Nou Spanje heeft gewonnen gisterenavond. En dat tussen heel veel enthousiaste supporters is dat toch leuk om mee te maken. De wekker had ik vroeg gezet, want het zou een warme dag worden. Ik
had al gekeken waar ik zou kunnen ontbijten en dat was in Oliva. En omdat het daarna allemaal nog wat zoeken is, leek het me verstandig om dat te doen.
En achteraf een goede keuze. Na Oliva een klein stukje over de N332 richting Denia. De temperatuur was inmiddels behoorlijk opgelopen. Tegen 9.30 uur was ik bij Font Salada. Dat is een heel klein meertje net voor de rijstvelden van Pego. Daar is een heel
Leuk restaurantje bij. Die zou open zijn, maar was het niet😓. Gelet op de temperatuur toch de zwembroek aan gedaan en gezwommen. In de winter is het lekker warm, maar nu is het heerlijk koel. De temperatuur van het water is steeds hetzelfde.
En daarna weer verder. Ik ‘moest’ dan door omdat ik dan pas in Rafol D’Almunia weer wat zou kunnen eten. Oftewel dat was dan na zo’n 22 kilometer. Ik ken de route door de rijstvelden. Nu waren er een paar wegen afgezet en ben ik een andere route gegaan. En dan een heel klein foutje. Heel kort gezegd; ik had een bruggetje moeten oversteken en dat heb ik niet gedaan. Omdat er tussen beide zijden van het riviertje een pad loopt, dacht ik goed te lopen. Waar ik echter rechts af moest, kon ik absoluut niet rechts af. Dus maar weer 1,5 kilometer teruglopen. En het was echt heel erg warm.
Maar goed, uiteindelijk kwam ik op de weg naar Rafol d’Almunia. En dat is een pittige stijging tot 170 meter hoog. In Rafol nog een cola gedronken en wat gegeten en daarna de laatste 5 kilometer van mijn tocht.
Heel raar; ik ken daar de weg echt heel goed. Dus daar hoef ik niet over na te denken. Maar in mijn gedachten was ik bij mijn laatste meters naar het pleintje in Orba. Hoe zal het zijn. Hoe ben ik er onder en ik ben niet meer bezig met de hele tocht, maar puur op het einde.
Net voorbij de Masymas nog gauw het shirt aandoen dat ik van Frank had gekregen. En toen de laatste meters. Geloof me; dat doet heel veel. Ik zie in de verte allemaal gele shirts staan en er is er eentje die op me af rent. Bertie😘😘😘. Wat ongelofelijk mooi.
En dan staan er heel wat mensen die me opwachten. Dat is echt een fantastisch moment. Zelfs Ellen en Jan Willem waren er. Ongelofelijk.
Superleuk om zo aan te komen. Met zijn allen gedronken en Bertie had een lunch voor iedereen geregeld. Ik moet het allemaal nog verwerken.
En dan naar ‘huis’. En dan komt het geniet moment met Bodhi. Wat mooi om dat mee te mogen maken. Zo’n fantastische baby😀.
Morgen zal ik nog een post doen ter afronding. Ik heb nu nog geen idee wat ik ga schrijven, maar ik ga dat zeker doen.
Vandaag 31,7 kilometer gelopen. Gevoegd bij de stand van gisteren, is nu de eindstand bekend; 2725,3 kilometer.Â
Meer dan 2.700 kilometer heb je gelopen. Een afstand die bijna niet te bevatten is. Ben, woorden schieten eigenlijk tekort om te beschrijven wat jij hebt gepresteerd. Toch is het je gelukt om ons onderweg, met jouw prachtige verhalen, het gevoel te geven dat we een stukje met je meeliepen.
Je nam ons iedere dag mee in jouw avontuur. We lazen hoe je genoot van de natuur, van de vrijheid en van de bijzondere ontmoetingen met mensen onderweg. Met de mooie foto’s die je dagelijks stuurde, konden we op afstand volop meegenieten. We leefden mee met de uitdagingen die je tegenkwam en bewonderden de manier waarop je daar steeds weer een oplossing voor vond.
Tussen de regels door was ook iets anders heel duidelijk te lezen: hoe belangrijk jouw gezin voor je is. Hoe ver je ook van huis was, zij stonden altijd op nummer één.
Natuurlijk waren er momenten waarop het mentaal even zwaar was. Maar telkens waren daar weer medewandelaars die een stukje met je opliepen, een goed gesprek of een gedeelde ervaring. Dat gaf je de energie om steeds weer verder te gaan. Gelukkig bleef je lichamelijk grotendeels gespaard van grote tegenslagen, waardoor je deze indrukwekkende tocht hebt kunnen volbrengen.
Een belangrijk doel van jouw reis was het inzamelen van geld voor Wings for Life, de organisatie die onderzoek financiert om mensen met een dwarslaesie uitzicht te geven op een beter leven. Dat je met jouw wandeling meer dan €10.000 hebt opgehaald, is een geweldige prestatie. Daarvoor willen we je namens iedereen ontzettend bedanken.
Nu mag de rugzak eindelijk van je schouders. De wandelschoenen kunnen even de kast in en de wandelkleding mag de wasmachine in. Maar in je figuurlijke rugzak draag je vanaf nu iets veel waardevollers mee: onvergetelijke herinneringen, bijzondere ontmoetingen, inspirerende verhalen en ervaringen die je voor altijd bij je zult houden.
Voor ons als redactieteam zit deze bijzondere reis er nu ook op. We hebben met enorm veel plezier jouw avontuur mogen volgen, jouw verhalen mogen delen en samen met jou deze reis mogen beleven.
Ben, bedankt dat je ons hebt laten meelopen. We zijn ongelooflijk trots op wat je hebt bereikt en wensen je alle tijd om na te genieten van een avontuur dat je de rest van je leven met je mee zult dragen.
Carla en Raymond – Ellen en Jan Willem
