Vanmorgen om 6 uur alleen vertrokken richting Oliva. Frank had een eigen kamer en kon beduidend langer blijven liggen. We hadden gisterenavond al afscheid genomen. Het was nog donker bij vertrek en toen ik Tavernes echt uit liep, begon het te schemeren. Er was geen wind en er was bewolking. Dat gaf direct al een wat benauwde lucht. Dus het zweet kwam al snel tot volle wasdom.
De tocht ging door de sinaasappel vallei en dat is zo herkenbaar. Het ochtendgloren geeft mooi licht op de omringende bergen. Ik heb ze gefotografeerd, maar je moet het eigenlijk met eigen ogen zien. Ik kwam steeds dichter bij de zee. En bij Gandia had ik er inmiddels 13 kilometer opzitten. Het was nog vóór 9 uur, waardoor ik dacht dat de meeste cafeetjes nog dicht zouden zijn. En ik lustte eigenlijk best wel iets. Vrij snel in de bebouwde kom had ik ‘beet’. De eigenaar zou voor mij een heerlijke desayuno maken. Het begon met olijven, twee gekookte aardappelen en mayonaise. Het broodje moest nog komen. Dat was meer een soort kebab met kaas slierten. Ik heb het wel opgegeten, maar niet echt mijn soort van desayuno.
En dan zul je zien dat op elke straathoek en pleintjes de cafés open zijn. Keuzes zal ik maar zeggen. Maar goed gevuld liep ik verder. Voor de op en na laatste keer een interview met Wim van Laar (TwenteFM). Hij vroeg me naar mijn pijntjes, maar ik kan ze niet benoemen. En dat vind ik zelf ook wel bijzonder.
Eenmaal op het strand, heb ik op blote voeten langs de waterkant gelopen. Er was een licht windje, maar met de voeten in het water, heb je van de warmte geen last. Halverwege nog een uitgebreide cola-pauze gehouden. En lekker relaxed gezeten.
En lopend langs het strand zag ik voor mij heel bekende ‘bergen’, te weten de Indiaan en de slapende olifant. Het was wat heiig waardoor ik wel de contouren kon zien, maar de echte scherpte was er niet. Dat voelt dan toch echt van “ik-ben-er-bijna”.
Er gaat van alles door je heen als je zo over het strand loopt tussen de drukte van ontzettend veel strandgangers. Er was één persoon die achter me aan kwam en vroeg of ik de Camino liep. Dat vond hij geweldig. Het is natuurlijk ook vreemd dat iedereen in strandkleding loopt en ik de enige ben met een rugzak, twee stokken vastgemaakt aan de rugzak, een jakobsschelp en twee bergschoenen in de hand.
Na 8,5 kilometer moest ik voor mijn appartement van het strand af.
Ik heb de hele tocht van Oldenzaal tot morgen in Orba niet verwerkt. Dat zal nog wel even duren. Ik besef enorm dat er zoveel mensen zijn die me hebben gesteund. Op momenten dat het lastig was en op momenten dat het voor mij haast euforisch was. En dan iedereen die een stuk meegelopen heeft. Dat heeft me zo goed gedaan. En dan gaat het over het delen waar je loopt en wat je meemaakt, maar ook de bijzondere gesprekken die je hebt. Het heeft mij verrijkt.
En dan Bertie. Zonder haar steun was ik nooit begonnen aan deze tocht. Ik ben eind 2024 ook al vier weken weg geweest en achteraf vond ze dat heel lang. En dat is ook zo. Dat heb ik toen ook zo ervaren, alleen maak je dan zelf zoveel mee in een wereld die je niet kent dat je niet zo stilstaat bij het feit dat je er lang niet bent.
Nu is het nog veel langer, maar we hebben toch drie keer een aantal dagen samengelopen. Blijft er nog steeds veel tijd tussen dat je elkaar niet ziet, maar we waren er misschien iets beter op voorbereid. Daarbij heeft Bertie ook van vrienden en familie heel veel steun gehad. Heel regelmatig werd ze uitgenodigd om mee te eten of mee te gaan met een wandeling. En dat heeft mij ook heel goed gedaan.
