Vanmorgen wederom om 6 uur vertrokken voor een geplande tocht naar Opresa van ca 28 kilometer. Het is wel zo’n vaste routine dat een half uur meer dan voldoende is om vertrek klaar te zijn. Buiten is het schemerig. Het is toch alweer later licht dan eerdere dagen in juni.
De tocht begon langs het strand. In de verte zie je het licht worden en komt er een oranje gloed over de zee. Ik had het al eerder geschreven: dan moet ik toch weer een foto maken😀. Het blijft een geweldig mooi gezicht de zonsopkomst. De route ging op een prima pad langs de zee. Veel hardlopers en fietsers op dit vroege tijdstip. Maar ik snap het wel. Vandaag zou het 33 graden worden. En dan is een activiteit vroeg in de ochtend wel aan te raden. Zie mijn eigen wandel activiteit.
Na zo’n 11 kilometer kwam ik in het plaatsje Torrenostra. Vrij vertaald zou ik zeggen ‘onze toren’ maar die heb ik niet gevonden. Wel iets van een torentje van een kasteeltje, maar niet erg bijzonder. Voor de rest is het een uit de grond gestampt toeristisch dorp geworden met allemaal appartementen langs een boulevard. Ik dacht dat ik daar wel een ontbijt zou kunnen krijgen, want het was al 8.30 uur. Alles gaat pas open om 9 uur. En ik had geen zin om te wachten. En net toen ik de hoop op een ontbijtplek had opgegeven zaten er op een terrasje wat mannen. Zonder koffie of drank. Ze zeiden dat het om 8.30 uur open ging. En dat was na 5 minuten voor mij. Ik heb er heerlijk ontbeten.
Daarna was het ook meteen einde boulevard en strandpaden. Ik moest door een nationaal park. Of eigenlijk voor een groot deel er omheen. Dat betekende een eind van de zee af en danig afstand parallel aan de zee lopen. Het werd echt warmer, maar er kwam ook een lekkere wind bij. Dus van de warmte had ik geen last.
De tocht was enigszins vergelijkbaar met de wandeling van gisteren, maar deze was echt vlak en vooral veel riet. Ik hoorde veel kikkers en kwakende vogels ( ik denk eenden, maar ik heb mijn vogel-app er niet mee lastig gevallen).
Om 9.50 uur belde Wim van Laar (TwenteFM) en dat was voor het eerst op maandag. En nu naar het einde toe wil hij wat vaker bellen. Dat vind ik weer heel erg leuk.
De weg (onverhard) is ook de fiets weg naar Castello de Plana, waar ik morgen hoop te komen. Dus supermakkelijk te lopen. Bij Torre la Sal (ik dacht een heel klein dorpje) liep ik weer langs de kust. Maar ongelofelijk als je net voorbij de eerste authentieke huisjes bent, begint de ‘ellende’. Het ene complex na het andere. En ik dacht er eigenlijk al bijna te zijn, dus toch maar even een lunch gehad in een strandtent. Blijk ik nog steeds in het kleine dorpje te zijn.
Daarna moest ik over vlonders door een klein natuurgebiedje en toen was ik pas in de buurt van Oropesa. Dat is dus ook helemaal volgebouwd met complexen, binnenspeeltuinen, een gigantisch waterpark. Met andere woorden; niet echt mijn vakantie (= een understatement). En dat zo’n 5 kilometer lang. Wel enorm veel kunstwerken langs de straat. De eerste vond ik heel groot en heel bijzonder.
Het hotel is prima. Snel even weer wat gewassen, zelf gedoucht en naar de supermarkt geweest voor morgen. Nog even relaxen en daarna samen met Gijs lekker op een terrasje gezeten.
Zometeen komt Jos die vanaf morgen meeloopt. Anneke (mijn zus) komt hem brengen en blijft hier ook vannacht. Het restaurant bij het hotel hebben we gereserveerd. En dan hopen we vanavond ook nog iets te zien van de wedstrijd tussen Spanje en Portugal.
Vandaag 30,5 kilometer gelopen en gevoegd bij de stand tot en met gisteren heb k in totaal nu 2491,1 kilometer gelopen. Nog negen dagen lopen.
Rode koontjes in Stadstheater de Bond
Een avondje theater in ons eigen Stadstheater deden we al wel, maar nu moest het dus met de rolstoel. De eerste keer was het naar de film over Elvis Presley Gelukkig was het een film met veel muziekfragmenten. Dus het luisteren was fantastisch, maar kijken naar een film met ondertiteling op de 1e rij is niet te doen. Dat was dus eenmalig.
Wel zijn we meerdere keren naar een theatervoorstelling geweest, en dat is op de eerste rij prima.
Heel netjes zetten we elke keer onze telefoon uit, maar uit geldt dus niet voor de nummers die onder onze noodoproep staan.
Dus….ja hoor, tijdens een optreden werd Raymond gebeld door onze zoon. Luid en duidelijk kwam de ringtoon door, en was door zijn beperkte handfunctie ook niet 123 uit te schakelen.
Eén van de weinige voordelen van zitten in een rolstoel is, dat het je niet wordt kwalijk genomen en dat je niet door de artiesten voor schut wordt gezet😊.
Wel kwamen er na afloop in de foyer allerlei bekenden op ons af, die wel even een opmerking moesten plaatsen, op een leuke manier.
Het was een gezellige avond én we hebben geleerd dat de telefoon pas echt uitstaat als je hem op vliegtuigstand zet.
En wie weet, houdt een Oldenzaals service-club nog een keer een inzamelingsactie voor een lift in De Bond, zodat meer mensen die slecht ter been zijn kunnen genieten van een avondje film of theater in De Bond.
Carla, partner dwarslaesie C4 C5
