Vanmorgen zijn we om 7.30 uur vertrokken. De voorziene afstand was zo’n 18 kilometer en na ongeveer 9 kilometer zouden we in Puçol zijn en daar ontbijten. Toen we Sagunto uitliepen, hadden we een mooi zicht op de citadel. Geprobeerd om er een leuke foto van te maken, maar het complex is zo groot dat ik een deel heb gedaan.
We liepen heel mooi over een fiets/voetpad dat is aangelegd en het gaat tot Cadiz. Leuk lopen en ook een veelgebruikt pad voor fietsers. Zo langzamerhand hoorden we steeds meer de geluiden van de wegen en hoe dichter we bij Puçol kwamen, hoe dichter het wegennetwerk werd. Ongelofelijk wat komen er veel wegen samen. Het is een wirwar van snelwegen, afritten etc. En het fiets/voetpad gaat er gedeeltelijk onder door.
In Puçol hebben we uitgebreid ontbeten en heerlijk relaxed gezeten. Tijd zat en in de schaduw met een lekkere wind erbij heel goed uit te houden. Wim van Laar (twenteFM) belde tijdens onze pauze. Ik kon hem zeggen dat ik nu echt steeds meer het gevoel heb van ‘thuis’ komen. Sagunto herken ik, de citrusbomen ken ik en in de verte zie ik de skyline van Valencia.
Na het ontbijt konden we steeds het fiets/voetpad volgen, maar de omgeving veranderde wel. Je loopt eigenlijk in de agglomeratie van Valencia met veel industrieterreinen en voorstadjes met appartement complexen. De weg was kaarsrecht voor kilometers lang. En daar waar je de bebouwde kom in ging werd elke kruising een rotonde. Ze zijn gek op rotondes in Spanje.
Het was de laatste dag dat ik samen liep met Jos. Echt superdagen gehad. Jos kon de metro pakken vanaf Museros (zo’n 1,5 kilometer voor Emperador). Dus zijn we naar het station gelopen. Natuurlijk hebben we in een café onder het genot van een biertje afscheid genomen.
Omdat ik onderweg foto’s wil maken, is het onhandig om de wandelstokken vast te houden. En als ik dus meelopers heb, dan krijgen ze een functie, namelijk op mijn commando mijn wandelstokken vasthouden, zodat ik een foto wil maken 😀. Hij heeft mij de tip gegeven Frank (vriend van mijn hardloop club, die nu gaat meelopen) daarover goed te instrueren. 😀😀. Ga ik zeker doen.
Frank kwam rond 15.39 uur aan bij het hotel. Een hartelijk weerzien met elkaar en ook nu ‘moest’ ik wel een biertje drinken. Frank loopt drie dagen mee.
In totaal mag ik nog vijf dagen lopen. Eergisteren bekroop me de angst dat ik het toch niet zou halen. Ik werd verkouden en kreeg ook een vervelende hoest. En dat op een moment dat je echt denkt de eindstreep te halen. Gelukkig is die verkoudheid en hoest aanzienlijk minder.
Vanmiddag kreeg ik via mijn zus nog een foto van een artikel dat in de krant Costa Blanca Nachrichten stond. Dat is geïnitieerd door Ute Buggenthin die ook op dwarsdooronsleven.nl een verhaal heeft geschreven over haar dwarslaesie.
Een indrukwekkend verhaal. Zeer de moeite waard om te lezen. Dat mensen er energie in stoppen om dit te doen, inspireert mij ook.
Vandaag 18,6 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 2586,0 kilometer gelopen. Nog 5 etappes te gaan.
Invloed op het hele netwerk
Na het ongeluk ligt mijn vader in het ziekenhuis.
Ons leven splitst zich in twee plekken: Utrecht en Enschede.
Als wij bij hem zijn, kan mijn moeder even thuis zijn.
Maar ook haar wil je zien. Altijd keuzes, nooit genoeg tijd.
Naast het lichamelijk herstel loopt alles tegelijk door.
Vragen over werk, inkomen, een huis dat aangepast moet worden.
Gesprekken met gemeenten, financieel adviseurs, beslissingen die nú moeten.
Wie pakt wat op?
En kan je zelf alle ballen in de lucht houden? Het ondersteunen van je ouders, het zorgen voor je eigen gezin met twee kleine kinderen, je werk. Soms betekent helpen ook kiezen.
Wat vind ik belangrijk in het leven? Waar wil ik mijn tijd aan besteden? Wat zegt mijn gevoel? Ik heb gekozen om tijdelijk minder te werken en mijn leidinggevende functie terug te geven. Geen makkelijke keuze, maar wel een goede. Het gaf meer rust.
Anneke
