Vanmorgen is het ontbijt om 8 uur klaargezet. Er was nog een Peregrino, te weten Corry uit Son en Breugel. Corry had een break genomen van haar werk voor 5 maanden. Ze werkt in de kinderopvang en wil nu, omdat ze zich fit voelt iets doen wat ze altijd al had willen doen. In dit geval dus het lopen van de Camino. De eerste twee etappes vanuit Diest heeft ze zich laten brengen en halen, maar toen de afstand echt groter werd, gaat ze onderweg overnachten. Omdat ze net zoals ik, geen overnachting kon regelen in Boneffe, is ze uitgeweken naar Hanret.
Ze wilde met niemand nummers uitwisselen, want daar heeft ze blijkbaar slechte ervaringen mee. Sterker nog, iemand heeft haar nummer getraceerd via Facebook. (Gekker moet het toch niet worden. Info die ze er zelf op gezet heeft). Ze is dan erg wantrouwend naar andere mensen. Ik zou haast zeggen dat ik ook niet zeker ben of ze wel Corry heet.
Omdat het voor mij vandaag een redelijk korte route is, heb ik rustig aan gedaan en ben om 9.30 uur vertrokken. Vanwege mijn noodzakelijke uitwijking naar Hanret, zal de route vandaag korter zijn.
Ik heb vandaag de via Limburgica gevolgd en dus geen gebruik gemaakt van de afkorting die de eigenaar van de gites had voorgesteld. Ik ga niet over de koffie beginnen, want die was er ook vandaag onderweg niet. De route was voornamelijk over open terrein met glooiingen. Wel veel over zandpaden en karrensporen, en bijna geen modder.
Zo’n 8 kilometer voor Namen kwam ik op een fietspad dat doorliep tot in Namen. Het ging tussen heuvels en rotspartijen door en soms ver boven straatniveau en soms juist ver onder straat niveau. Een opvallend vlakke route in een behoorlijk heuvelachtig gebied.
Omdat ik ook geen lunchpakket had en het probleem met de koffie nog steeds niet is getackeld door de Belgen, in combinatie met een wat kortere route ben ik eigenlijk zonder pauze doorgelopen tot in Namen. Mooi aankomen en langs de Maas naar de binnenstad. Gauw een tent gevonden om koffie en een lunch te nuttigen. Eenmaal binnen, bleek het een Thais dingetje te zijn. Maar goed. Wel blijven zitten. Eerst koffie besteld……….de koffiemachine was stuk. Mag het thee zijn? Ja natuurlijk gemberthee is ook heel lekker en gezond.
De lunch was wel lekker; iets met rijst bamboe en Kerry
Daarna gelopen naar het appartement wat Jan Willem had gehuurd. Daar aangekomen, bleken zij er ook precies te zijn. Uiteraard werkte de code niet om binnen te komen. We bleven proberen😢. Nog even op de bevestiging kijken, maar inchecken was vanaf 15.00 uur en het was 14.58. En klokslag drie werkte de code.
Janwillem heeft wel gevoel voor het uitkiezen van een plek. We moesten 2 verdiepingen via een redelijk steile en smalle trap naar boven. Ellen bleef maar even beneden wachten. We hadden wel zin in een drankje. Omdat ik me toch graag even wilde douchen, zijn Jan Willem, Marijke en Ellen vast naar een cafeetje gegaan.
Toen ik later aansloot bleken zij al kennis te hebben gemaakt met Corry. Grappig hoe klein de wereld kan zijn. Ik had Corry die ochtend verteld over mijn tocht en de komst van de drie vandaag.
Daarna hebben we de auto nog opgehaald en op een plek geparkeerd vlakbij ons appartement. En toen kreeg Marijke een deja vu. ‘Die muur, die ken ik. Daar ben ik vorig jaar met de kinderen geweest. Dat is de citadel’. Wat een meevaller voor de groep dat we morgen er in een keer een gids bij hebben die dat zelf nog niet wist.
Wij hebben heerlijk gegeten in een restaurant vlakbij ons hotel. En daarna op de kamer in het appartement nog een drankje gedaan. Het is ongelofelijk hoeveel Jan Willem en Ellen mee hebben genomen om bij de borrel te eten. We gaan ons best doen, maar ik verwacht dat het niet gaat lukken om alles op te krijgen.
Het is heel bijzonder om hier zo samen te zijn. Ellen is degene die mij heeft geïnspireerd om voor WingsforLife te lopen. Niet doordat ze daar naar vroeg, maar om wat haar jaren geleden is overkomen. En de positieve manier hoe ze in het leven staat.
Daarnaast zit aan mijn rugzak een klein zakje met 7 kleine poppetjes. Tijdens de surpriseparty voor mij zei John namens ons team (De Oude Esch) dat de poppetjes mijn 7 teamgenoten zijn(ze wegen in totaal 24 gram) dus dat kan geen reden zijn om ze niet mee te nemen. Tijdens mijn wandeling hoor ik ze regelmatig tikken. Een van de poppetjes is Leo. Die blijft bij ons. Zo mooi dat Marijke nu ook een stuk meeloopt. Is Leo er nog extra bij.
Ik heb vandaag 20,6 kilometer gelopen, waarvoor ik er 26,9 had gepland. De stand is nu dat ik 376,6 kilometer heb gelopen waar ik er tot Namen 354,9 heb gepkand. Nog redelijk op schema.
Klasopwielen
Op pad met Ellen en JanWillem. Ellen is een bijzondere positieve lieve vrouw die een incomplete dwarslaesie heeft. Ik ben nog niet eerder een paar dagen op pad geweest met iemand die aan een rolstoel gekluisterd is. Dat ga ik nu meemaken.
We kletsen gezellig in de auto over van alles en nog wat en Jan Willem rijdt gestaag door. In Arcen is onze eerste stop en heel geroutineerd haalt JanWillem de rolstoel uit de auto en Ellen gaat zitten. Op naar de koffie. Dan het toilet opzoeken en ook Ellen kan naar een rolstoelvriendelijk toilet! Geslaagd.
Effe nog een vlaai scoren bij de beste bakker van Arcen. Ook dat is gelukt. We vervolgen onze weg naar Namen, ons eindpunt waar Ben ons al tegemoet komt bij het appartement. Tja…. we hebben de kamers op de eerste en tweede verdieping en er is geen lift. Hoe komt Ellen boven, denk ik. JannWillem zegt gewoon… geen probleem… dat is altijd gelukt en dat zal nu ook wel lukken😅.
Het is zo mooi om te zien hoe die twee met elkaar omgaan, met respect en humor! We gaan ergens een hapje eten. Ze neemt haar krukken mee want ze kan niet met de rolstoel door de draaideur.
Iedere keer moeten ze samen nadenken over …. hoe lossen we dit nou weer op en iedere keer komt er ook een oplossing. Hoe knap?!!
Ellen is één van onze mensen van de Klas op Wielen. De klasopwielers is een groep mensen met een lichamelijke beperking. Ze staan positief in het leven en stralen dat ook uit. We gaan samen met hen naar basisscholen en vertellen daar aan de leerlingen hoe het is om te leven met een beperking. De leerlingen hangen dan aan hun lippen en vragen honderd uit!
Geweldig om te zien.
Dit was nog maar de eerste dag met Ellen en JanWillem. Ben benieuwd wat de volgende 2 dagen ons zal brengen!
Marijke
