Vanmorgen stond de wekker op 7.45 uur. Heerlijk geslapen en na een douche en een beetje inpakken om 8.30 uur aan het ontbijt dat al was klaargezet in de kamer beneden (je weet wel: met die grote ronde boog in glas met uitzicht op de tuin). Het ontbijt past bij de ambiance en bij mijn achternaam: een Keizerlijk ontbijt. Ze wilde ook nog eitjes voor me koken of bakken, maar dat heb ik laten gaan. Voor mezelf ook nog een lunchpakketje gemaakt (wel nodig; zie later in dit verhaal) en hartelijk afscheid genomen.
Waar ik wellicht een kater van zou krijgen, was de rekening. Ze vroeg een bedrag van € 50,00 in totaal en ze vroeg ook nog of dat niet teveel was. Voor degene die me kent……….. Nee echt niet. Ik heb dat bedrag gewoon betaald. Het was het dubbel en dwars waard.
Nog even een foto van mij en het kasteel en op weg. De route van vandaag ging maar liefst door 12 dorpjes/gehuchten. En ook nog voor een deel langs de wat grotere weg. Die was zeker niet druk, maar op landweggetjes lopen is toch leuker. Alleen na Geer ging het een behoorlijk stuk over een zandpad. Langzamerhand lag rondom het pad een moerasachtig gebied en nog later was dat pad ook onderdeel van dat moerasachtig gebied. Oftewel; ik heb al de nodige modder gehad, maar dit was zeker in het kwadraat. Zelfs mijn stokken zakte behoorlijk weg. En dat voor zo’n kilometer lang. Zeker niet de snelste kilometer.
Vanaf het begin van mijn trip maak ik van elk naamplaatsbord een foto. Vandaag wat dat betreft een topdag. Lees er maar overheen. Maar hier komen ze:
Waremme, Petit-Axhe, Grand-Axhe, Hollogne s/Geer, Geer, Lens-St Servais, lens- Saint-Rémy, Avennes, Moxhe, Ambresin, Wasseiges, Hemptinne en uiteindelijk Hanret. Daar overnacht ik.
Wat eigenlijk in al die plaatsjes opvalt, is dat ze allemaal vrij lang gerekt zijn, veelal mooiere en grotere huizen. En voor deur veel duurdere auto’s. Het is volgens mij echt een rijk gebied. Het tweede wat opvalt zijn de boerderijen. Die hebben meestal een stenen toegangspoort. Een paar foto’s laten zien wat ik bedoel.
Het laatste wat opvalt en voor mij teleurstellend: ze hebben bijna allemaal een kerk, maar geen één dorpje heeft een café. Nu moet ik zeggen dat in het grootste plaatsje (Wasseiges)wel een café is, maar die maakt de indruk al een tijdje gesloten te zijn. Ik heb het hele plaatsje op cafees gezocht😢.
Vandaag dus geheel aangewezen op mijn lunchpakket, te weten twee boterhammen met kaas en een appel. Dat gevoegd bij in totaal één liter water, en dan is te constateren dat je ook daarmee zo’n kleine 30 kilometer kunt wandelen. Bij een kerkhof op een heuvel bij het plaatsje Moxhe heb ik mijn Lunchpakket verorbert.
De route vandaag was dus vooral naar het einde toe langs een grote weg waar ik elke keer in de zachte berm moest om de auto’s te ontwijken. Daarvoor over een steeds heuvelachtiger gebied door uitgestrekte landbouwgronden met enorme vergezichten. Nadeel is dat je weet waar je over zeg vier kilometer loopt
Ander punt is dat op enkele heuvels toch een hoeveelheid windmolens is gezet. Meestal zie je dat vanuit je auto, maar nu moest ik er langs heen. Ik snap de plaatsing op die plekken wel. Het waaide enorm en wel tegenwind. Hoewel de zon er ook af en toe doorheen kwam was het een relatief frisse dag.
De route die ik gepland had, was naar Boneffe, maar daar was geen plek voor deze herder (😄). Vandaar een paar kilometers meer naar Hanret.
Na de afgelopen overnachting stelde ik me in op een basic onderkomen. Maar daar is niets van terecht gekomen. Het is een groot huis dat eerst uit twee delen bestond; een boerderijtje en een huis met een kleine garage. Dat is helemaal gerestaureerd en ziet er echt fantastisch uit.
Ik was er al om 16.00 uur en ik werd zeer gastvrij naar mijn kamer gebracht; nou ja een zitgedeelte, een slaapgedeelte en een perfecte badkamer. Beneden is een keukentje en morgen wordt in de serre het ontbijt geserveerd.
Omdat er geen avondeten bij zit en er in dit plaatsje geen restaurantjes zijn, heeft de eigenaar mij 3 kilometer verderop gebracht naar de pizzeria (erg lekker) en ik kon bellen om me weer op te halen. Ongekende service. Hij vertelde mij over de grote boerderijen. En over de rijkdom hier. De vele abdijen zijn niet allemaal actief, maar ze bezitten wel heel veel boerderijen, ex-abdijen en grond. Dus medelijden met de abten hoef je hier niet te hebben.
Voor vandaag had ik tot Boneffe 29,1 kilometer gepland en het zijn er 29,5 geworden. Vreemd omdat Hanret echt verder weg ligt van Waremme. Door mijn nieuwe planning ben ik ook een stuk van de Via Limburgica afgeweken. Dat betekent dat ik nu in totaal 356,0 kilometer heb gelopen. En ik had er in totaal 328,0 gepland.
Morgen de laatste voor een rustdag in Namen.
Het mag.
Vóór het ongeluk van mijn man ging ik regelmatig met de trein naar mijn kleinkinderen om op te passen. Dat was na het ongeluk lange tijd onmogelijk. Hoe hard kwam in de eerste maanden na het ongeluk het liedje van Maan bij mij binnen: “ze huilt, maar ze lacht” dat zich afspeelde in de trein. Een combinatie van het gemis van de treinreisjes en de tekst. Ook ik wilde toen, maar ook nu nog steeds, niet altijd mijn verdriet, mijn ware gezicht tonen. Gelukkig had/ heb ik voldoende lieve mensen om me heen waarbij het wel kon.
“Ze huilt maar ze lacht
Want als ze morgen besluit niet te schuilen
Haar betere ik voor haar ware gezicht te ruilen
Zullen de vrienden die zij wil vertrouwen
Nog steeds van haar houden?”
Bron: songtekst Maan
Carla (partner incomplete dwarslaesie C4)
