Ik zit nu in de schaduw van het hotel op een kunstgras terras en een zwembad voor mijn neus. Overigens allemaal wel behoorlijk gedateerd en ook een aantal zaken die echt onderhoud nodig hebben. De zee ligt pal voor het hotel, maar wel zo’n 15 meter lager en niet aantrekkelijk om daar te zwemmen, omdat het alleen maar rotsen zijn. Achter het hotel ligt de N340 en die ken ik uit eerdere etappes. De drukte valt mee, maar elke auto kun je goed horen. Maar met de horizon van de zee en de strak blauwe lucht heb ik wel een vakantiegevoel. Vooral ook omdat ik het zwembad ook feitelijk gebruikt heb. Prima moment om mijn verhaal van de dag te schrijven.
Met een lange etappe voor de boeg in combinatie met de verwachte hoge temperatuur (35 graden) ben ik vanmorgen om zes uur vertrokken. Dat is toch een hele mooie tijd, want de zon moet nog opkomen en de temperatuur is aangenaam. Het was alleen windstil. Dat belooft niet veel goeds dacht ik.
Mijn idee was om flink door te lopen en bij het plaatsje Poblé Nou Delta te ontbijten. Ik had op Google Maps gezien dat daar wel mogelijkheden zouden zijn. Maar dan moeten ze wel open zijn 😀. Dat betekent een eerste wandeling van ruim 13 kilometer. En gelet op mijn ervaring van gisteren met het lopen in de delta van de Ebro was mijn verwachtingspatroon van een leuke wandeling niet zo hoog.
Maar hoe anders heb ik het beleefd. Ik heb van begin tot eind (nou ja op de laatste 3 kilometers na die ik op de N340 naar het hotel moest lopen) enorm genoten van mijn wandeling en de omgeving. Dat is eigenlijk wel raar, want het zijn nog steeds rijstvelden en het is nog steeds vlak.
Het verschil is dat ik nu over karrensporen moest lopen tussen de velden door. Ik hoefde geen moment op te letten op het verkeer. En dan zie je in een keer een hele groep vogels uit de rijstvelden opstijgen. Prachtig om te zien. En af en toe een huis in the middle of nowhere omringd door palmbomen. In de verte zie je mensen werken in de velden. En dan het geluid van de natuur. Wat een hoeveelheid aan verschillende vogelgeluiden en geluiden uit het veld. Daar ben ik me gisteren niet bewust van geweest.
En dan denk ik ook dat het tijdstip van vertrek van invloed is op de beleving. Gisteren pas later weg en ook nog na een slecht ontbijt én een weg die ik gepland had en mooi leek niet toegankelijk was.
Het was windstil, schreef ik al, en dat had als bijkomstige narigheid dat er ongelofelijk veel zwermen muggen (of iets wat daar op lijkt) waren. Zolang ik liep, was er niets aan de hand. Maar als ik een foto maakte dan weten ze je te vinden.
De kilometers vlogen er af en tegen negen uur was ik in Poblé Nou Delta. En er was een café dat open was die ook een heerlijke desayuno verzorgde. De wind begon op te steken en met het stijgen van de temperatuur is dat een prettige bijkomstigheid. De tweede prettige bijkomstigheid is dat de muggen niet tegen wind kunnen. Althans, ik heb er geen last meer van gehad. Een nieuw insect liet zich gelden, een Libelle-achtige. En ook die waren in enorme aantallen aanwezig. Maar daar heb je geen last van.
Om 9.50 uur weer een interview met Wim van Laar (TwenteFM). Hij refereerde ook nog aan het artikel dat zij op hun site hebben geplaatst over mijn wandeling. Dat vond ik leuk beschreven. Wim van Laar vroeg me naar al mijn fysieke ongemakken, maar ik kan er niet één opnoemen. Of het moet mijn blauwe grote teen zijn waar ik geen last van heb. Ik zie wel dat het niet lang meer duurt voor de nagel er volledig af is. Voor de duidelijkheid: dat is de situatie totnogtoe. Hopelijk blijft het zo gaan.
Daarna ben ik door een beschermd natuurpark gelopen. Daar waren een paar uitkijktorens, en dan had je wel een mooi overzicht van het gebied. En ongelofelijk veel vogels. In de stad La Rapita kwam ik uit de Delta. Op een terrasje een cola gedronken. En even kijken hoe ver ik nog moest. Dat viel heel erg mee. Ik had er al meer dan 24 kilometer op zitten en mocht er nog ruim zes lopen.
Eerst door het stadje, dan over een boulevard, daarna wat achteraf over zandweggetjes en dan over de benoemde N340 voor drie kilometer.
Ik vertel onderweg niet vaak welke wandeling ik doe, maar de barman vroeg me waar ik de auto geparkeerd had. En zo ontstaat een gesprekje. Hij heeft me helemaal gedetailleerd uitgelegd hoe ik morgen het beste kan lopen. Je ontkomt niet aan de N340, maar dat is een paar kilometer en daarna alleen maar strandweg. Ik ga zijn tip opvolgen😀
Ik heb nog 12 etappes te gaan. Mijn zwager Jos loopt nog 4 dagen met me mee en een van mijn hardloopvrienden, Frank, loopt ook nog 3 dagen mee. Ik vind het heel bijzonder dat mensen de moeite nemen om een aantal dagen mee te lopen. Dat heb ik nu al meerdere keren mogen ervaren. Ik moet het allemaal wel zelf lopen, maar op de een of andere manier loopt het met een ander erbij iets gemakkelijker. En het is natuurlijk ook veel leuker.
Vandaag 30,9 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 2410,0 kilometer afgelegd.
Soms verandert het leven in één ogenblik. Dat overkwam ook oud collega Raymond, die jaren geleden een dwarslaesie opliep na een ingrijpend fietsongeval. Inmiddels is hij patiënt in onze praktijk. Voor ons als collega’s was het confronterend om van dichtbij te zien hoe ingrijpend een dwarslaesie het leven verandert van hemzelf en de mensen om hem heen.
Zijn verhaal maakt diepe indruk op ons allemaal. Goede zorg gaat verder dan behandelen alleen. Het draait niet alleen om de patiënt, maar ook om de mensen die iedere dag naast hem staan. Want samen kom je verder – dwars door het leven heen.
Samen kijken we niet naar de beperkingen, maar naar de mogelijkheden.
Want ook met een dwarslaesie gaat het leven door, soms anders dan gedacht, maar nooit zonder perspectief.
Ondanks alle uitdagingen heeft Raymond zijn passie voor schilderen gevonden. Hij maakt prachtige schilderijen en tekeningen. Hiermee laat hij zien dat een dwarslaesie niet bepaalt wie je bent, maar dat talent, doorzettingsvermogen en moed een weg weten te vinden.
Karin, collega fysiotherapie
