Ik schreef al dat Nules geen bijzonder stadje is, maar we hebben een biertje gedronken in een voormalig bankgebouw wat nu is omgebouwd tot zaalcentrum plus restaurant. Restaurant alleen in het weekend geopend en nu dus niet. Maar de grandeur van de bank zat er gemarmerd in. Echt heel mooi. Moest ik wel een foto van maken.
We konden nergens eten, dus hebben we een soort deegplakje met tomaat gehad en een soort worstenbroodje. Tenminste daar dacht ik het voor gekocht te hebben. Blijkt het gewoon een soort croissant in een andere vorm te zijn. Maar goed, dan hadden we tenminste iets binnen.
Ik was al verkouden (waarschijnlijk door de airco’s) maar daar kwamen in de loop van gisterenavond en vooral gedurende de nacht enorme hoestbuien bij. Heel vervelend. Het appartement had weliswaar airco, maar alleen in de woonkamer en niet in de slaapkamers. Daar was alleen een ventilator. En rond middernacht was het nog rond de dertig graden. En dat helpt niet mee voor de nachtrust. Echt balen.
Ik was al ruim voor 5.15 uur opgestaan en voelde me absoluut niet geweldig. Even afwachten hoe de dag zal gaan.
Om zes uur vertrokken. Het was nog donker en de temperatuur was gewoon lekker. Vanaf het moment dat de zon zich boven de horizon liet zien (ik heb me beheerst en geen foto gemaakt over de velden met de opkomende zon in het volslagen oranje. En nu ik dit schrijf had ik toch een foto moeten maken😀), werd het snel warmer. De wind liet nog wel op zich wachten.
Na zo’n 10 kilometer kwamen we bij het strand. De tocht naar het strand toe was vooral weer door citrus vruchten bomen en ook veel avocado-bomen. Ook leuk om te zien dat de irrigatiekanalen aan het werk waren. Her en der waren aggregaten aan het werk om de pompen in te schakelen. Echt bijzonder hoe ze dat voor elkaar krijgen.
Na bijna 12 kilometer vonden we een café waar we hebben ontbeten. Dat was prima, maar de bediening was niet enthousiast. Jonge dames waar geen lachje van af kon. Na het ontbijt begon ik me een stuk beter te voelen. Gelukkig maar, want ik wil echt lopend aankomen in Orba.
Inmiddels ook mijn dagelijkse gesprek met Wim van Laar (TwenteFM). Vandaag over de fysieke ongemakken. Het blijft bij mij totnogtoe alleen te gaan over mijn rechter grote teen.
Het tweede stuk van de route ( dus na het ontbijt) was heel leuk. We liepen eerst nog wat langs het strand en de bebouwde kom. En daarna door een natuurgebied met water en heel veel riet. Er waren onderweg van die uitkijktorens, waar we graag even wilde kijken. Maar zij waren allemaal in restauratie😀. Oftewel: daar is gewoon nooit iets aan gedaan. Zo zag het er uit.
En dan kom je in de buurt van Sagunto. Als we met de auto komen en we rijden terug, dan rijden we tot Sagunto en dan gaan we richting Teruel. Dus het kasteel boven op de heuvel achter Sagunto herkende ik. En dat geldt ook voor de vele citrusvrucht bomen. Dat is herkenbaar van uit Orba waar dat vooral ook is. Ook voor mijn gevoel ben ik aan het thuiskomen.