En dan zijn we op 14 april opa en oma geworden. Daar ben ik een paar dagen voor terug gegaan en dan zien we elkaar natuurlijk ook. Maar je kleinkind in de armen sluiten is zo ontzettend mooi. Dat is veel meer dan gewoon een afleiding. Dat kan ik dus weer vanaf morgen😀.
Het is raar dat ik dit schrijf op ca. 25 kilometer afstand van waar ons gezin nu is. Ik had er vanavond gewoon bij kunnen zijn en dat iemand mij morgenvroeg weer even terugbrengt. Beetje het gevoel van de eerste dag.
De tocht is voor mij enerzijds om afstand te nemen van mijn werkzame leven en anderzijds mij sterk te maken voor mensen met een dwarslaesie. Als ik zie hoeveel reacties ik heb ontvangen over het doel waar ik voor loop (dwarsdooronsleven.nl), dan denk ik dat de bewustwording daarvoor groter is geworden. En als ik dan op onze donatierekening kijk en ik zie nu een bedrag van € 10.375,00 staan, dan raakt me dat. Ik weet niet wat ik had moeten verwachten, maar dit is wel een heel mooi bedrag. En ik snap ook dat er nog veel meer geld nodig is, maar dat mensen de moeite nemen om te doneren, vind ik al bijzonder.
Voor dwarsdooronsleven bouw je een relatie op met je mede-organisatoren (Ellen en Jan Willem Bos en Raymond en Carla Westhoff). Ik ben blij dat ik hen goed heb leren kennen door dit project. De energie die zij hebben en de positieve uitstraling is geweldig.
Ik schrijf dit nu allemaal, maar ik ga nog een afrondende post maken. Ik denk dat daar morgen niet veel van terechtkomt. Uiteraard ga ik de dag wel posten. Dat moet van mezelf, maar het zal een kort verslag zijn. Ik verheug me enorm om morgenmiddag op het pleintje in Orba aan te komen en ons gezin te zien. En ook mijn zus en mijn zwager die er zijn.
Zometeen toch maar even wat eten (wordt heel simpel) en misschien nog kijken naar Spanje tegen Frankrijk. Ik hoop dat Spanje wint.
Vandaag 25,0 kilometer gelopen. En gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 2693,6 kilometer gelopen.
Al meer dan dertig jaar gaan wij samen door het leven. In al die jaren is onze liefde niet alleen gebleven, maar ook sterker en dieper geworden. We hebben samen veel mooie momenten beleefd, maar ook ervaren dat het leven in één klap volledig kan veranderen.
Twaalf jaar geleden zette een incomplete dwarslaesie ons leven op zijn kop. Van de ene op de andere dag was niets meer vanzelfsprekend. We moesten afscheid nemen van het leven dat we kenden en samen op zoek naar een nieuw evenwicht. Dat was soms zwaar, verdrietig en onzeker. Toch hebben we nooit opgegeven.
We zijn erin geslaagd om ons leven opnieuw vorm te geven, omdat we boven alles een sterk team zijn. We vullen elkaar aan, steunen elkaar wanneer dat nodig is en blijven altijd samen vooruitkijken. Juist in de moeilijkste momenten hebben we ontdekt hoe sterk onze band werkelijk is.
Ook voor onze kinderen waren het ingrijpende jaren. Hun wereld veranderde net zo goed en ook zij moesten leren omgaan met een nieuwe werkelijkheid. Dat vroeg veel van hen. Juist daarom zijn wij zo trots op hoe we dit als gezin hebben gedaan. Samen hebben we stap voor stap een nieuw leven opgebouwd, waarin liefde, verbondenheid en vertrouwen de basis zijn gebleven.
De beperkingen zijn er nog altijd en de ongemakken horen helaas bij ons dagelijks leven. Die verdwijnen niet. Maar ze bepalen niet wie wij zijn en ook niet hoe wij ons leven beleven. We genieten van de kleine en grote momenten, waarderen wat we samen hebben en weten hoe kostbaar dat is.
Als we terugkijken, zien we niet alleen de moeilijke weg die we hebben afgelegd, maar vooral hoeveel we samen hebben overwonnen. Dat geeft ons enorm veel vertrouwen. We kijken met elkaar naar de toekomst, niet omdat alles vanzelf goed zal gaan, maar omdat we weten dat we alles aankunnen zolang we het samen doen.
Ellen en Jan Willem
