Hoewel de tocht vandaag ‘slechts’ ongeveer 20 kilometer is, willen we toch om 6 uur in de ochtend vertrekken. En dat hebben we ook gedaan. Gijs zat in een appartement een paar honderd meter verderop en stond om 6 uur bij de ingang van mijn hotel. Dus mooi op tijd vertrekken.
Dat is ruim vóór zonsopkomst, maar al wel behoorlijk licht. Het was een gemakkelijke tocht en het eerste deel voornamelijk langs het strand. En dan komt de zon op uit de zee. En of je nu wilt of niet; daar ga je foto’s van maken. Ik plaats er nu maar eentje. Blijft een geweldig mooi gezicht.
De temperatuur was aangenaam en de wind liet evenals de vorige ochtenden verstek gaan. Mijn ervaring is dat de wind in de loop van de dag aantrekt, maar dat viel vandaag enigszins tegen.
Het is zondagmorgen en dat merk je aan de vele mountainbikers. En hardlopers en wat wandelaars. Verder waren we ingesteld op de omstandigheid dat we vandaag onderweg volslagen verstoken zouden blijven van welke voedsel en koffievoorziening dan ook. Daarvoor hadden we gisterenavond nog de Masymas bezocht. Wat fruit en verpakte belegde boterhammen. En natuurlijk veel water. Ik doe al een tijdje alleen flessenwater, want het water uit de kraan mag je drinken, maar dat wil je niet. De zuivering met chloor gaat je steeds meer tegenstaan.
Na ongeveer 2,5 uur wandelen vonden we wel een plek om te zitten en te eten. Ik heb vaker voorverpakte broodjes gehad ( en die zijn niet lekker), maar wat ik nu bij me had, spant de kroon
Ik heb de helft maar opgegeten en de rest in de plastic zak gedaan met het andere afval van ons waar Gijs nog 8 kilometer mee heeft gelopen voor we een afvalbak zagen.
Het was een leuke wandeling langs een prachtige kustlijn met af en toe heel idyllisch gelegen zandstrandjes. En een keer een klimmetje naar 80 meter hoog naar de Torre Bádum. Waarschijnlijk een Moorse uitkijktoren op een fantastische plek.
Er was ook kilometerslang geen bebouwing, louter en alleen natuur. Het is ook een nationaal park D’Irta. We hadden op een gegeven moment het idee van de Rhodondendronlaan, maar dan met lage palmbomen.
We lopen gelukkig niet over de N340, maar in deze buurt schieten mijn gedachten wel terug naar oktober 2021. Henk en Anne Winkelhuis zijn samen met Paul en Els Egberink gefietst van Oldenzaal naar Orba. En omdat ze alleen heen fietsten 😀😀, moest het vervoer terug geregeld worden. Toen ben ik met de bus van Paul en Els naar Spanje gereden (vond ik absoluut geen straf) zodat zij de fietsen in de bus mee terug konden nemen.
Met Anne had ik afgesproken dat zij haar locatie met mij zou delen, zodat ik wist waar zij fietsten (zoiets heeft Bertie gisteren ook met Gijs afgesproken over mijn locatie😀). Vlakbij waar Gijs en ik nu zijn is de parkeerplaats op de N340 waar ik hen destijds heb ingehaald. En ook dat was toen voor hen een enorme verrassing. Denk ik ook nog steeds met heel veel plezier aan terug. Geweldig moment!!
Onze tocht gaat tot Alcocéber. En waar we dachten dat we nog 2 kilometer zouden moeten lopen, pak ik de gegevens erbij van het hotel. Gijs zag al dat we er waren. Dus waar we gisteren nog een eind moesten lopen in de stad voor we er waren, waren we nu direct bij het hotel.