Het hotel was heel gemakkelijk te vinden. Maar eerst even op een terrasje vlakbij het hotel. Ik herkende in een keer de plek waar we zaten. Het was 11 juni 2024 (heb ik even opgezocht). Ik zou alleen terugrijden met de auto van Orba naar Oldenzaal. Een tijdje daarvoor had ik Leo (een van mijn volleybal vrienden die toen al ziek was) gezegd dat ik het leuk zou vinden als hij met mee terug wilde rijden. Dan maken we er een leuke week van op verschillende plekken in Spanje. En dat hebben we gedaan. Ik heb hem op 11 juni opgehaald van het vliegveld in Valencia. En we hadden de eerste overnachtingen geregeld in Teruel. Ik zei hem; we rijden eerst naar Sagunto en dan gaan we daar lunchen. Er is een kasteel dus dat moet wel een leuk stadje zijn. Ik heb de auto toen neergezet voor zo’n beetje het terras waar ik nu met mijn zwager eerst wat heb gedronken. Maar toen vonden Leo en ik dat niet zo’n geweldige plek en zijn we het centrum gaan zoeken. En niet gevonden. Geen idee waarom we toen niemand gevraagd hebben. We hebben wel ergens gezeten, maar dat was een mindere plek dan waar ik vandaag heb gezeten. Heel gek: maar ik haal het moment zo voor de geest.
Het hotel waar we slapen is volslagen gedigitaliseerd. Dus buiten via een scherm inchecken en dan krijg je digitale sleutel. Eenmaal boven ben ik na het douchen op bed gaan liggen en heb zo’n anderhalf uur geslapen.
Jos en ik zijn met behulp van Google Maps naar het centrum gelopen (toch weer net iets verder dan je denkt of wilt), maar wel gevonden. Ook voor Sagunto geldt; Wel aardig, maar niet bijzonder. We hebben een heerlijk solomillo gegeten en daarna op tijd terug.
Morgen de laatste etappe die we samen doen. We hebben wel besloten om de heuvel van 360 meter hoog over te slaan. Morgen wordt het 35 graden
Vandaag 27,7 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik vanaf 22 maart nu 2567,4 kilometer gelopen. Nog 6 loopdagen te gaan.
Klas op wielen
Sinds enige jaren ben ik actief lid van “klas op wielen”.
Wij zijn een groepje mensen met een beperking die uitgenodigd worden bij basisscholen om in de klas een presentatie te geven over onze aandoening.
Onder andere 2 mensen met een dwarslaesie, 2 met een beenprothese na amputatie, 2 blinden/ slechtzienden, iemand met MS en eentje met een progressieve spierziekte.
Het is heel educatief en drempelverlagend voor de leerlingen en zinvol voor ons om uitleg te geven over onze aandoening en hoe wij de draad weer hebben opgepakt.
Bij de groepen 4 en 5 zijn er soms hele grappige vragen:
Opmerkingen nadat ik vertelde met een trauma helikopter naar het ziekenhuis te zijn gevlogen: lag je nog bij een raampje zodat je mooi naar buiten kon kijken?
Of iemand die de vinger opsteekt om te vragen of een helikopter toeketoeketoek geluid maakt…
Of na mijn opmerking dat ik mij niet meer zelf kan aan- en uitkleden vraagt: is dat niet héél vies dan? Dat je noooit schone kleren aankrijgt..
Of ze zijn helemaal onder de indruk wanneer ik mijn elektrische rolstoel helemaal omhoog laat gaan of voor de klas een keer snel accelereer!
Sinds kort worden we ook meermaals per jaar uitgenodigd om presentaties te geven aan studenten op het ROC.
Ook bezoeken wij de HBO opleiding Saxion( 3e en 4e jaars studenten HBOV, fysiotherapie).
Hier wordt na de presentaties, in kleine groepjes dieper ingegaan op ons verhaal en krijgen de leerlingen een opdracht om bijvoorbeeld te onderzoeken of er nog verbeterpunten kunnen zijn in de (para) medische begeleiding die wij gehad hebben en nog steeds hebben.
Na 2 weken vindt er dan een videogesprek gesprek plaats tussen mij en de groep leerlingen die zich hierin verdiept hebben.
Zo heb ik het gevoel een meerwaarde te hebben in uitleg betreffende een dwarslaesie.
Raymond 69 jr incomplete dwarslaesie C4-C5
