Ik heb net het eten op, maar de rode wijn nog niet. Ik zit aan een grote tafel in mijn eentje en kijk door een metershoog gebogen raam op de kasteeltuin. Een groot hekwerk met die goudkleurige speerpunten er bovenop. Leek me wel goed om eens te beschrijven wanneer ik aan het verhaal van de dag begin. Straks meer over deze locatie.
Vanmorgen zat ik om 8 uur (afgesproken tijd) aan het ontbijt. Ik dacht vooral op tijd komen, want mevrouw is heel netjes en heel punctueel. Het was dan ook verrassend aan de ontbijttafel in de keuken dat het echtpaar op mij had gewacht voor het ontbijt. Ze vond het vervelend dat ik gisteren zo alleen in de kamer had moeten eten.
We hadden een leuk gesprek en zij zijn ook wandelaars. Ze hadden de Camino gelopen vanuit Porto. Toen hadden ze steeds heel mooi weer. Alleen de aankomstdag in Santiago was het bar en boos met het weer. Vorig jaar hebben ze de Hadrianus walk gelopen. Ze hadden gekozen voor de 5-daagse tocht, maar ‘awel da is veur ons toch teveel’ (ik denk Vlaamse taal). Ze hadden eigenlijk voor de 7 daagse moeten kiezen. Tocht gaat over 135 kilometer en is volgens hen goed te doen. Je moet wel vaak de muur oversteken en dat is niet altijd makkelijk. Ik ga het met Bertie overleggen😄.
Om 8.30 vertrokken voor een tocht van ca 26 kilometer. En net toen ik het kanaaltje over was, werd de Camino de Santiago (Via Limburgica) aangegeven. Toch een leuk moment, want van dat moment loop ik tot diep in Frankrijk de verschillende Camino routes.
Wederom een hele leuke route. Nu veel meer over zandpaden (in veel gevallen gewoon modderpaden) en langs kleine riviertjes, meertjes, beekjes en weer een hoop dorpjes. Ze hebben allemaal een kerk, maar een café. 😢😢😢
De route leidde mij langs een lelijk ogend dorpje met een ongelofelijk grote fabriek. Daar ben ik toch maar van de route afgeweken in de hoop dat aan die grote weg in het dorp Oreye een cafeetje zou zijn. Gelukkig was die er. Ik had al 13 kilometer gelopen, dus halverwege, en de zin in koffie was groot. Aan een typisch Belgische dorp langs de grote straat smaakte mij de koffie uitstekend. Ik loop nu dan ook in Wallonië en daar is de Franse taal leidend. Dat is even wennen. Hopelijk komt mijn middelbare school Frans weer helemaal naar boven. Vandaag nog niet. Met terugwerkende kracht spijt dat ik vroeger niet beter heb opgelet in de klas tijdens de Franse les. Nu was dat bij ook bij andere vakken het geval, maar nu gaat het over Frans.
En verder over landweggetjes, modderpoel en betonplaten door nog een paar gehuchten en zo kwam ik in Waremme. In Vlaanderen zeggen ze Borgworm. Het stadje is niet bijzonder, maar omdat ik wel heel erg op tijd was (14.00 uur) heb ik in een cafeetje een koffie en een croque madam genomen. Vulde mijn maag goed. Eerst een koffie, maar later toch nog een thee in verband met de Max koffie-inname.
Klein uurtje gezeten en toen de laatste kilometers naar mijn overnachtingsplek die op de lijst van het Vlaams genootschap Santiago de Compostela staat (ter voorkoming van misverstanden: alleen basic overnachten is dat).
Tijdens de laatste kilometers begon het te regenen en omdat ik nog steeds heel vroeg was (ik werd tussen 17.00 en 18.00 verwacht, toch even gezeten in een ander cafeetje. En nu gelet op mijn loop op de Camino was een stichtelijk biertje wel op zijn plaats. Het is een abdij bier Val Dieu. Met ons team De Oude Esch waar bierbrouwen een uit de hand gelopen hobby is geworden (Gijs en Jos😄😄), zie ik een Belgisch tripje later wel zitten.
Rond 15.30 uur kwam ik aan bij het Chateau de Selys-Longchamps. Ik dacht dat ik een deurtje verder moest, maar nee hier moet ik zijn. Ongelofelijk mooi. Prachtige en luxe kamer en een woonkamer en keuken (heel groot) voor mij alleen. Zie de foto’s. De kasteel-vrouwe heeft me wegwijs gemaakt. En het eten zou ze rond 18.00 opdienen.
Normaal is een basic-prijs zo € 50,00 incl ontbijt. Ik heb er nu nog niet naar gevraagd. Misschien heb ik morgen wel een kater. En dat niet van de wijn.
Vandaag 25,4 kilometer gelopen en voor die route had ik er 26,7 gepland. Stand is nu 326,5 kilometer feitelijk gelopen, terwijl ik er 298,9 gepland had.
Ook voor morgen is de overnachting geregeld. Ik had gepland naar Boneffe te gaan, maar daar is geen plek te krijgen. Iets verder nu naar Hanret. Dat zal wel weer heel anders zijn dan vandaag
Ongeval
En daar is het dan: een ongeluk…..en al snel het besef dat een dwarslaesie voor altijd is. Je krijgt het ook al vraag je er niet om. En inruilen voor iets anders gaat ook niet. Al je geliefden zijn in de war, zelf durf je niet te voelen en je probeert je groot te houden. Ik ging in de overleefmodus en deed vooral alsof het allemaal niet zo erg was. Vooral om mijn omgeving gerust te stellen en daarmee mezelf ook. De geruststelmodus kan best wel lang werken heb ik ondervonden. Bij mij kwam pas na negen jaar het besef dat ik nu eigenlijk wel een keer moest toegeven dat ik heel verdrietig en boos was over wat er gebeurd is. Gelukkig had ik nog veel mensen om me heen die me er bovenop hebben geholpen. Je kunt je vooraf een voorstelling maken van hoe je zou kunnen reageren. Je denkt misschien dat je vlak na het moment heel veel emoties zult hebben maar dat is toch bij iedereen verschillend.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
