Gisterenavond nog gegeten in het enorme winkelcentrum dat onder ons hotel ligt. Enorm groot winkelcentrum. Ik houd wel van grootstedelijke architectuur en wat dat betreft was het hotel prima. En ook de ligging naast het Ciudad de las artes y sciencas. Echt geweldig.
Om 7.40 uur liepen we weg en hebben vooral de fiets/voetweg van Frankrijk naar Cadiz gevolgd. Die is ook hier prachtig aangelegd. Voor een groot deel zelfs met gescheiden stroken voor fietsers en voetgangers. En dat is maar goed ook, want er wordt hier heel veel gefietst.
Vanaf kilometer 5 tot kilometer 13 liepen we langs het strand. De cafeetjes gaan hier pas na 10 uur open, dus we waren gehouden om gewoon door te lopen. Maar het was prima te doen met de zon (af en toe, maar de meeste tijd bewolkt) in de rug en de wind die in de loop van de ochtend meedeed.
Pas na 14 kilometer vonden we een prima gelegenheid om te ontbijten. En die was heerlijk en voor mij ook wel een beetje noodzakelijk.
Na het ontbijt liepen we een natuurpark in. Daar waren meertjes en meren. Heel veel vogels, waaronder ook flamingo’s. Deed me even denken aan het begin van mijn tocht in Zwillbrock. 😀. Daar liep ik toen met Raymond en Carla. En dan denk ik meteen aan mogelijkheden en onmogelijkheden. Daar was het voor Raymond te doen, maar hier zou het onmogelijk zijn voor hem. Toch weer een nadrukkelijk moment waarom het zo belangrijk is om voor WingsforLife (zie dwarsdooronsleven.nl) te lopen. En dat besef ervaar ik door de vele donaties en reacties die ik heb ontvangen. Op dit moment is er € 9.750,00 ontvangen. Heel heel mooi. 👍👍👍.
Het natuurpark Albufera is prachtig en op sommige momenten heb je het idee in een duinlandschap te lopen en even later in een jungle. Ongelofelijk groen en niet alleen pijnbomen, maar ook heel veel loofbomen. Een genot om doorheen te lopen. Jammer om te constateren dat er op sommige plekken wel veel zwerfafval ligt.
We kwamen aan in El Palmar. Dat is op zich een klein dorpje , maar tevens zeg maar de ‘paella-hoofdstad’. Er zijn heel veel restaurants en allemaal paella. Dus het was logisch -en we wilden dat ook- om een paella te eten. De ligging van het restaurantje was geweldig. We zaten aan een irrigatiekanaal en daar achter de rijstvelden. De beste plek om juist daar te eten. Maar goed, er waren veel meer restaurantjes met hetzelfde principe. De paella was heerlijk. Lang gezeten en genieten.
Daarna door naar onze eindbestemming van vandaag, te weten El Perillo. Dat was nog 8 kilometer lopen. En nu echt door de rijstvelden op karrenpaden. Weer een heel ander landschap, maar ook heel bijzonder. Frank en ik zijn beide lid van een hardloopclubje (zeg maar vriendenteam) en die lopen elke zondagmorgen. En als ze dan onderweg een hek tegenkomen dan wordt daar een groepsfoto gemaakt. Wij lopen nu niet hard, maar het was wel zondag. Dus bij een hek hebben we voor de groep uiteraard een foto gemaakt.
Om 16.30 uur waren we over. Het appartement is prima en de ligging ten opzichte van het centrum zorgt ervoor dat het aantal stappen dat we dagelijks maken niet veel groter wordt. Een biertje gedronken aan het strand en daarna echt heerlijk gegeten bij een restaurant in het stadje zelf. Voor morgen afgesproken dat we om 6.30 uur vertrekken.
Daarna op mijn kamer met Bertie gefacetimed. Het is allemaal goed in Orba. En woensdagavond zit ik daar ook weer bij met mijn hele gezin, inclusief Bodhi. Kan ik me nu ook al op verheugen. Dus mijn verhaal kwam pas daarna en dus laat.
Vandaag 27,3 kilometer gelopen. En gevoegd bij de kilometers tot en met gisteren staat het totaal nu op 2634,6 kilometer. Nog drie dagen te gaan.
Samen met onze loopgroep en onder andere JW, de man van Ellen, hebben we mooie marathons en halve marathons gelopen in steden als Berlijn, Valencia, Rome, Wenen, Riga, Leipzig en München. Vaak waren ook de dames erbij, wat er altijd een geweldig weekend van maakte.
Naast het hardlopen was er volop ruimte voor cultuur, sightseeing en soms zelfs een stevige wandeling en meestal geïnitieerd door Ben 😊
Wat me aan Ellen altijd opvalt tijdens deze uitstapjes, is haar onverwoestbare positiviteit. Ze maakt nergens een probleem van en als iets lastig is, zijn er vele handen om te helpen. Ondanks haar beperkingen blijft ze genieten, lachen en zorgt ze voor een geweldige sfeer. Daar heb ik veel bewondering voor.
Die bewondering is ook persoonlijk. Mijn moeder maakte iets vergelijkbaars mee. Na een bloeding in haar rug liep zij op 76-jarige leeftijd een incomplete dwarslaesie op. Toch bleef ook zij, ondanks haar beperkingen, positief en strijdvaardig. Ook haar beperkingen lieten haar niet uit het veld slaan. Tuinieren bleef haar grootste hobby en vele hulpmiddeltjes werden door haar gemaakt zodat ze haar hobby kon blijven beoefenen. Uiteindelijk heeft ze toch haar strijd na twaalf jaar moeten loslaten, op een respectabele leeftijd van 88-jaar. Juist daarom weet ik hoeveel kracht, doorzettingsvermogen en levenslust daarvoor nodig zijn. Ellen straalt diezelfde kracht uit, en daarvoor heb ik enorm veel respect.
Het feit dat ik in de laatste week van Ben’s avontuur dit kàn en màg meemaken voelt voor mij als een voorrecht! De wijze waarop hij dit gedaan heeft en nu bijna volbracht heeft verdient maar èèn woord: Respect!
Groetjes Frank W.