Gijs kon direct inchecken, mijn kamer was nog niet klaar. Maar toch even de normale rituelen gedaan en toen met zijn tweeën het stadje in geweest. Heerlijk koel nog even gelopen met de voeten in de middellandse zee en daarna een hartstikke leuk restaurantje gevonden waar we ongelofelijk lekker hebben gegeten. Scheelt wel dat Gijs erbij is als culinair coach 😀
Volgens mijn planning mag ik nog 10 dagen lopen ná vandaag. Het einde komt nu toch wel een beetje in het zicht, maar ik ben er nog niet. En als de dagen gaan, zoals het nu gaat, is het zeker geen straf om te lopen. Echt genieten👍
Vandaag een etappe van 19,1 kilometer. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 2460,6 kilometer gelopen.
Paragliden
Het is 2005 en ik ben met mijn vrouw en kinderen naar Oostenrijk op vakantie. We gaan 2 weken en in de tweede week begeleid ik een groep paragliders. We zitten vlakbij Greifenburg. Op de laatste vliegdag maak ik nog een vlucht naar het dal om daarna van de groep afscheid te nemen.
Vlak voor de landing zie ik een deltavlieger achter mij naderen en besluit hem de ruimte te geven voor zijn landing. Ik kom vlak bij de landing plaats boven een maisveld en net als ik besluit om terug te keren om te landen klapt mijn scherm in en val ik ongeveer 8 meter naar beneden.
Diezelfde middag lag ik in het ziekenhuis en werd er een scheur in lumbaal 4 en 5 geconstateerd. Gelukkig alleen een scheur. Per ambulance naar Nederland gebracht en daar werd geconstateerd dat er wel een breuk was. Alle geluk van de wereld geen dwarslaesie mijn artsen konden niet begrijpen dat zelf overeind was gekomen en naar mijn auto had gelopen.
Ik ben werkzaam als docent koken en sportte heel veel. Beide zaken stonden stil maar na 3 maanden revalidatie kon ik alles weer. Ik heb nadien nog 15 jaar gevlogen en volleybal gespeeld. Vanaf 2020 begonnen de klachten opnieuw in mijn rug. Het sporten gingen steeds lastiger en vlot werd het hardlopen alleen nog wandelen, volleybal werd stopgezet en in 2023 werd het mij duidelijk dat de werkzaamheden in de keuken eigenlijk alleen nog mogelijk was met heel veel pijnstillers.
Vergroeiing aan mijn ruggenwervel veroorzaakt nu zenuwpijn en ook het wandelen levert nu problemen. Het is een kwestie van tijd en er zal toch eens ingegrepen moeten worden.
Ik ken Ben al 30 jaar door het volleybal en hebben de afgelopen jaren vaak samen een halve marathon gelopen en 2 weken de Camino del Norte gewandeld. Ik heb ook een keer meegeholpen om de Wings for Life run te organiseren.
Toen Ben vertelde dat hij naar Orba gingen lopen om zijn werkzame leven af te sluiten vroeg hij of ik ook een stukje wilde meelopen. Ik was echter aan het herstellen van een chemotherapie dus gaf al snel aan dat dat er niet in zou gaan zitten.
Gisteren heb ik hem bij Vinaros op zijn route opgewacht en verrast om toch 3 dagen mee te gaan lopen. Ik had gezien dat het een vlakke route zou zijn als ik het fysiek niet trek dan is er openbaar vervoer om naar de eindbestemming van de dag te reizen.
Ik prijs me gelukkig dat het een beetje lukt met behulp van extra pijnstillers en bij aankomst direct te rusten.
Ik zou mij geen raad weten als ik dit niet meer zou kunnen en kan me dan ook de wanhoop van mensen met een dwarslaesie voorstellen. Hopelijk kan het geld dat Ben binnen krijgt voor de Wings for Life organisatie een oplossing of in elk geval een therapie die verlichting gaat geven aan mensen met een dwarslaesie.
Morgenochtend probeer ik weer een stukje mee te lopen.
Voor mij geldt wel het credo” pluk de dag”.
Gijs
