De 100ste etappe vandaag. Eigenlijk ook voor me zelf onvoorstelbaar. Ik sta er niet bij stil, maar het zijn er wel heel veel. In 100 etappes heb ik 2668,6 kilometer afgelegd. Heel gemakkelijk om het gemiddelde uit te rekenen.
Het zou warm worden vandaag, dus vroeg vertrekken. Om 6.30 uur liepen we El Perello uit richting Cullera. Wat we proberen is om na zo’n 2 a 3 uur ergens te ontbijten. En omdat we toch bijna 11 kilometer langs het strand lopen en daar ook nog veel vakantie urbanisaties zijn, zagen wij geen probleem.
En dat probleem zou er ook niet zijn, ware het niet dat de meeste strandtenten pas vanaf een uur of 10 open gaan. Daarbij moet ook nog worden opgemerkt dat we toch ook een deel langs de waterkant moesten, omdat er eenvoudigweg geen pad was. Het was wat bewolkt en een beetje heiig, waardoor volgens ons de luchtvochtigheid heel hoog was. Het voelde in de ochtend al erg warm aan en het zweet kwam al heel vroeg op gang.
Pas bij Cullera hebben we een café gevonden die bijna open was, maar daar hebben we wel op gewacht. Het werd bijzonder. Frank had met de barman afgesproken om ons een heerlijke cava voor te schotelen en hij had een briefje met ‘100’ gemaakt. Heel leuk, omdat het vandaag toch etappe 100 is.
Ook belde Wim van Laar (TwenteFM) voor een update. Daarna liepen we via de normale weg door Cullera. Oorspronkelijk zou ik over de heuvel gaan, maar met de warmte hebben we dat deel overgeslagen. Cullera is best groot. En ons viel op dat het rolstoelvriendelijk is. Ik heb meerdere bordjes gezien.
Ook aan het einde van Cullera hebben we weer gezeten en gegeten. Dat was ook omdat we daarna (en dat is dan nog zo’n 17 kilometer) niets meer tegen zouden komen. Nog even bij een supermercado geweest om het water aan te vullen en fruit te kopen.
Gelukkig stak de wind op en konden we over het vlakke land (nog steeds veel rijstvelden) lopen waarbij de wind dan heerlijk aanvoelt. Maar af en toe valt de wind weg, en dat is heel warm.
Uiteindelijk kwamen we om 16.30 uur aan in Tavernes de la Valldigna. Een groter plaatsje dan ik gedacht had, maar het is absoluut geen bijzonder plaatsje. En dan is het ook nog maandag en dan zijn de meeste eetgelegenheden dicht. Een biertje hadden we wel snel gevonden. En met het keuzemenu dat daar was, vonden we dat een prima plek voor een biertje. Een restaurantje hebben we daarna ook gevonden😀.
Morgen vertrekt Frank weer richting Nederland. Het is weer heel snel gegaan. We hebben hele mooie gesprekken gehad en het klikte heel goed tussen ons.
Ik mag nog twee dagen lopen. Ik doe dat uiteraard met ‘dos dedos en la nariz’. Voor de vertaling, kijk naar de vogels. Der uitspraak van Paul Egberink tijdens hun fietstocht in 2021 naar Orba is binnen ons gezin een eigen leven gaan leiden.
Met de 34,0 kilometer van vandaag, is de totaal stand op dit moment 2668,6 kilometer.
Een andere mijlpaal van vandaag is dat we de grens van € 10.000,00 zijn gepasseerd. Wat een prachtig moment. Ik dank iedereen voor de donatie die ze hebben gedaan. Zo mooi om te ervaren dat zoveel mensen meeleven. Overigens: er mag gewoon nog gestort worden. Namens WingsforLife heel hartelijk dank.
Het leven gaat “gewoon” door
Je loopt in een “Split Second” een dwarslaesie op waarbij het lopen daarna voltooid verleden tijd is en je een compleet ander leven hebt.
Niet alleen ik, maar ook Carla en mijn kinderen Anneke en Rob, schoonzoon Ruben en de kleinkinderen Lena en Lara.
Na een half jaar intern in het Roessingh kon ik in een elektrische rolstoel terug naar mijn inderhaast aangepaste en uitgebouwde woning. Hier had Carla, met fantastische hulp, voornamelijk voor gezorgd; evenals het regelen van de financiën, de praktijkoverdracht, herinrichten van de woning.
Een echte rollercoaster (de heel herkenbare en nog steeds emoties oproepende Song van Danny Vera) met in het begin veel tranen bij ons allen maar geleidelijk toch weer kleine lichtpuntjes door de vooruitgang die werd geboekt!
Thuisgekomen, begon eerst de poliklinische revalidatie in het Roessingh en later in mijn “eigen” fysiopraktijk, het wennen aan de thuiszorg door ons alle twee, want je verliest veel privacy, het mantelzorg-gebeuren. Uiteindelijk kom je dan toch in een bepaald dagritme dat bestaat uit een strak geprogrammeerd schema, waarbij de gemiddelde dag begint om 7.30 uur en eindigt om 22.30 uur.
Dagelijks moet alles rondom mij gepland worden: Om 7.30 komt de thuiszorg anderhalf uur om mij uit bed halen, te helpen met toiletteren, douchen en aan kleden. De rest van de dag helpt Carla met de middagrust, urinezak ledigen, transfers maken, medicijnen uitzetten, helpen met de maaltijden, de jas helpen aan en uitdoen, schilder spulletjes klaarzetten en later opruimen, persoonlijke chauffeur. Plus de dagelijkse onverwachte hulpmomenten als er bv weer iets op de grond is gevallen, koffiebeker klaarzetten, etc. Dit alles naast haar werk, sportmomenten, wandelingen, filmhuisbezoek, en sociale contacten. Haar werk heeft ze uiteindelijk stopgezet om toch meer tijd te kunnen creëren voor zichzelf, wat echter nog steeds een uitdaging is.
Ik zocht ook bezigheden om de dagen verder in te vullen: Ik werd lid van de “klas op wielen”, 1x per week schilderen op de Interakt- dagbesteding, maar ook thuis schilderen, online schaken, afspreken met vrienden.
Samen gaan we er op uit in onze eigen aangepaste auto: naar o.a. de kinderen en familie, jaarlijks weekendje naar Egmond aan zee, met de handbike in de auto om elders fietstochtjes te maken.
We genieten van onze kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, het bezoek aan de Bond, uit eten gaan ( wat zomers op een terras makkelijker gaat dan ergens binnenkomen.), het stadspark en handbiken in eigen omgeving
Sinds kort heb ik een speciale stang aan mijn rolstoel waar Sam, onze enthousiaste pup met een kort riempje aan bevestigd kan worden en hem zo kan uitlaten.
Verder hebben we lieve fantastische vrienden, familie, voormalige sportmaatjes van vroeger, ex-collega en buren die altijd willen bijspringen en staat alles weer grotendeels op de rails en hebben wij ons ritme weer deels hervonden. Alhoewel ritme: de dagen lopen bijna nooit zoals het gepland stond, én het is echt leven bij de dag!
Dankzij dat hulpvaardige netwerk en de thuiszorg zijn wij nog steeds in staat om in ons huisje te kunnen blijven en hopen dat dit nog lang mogelijk mag zijn.
Carla en Raymond
