iets te rotsig voor een wandeling met Bertie. En er staan af en toe huizen op plekken….wauw.
Na 20,5 kilometer was ik in Ampolla op de plaats van bestemming. Ampolla heeft een jachthaven, maar het is niet echt een bijzonder plaatsje. Mijn overnachtingsplek ligt pal voor de haven. Prima plek.
Na de gebruikelijke rituelen heb ik een korte wandeling gemaakt door het centrum en al vrij snel besloten om op een terras naast het hotel te gaan zitten. Onder het genot van een Turia (heerlijk tostada bier) het verhaal geschreven. Dan denk ik ook; wat een mooi leven heb ik zo.
Ik besef dat ter dege. Vooral als ik ook denk aan het doel waarvoor ik loop. Ik kan dit in alle vrijheid doen en ik weet ook dat niet iedereen dit zou kunnen doen. Maar mijn gedachten gaan vooral naar mensen zoals Ellen, Raymond en Peter voor wie dit onmogelijk is. Lees het verhaal eens goed op dwarsdooronsleven.nl van Ellen over verleden-heden-toekomst. Dat zegt meer dan genoeg over waar je dagelijks mee bezig bent. Ik gun het haar en allen die het is overkomen dat er verlichting komt en de toekomst er misschien weer iets beter uit ziet.
Het is ook fantastisch dat er al meer dan € 8.000,00 is gedoneerd. Wellicht een druppel op een gloeiende plaat, maar zo ongelofelijk belangrijk. En dan met de wetenschap dat er al zo’n 250 mensen/stellen zijn geweest die dat bedrag bij elkaar hebben gebracht. Ik vind het geweldig dat daarmee ook de bewustwording is vergroot. Alleen al die steun zorgt ervoor dat ik mijn tocht wil volbrengen.
Vandaag dan 20,5 kilometer en gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu in totaal 2363,2 kilometer afgelegd.
Van de regen in de drup
Ik ben afhankelijk van een elektrische rolstoel, waar ik zowel bij het erin als eruit gaan hulp van iemand nodig heb.
Bij droog en niet te koud weer kan mijn hond zelfstandig uitlaten met een korte riem aan een stang, die opzij van mijn rolstoel bevestigd wordt ( door mijn vrouw).
Op een zomerse dag, met een paar donkere wolken aan de horizon, gingen wij ( Boef en ik) samen op pad. Na een minuut of tien trok de wind aan en werd het wel heel snel donker. Nadat ik besloot snel huiswaarts te keren brak de hemel open. Binnen enkele seconden gaf mijn rolstoel er de brui aan en stond ik stil in de stortbui.
Eigenlijk te gek voor woorden dat iedere e-bike een waterdichte display heeft en een elektrische rolstoel, waarvan je volledig afhankelijk bent, bij wat regen kortsluiting krijgt en er de brui aan geeft!!
Snel mijn vrouw gebeld die zei er zo snel mogelijk aan te komen. Direct daarna kwam een groepje doorweekte mountainbikers mij tegemoet. Eén van hun, Gerard, was één van mijn fietsmaatjes van vóor mijn dwarslaesie. Ze stapten hulpvaardig af en wij overlegden wat wijsheid was. De rolstoel staat veiligheidshalve altijd geblokkeerd wanneer hij uitgeschakeld is , maar ik kon mij iets herinneren over bepaalde ontgrendelings hendels die ergens ( uit mijn zicht) achterop beide elektromotoren zouden zitten. Die werden snel ontdekt en omgedraaid waardoor de stoel met veel kracht te verrijden bleek.
De afstand naar huis was misschien 500 meter en 2 sterke, steeds harder hijgende, kerels hebben mij daar, na een flinke inspanning, kunnen afleveren.
Het was een bijzondere polonaise in de stromende regen: ik op kop in mijn rolstoel met een doorweekte hond naast me, Carla die ondertussen gearriveerd was liep aan de andere zijde met een paraplu boven mij, 2 puffende duwers achter mij en vervolgens de resterende fietsers die wandelend met links en rechts een fiets aan de hand de processie afsloten!
We kunnen er achteraf nog steeds om lachen.
Raymond 69 jr. incomplete dwarslaesie C4-C5
