Gisterenavond toch maar even twee paracetamolletjes genomen, want ik voelde me niet helemaal lekker. Iets van verkoudheid en een vervelende hoest. Gelukkig toch wel goed geslapen. Om zeven uur vanmorgen vol goede moed en goede zin vertrokken voor een waarschijnlijk warme wandeling naar Nules.
We hadden het weer zo bedacht dat we rond een uur of negen in Villa Real zouden zijn (ca 11 km) en daar ontbijten. De wandeling naar Villa Real was niet mooi. Het was vooral lopen op fietspaden langs hele brede wegen over het mega industrieterrein van Castello voor toch wel 7 kilometer en daarna begon zo’n beetje het industrieterrein van Villa Real. Maar goed, in het kader van ‘ik-moet-ook-kilometers-maken’ gewoon doorlopen.
En wat dan ook vervelend opvalt, hoeveel rotzooi er gewoon langs de kant van de weg gedumpt wordt. Dat heb ik nu al vaker meegemaakt. Een eind verderop was wel een schoonmaakploeg bezig. Maar op die manier voelt dat als een druppel op een gloeiende plaat.
In Villa Real een leuk terrasje gevonden waar we heerlijk hebben ontbeten. Uiteraard koffie, broodje ham/kaas, croissantje(s) en water. Wat kan dat lekker zijn. Na het ontbijt smeer ik me goed in met factor 50 (standaard dingetje) en door. Het was inmiddels 9.50 uur en dan belt Wim van Laar (TwenteFM). Ditmaal ook met de vraag: en dan ben je in Orba. En moet je dan afkicken. Ik heb er natuurlijk al wel vaker aan gedacht. Maar ik kan er nog niet echt een beeld bij vormen.
In de voorbereiding heb ik met een aantal mensen gesproken die ook zo’n lange wandeling hebben gedaan. Ze zeggen eigenlijk allemaal (maar op verschillende manieren) dat je je even helemaal leeg voelt. De aankomst is euforisch en emotioneel zeggen ze ( en ik denk dat dat zeker voor mij ook geldt), maar daarna is er even niets en leeg. Ik ga het ervaren, maar ben er nu niet erg mee bezig. Na vandaag nog zeven etappes.
Het tweede deel van de tocht was door een gebied met heel veel citrusvrucht bomen. Op sommige plekken leek het net of ik in de Orba-vallei liep. Maar dat is pas over zeven dagen. Jos liep bij me en hield me bij de les dat we nog ten noorden van Valencia zijn 😀. Het was gemakkelijk lopen, wel erg warm (36 graden), maar met de wind erbij goed te doen.
De beschutting in dat gebied was gelijk aan nul. Nergens schaduw. We moesten alleen een keer onder een viaduct door waar de AP-7 over heen ging en daar hebben we ook een tijdje gezeten. We hadden water genoeg bij ons. Nu begrijp ik dat het verstandig is om niet te koud water te drinken als het heel warm is. In dat kader hebben we echt geluk gehad dat we alleen warm water bij ons hadden, maar dat is ook water😀.
Mooi op tijd waren we in het plaatsje Nules. Dat was al rond één uur. Dus eerst maar eens op een terrasje zitten. En om niet dezelfde fout gemalen als gisteren om zelf maar het centrum te zoeken, vroegen we dat aan een vrouw die dat zeer bereidwillig heeft uitgelegd. Nadeel was dat ze enorm snel Spaans praatte en, dat bleek achteraf, wel 5 minuten nodig had om te vertellen dat we bij de stoplichten rechts af moesten en daarna rechtdoor. Het was veel minder ingewikkeld. De termen voor mij die ik herkende (jaja): Semaphore, izquierda en todo recto😀.
Het is geen bijzonder plaatsje (15000 inwoners), maar het plein ziet er echt leuk uit. Daar een biertje gehad en Jos had inmiddels een restaurant gevonden waar we zouden lunchen. Echt prima menu del dia. Gelukkig lag ons appartement 150 meter verderop.
Nog even een biertje met zijn tweeën en wat eten, voorbereiden voor morgen en dan mag ik nu nog zeven etappes
Vandaag 24,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij de stand tot en met gisteren heb ik nu in totaal 2539,7 kilometer gelopen.
Handbike
Als je niet kunt lopen, ben je vaak aangewezen op een rolstoel om je te verplaatsen. Een rolstoel beweeg je voort door met je handen de hoepels naast de wielen rond te duwen. Dat kost behoorlijk wat kracht, zeker als je langere afstanden wilt afleggen.
Daarom kiezen veel mensen voor een aankoppelhandbike. Dat is een hulpmiddel dat je aan de voorkant van je rolstoel vastklikt. Het heeft een groot voorwiel en een stuur met handpedalen. In plaats van met je benen te fietsen, draai je de pedalen met je armen rond. Zo wordt de rolstoel als het ware een driewielige fiets.
Doordat je nu op drie grote wielen rijdt, is het veel comfortabeler dan met de kleine voorwieltjes van een gewone rolstoel. Stoepjes, oneffenheden en langere afstanden zijn daardoor een stuk gemakkelijker te overbruggen.
Zelf gebruik ik een elektrische handbike. De motor ondersteunt mijn armkracht, waardoor ik zonder al te veel inspanning flinke afstanden kan afleggen. Op een fietspad rijd ik gemakkelijk 15 tot 20 kilometer per uur. Maar langzamer kan natuurlijk ook. Een rustig wandeltempo is geen enkel probleem en als ik iets sneller ga, kan ik zelfs met hardlopers meerijden.
Voor mij is de handbike een fantastische uitvinding. Ik gebruik hem bijna dagelijks en hij geeft me veel vrijheid en zelfstandigheid.
In Nederland kunnen mensen die hiervoor in aanmerking komen een handbike vaak vergoed krijgen via de WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning). Meestal begint dat met een gesprek met een WMO-consulent, waarin wordt bekeken welke hulpmiddelen nodig zijn. We mogen ons gelukkig prijzen dat zulke voorzieningen hier bestaan. Dankzij de goede ondersteuning en het vlakke landschap kunnen veel mensen met een lichamelijke beperking actief blijven en zelfstandig op pad gaan.
Ellen, incomplete dwarslaesie C6
