Gisterenavond op tijd naar bed, want ik wilde echt om zes uur in de ochtend vertrekken. En dat is ook gelukt. Met de tip van de barman, ben ik dus 3,5 kilometer langs de N340 gelopen. De zon was nog niet op, maar echt donker was het ook niet. Daarom vond ik het geen probleem om langs de grote weg te lopen. En door het vroege tijdstip was het ook heel rustig op de weg. Maar omdat het zo rustig was, kwamen er auto’s voorbij met een ongelofelijke snelheid. En hoewel de vluchtstrook wel breed is, is dat toch niet prettig.
Maar na de afslag kwam ik in het dorpje Les Cases de Alcanar. En ik moet zeggen: aan het haventje was toch een leuk pleintje. De bar was weliswaar open, maar ik had me voorgenomen om in Vinaròs te gaan ontbijten. Vinaròs is trouwens de noordelijkste gemeente van de Generalidad Valencia.
Spanje kent 17 zogeheten autonome gemeenschappen (te vergelijken met de provincies in Nederland). Ik heb nu dus de denkbeeldige grens overgestoken van Catalonië naar Valencia. De Generalidad Valencia is weer onderverdeeld in 3 provincies (zeg maar onze regio’s), te weten Castellón, Valencia en Alicante. Ik ben dus nu in de noordelijkste. Alicante, waar ik moet zijn😀, is de zuidelijkste. En dan is er nog een kleiner regionaal verband en dat zijn de comarca’s. Daarvan zijn er 34 in de generalidad Valencia. En Orba ligt in de noordelijkste comarca van de provincie Alicante. Die heet Marina Alta. Denia is de hoofdstad ervan en verder zijn er nog 32 gemeenten onderdeel van de Marina Alta. Voor de helderheid: Orba is een van de 33 gemeenten in de Marina Alta. Tot zover dan even de staatskundige indeling 😀
Op de weg van Alcanar naar Vinaròs zag ik twee bunkers staan. Dit zijn nu monumenten die er zijn ter herinnering aan de verdediging van de kust gedurende de burgeroorlog van 1936 tot 1939. Ik had het al vaker vermeld; de Spanjaarden zijn zich bewust van hun geschiedenis. Veel meer dan in Nederland…..ik begin niet over Oldenzaal😬
De barman had me al gezegd dat ik door een rivierbedding moest, maar dat dat waarschijnlijk geen probleem is. En dat klopte. Ik liep weer naar boven en ik hoorde wel iemand ‘Valencia’ roepen, maar daar had ik geen gedachte bij. En in een keer staat Gijs voor mij. Echt waar, ik stond perplext. Wat ontzettend leuk dat juist hij daar stond. Voorafgaand aan mij tocht had hij al aangegeven graag een paar dagen mee te lopen, maar zijn conditionele gesteldheid als gevolg van zijn ziekte was het voor hem helaas niet mogelijk om mee te lopen. In de afgelopen weken heb ik regelmatig geappt met hem
En ook eens gebeld. Maar ik gunde hem zo ontzettend om een paar dagen mee te lopen (mijzelf ook hoor), maar het zat er niet in. Dus mijn perplextheid moet je daar ook in bezien. En dan natuurlijk dat ik niets verwachtte.
Dan ontstaat er iets waar ik vanmorgen vroeg geen rekening mee had gehouden. Een ouwerwets gezellige veelpratende wandeling (ik kan praten, maar Gijs ook😀). En hij en ik hebben al vaker meerdaagse wandelingen gedaan in Spanje (Camino del Norte).
De wandeling was gemakkelijk langs het strand met toch weer leuk liggende baaitjes. En net als gisteren stak de wind weer op wat het toch aangenamer maakt.
Het vinden van een locatie om te eten duurde iets langer dan we beiden hadden gewild, maar uiteindelijk wel gevonden op een terras van een camping. Heerlijk gezeten en gegeten en daarna door naar Peñíscola. Dat is te vergelijken met Benidorm, alleen zijn de gebouwen dan niet zo hoog. Maar wel heeeeel veeeel.
En dan ben je in de stad van bestemming, maar moet je toch nog 3 kilometer lopen. Ook al eerder gezegd; je wilt er gewoon zijn.
Ik had een 2-persoons kamer gereserveerd en hoewel met twee aparte bedden, was het er toch eentje met een tweepersoonsbed en dan ook nog klein. Uiteindelijk zit Gijs een paar honderd meter verderop.
Na de gebruikelijke rituelen ben ik richting centrum gelopen en zit nu op een terrasje dit te schrijven. Mijn uitzicht is een kasteel op een schiereiland ( ik snap nu ook de naam Peñíscola). Zometeen schuift Gijs weer aan en bespreken we de tocht van morgen. Dan een hapje eten, vroeg naar bed en vroeg eruit. De verwachting is dat de temperatuur de komende dagen stijgt naar 39 graden. Dan wil overdag niet lopen
Vandaag 31,5 kilometer gelopen en gevoegd bij de stand tot en met gisteren heb ik nu in totaal 2441,5 kilometer gelopen
Schakelmoment
In ieder leven zijn er meerdere momenten die een verandering in je leven brengen. Life-events noemen de professionals dit. Een overlijden van een dierbare, een scheiding, een verhuizing, een kind krijgen, stoppen met werk, noem het maar op. Iedereen krijgt er in zijn leven mee te maken. En soms is het gepland of kun je je erop voorbereiden maar bepaalde dingen komen onverwacht op je pad. En hoe ga je daar dan mee om?
Mijn ervaring is dat als je meebeweegt je de storm het best kunt doorstaan. Er tegen vechten kost je zoveel energie en vaak brengt het je niets. Als er mensen in je omgeving zijn die durven te zeggen dat je aan het vechten bent en samen met je kijken naar hoe je kunt meebewegen dan voel je je gehoord en begrepen.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
