Vandaag dan na slechts vier wandeldagen weer een rustdag. Het is Pasen en de komst van Ellen, Jan Willem en Marijke moeten we natuurlijk vieren met een dag extra in Namen. We hadden er gisteren al iets van gezien, maar het is echt een hele leuke stad. Het is de provincie hoofdstad en het heeft zo’n 115.000 inwoners. Een typisch Belgische stad.
Vanmorgen konden we dus uitslapen en voor mij was dat om 8 uur wel zo’n beetje klaar. Opstaan en gebruik maken van de badkamer. Ellen zat al aangekleed en wel achter de laptop om het verhaal van gisteren op de site te plaatsen. De twee anderen maakten toen nog niet de indruk te beseffen dat ze in Namen waren.
Om iedereen de ruimte te geven om te wassen en aan te kleden, ben ik even de straat opgelopen en heb zowaar een cafeetje gevonden waar ik koffie kon drinken (het is wat die koffie). Croissantje erbij om de tijd te doden, maar vooral even te genieten van het ontwaken van de stad en natuurlijk de koffie en het croissantje.
Teruglopend naar ons appartement zag ik in verschillende portiekjes mensen liggen op matjes, in oude slaapzakken en onder kartonnen dozen. Twee mensen die me om geld vroegen en een man die er zeer onverzorgd uitzag met een blikje bier in de hand en met zijn andere hand steunend tegen een muur om een plas te doen. Wat ellendig. Temeer het besef hoe goed ik het heb.
Inmiddels was iedereen aangekleed en klaar voor het ontbijt. Er is zoveel meegebracht dat we dat echt niet allemaal op krijgen. Mijn nieuwe mes en spork kwamen goed van pas. Er was niets aan bestek en dan is een mes toch wel handig. Uitgebreid ontbeten (weer met koffie😄) en als toetje nog een heerlijk stuk Limburgse vlaai van de beste Limburgse bakker uit Arcen (voor Jos en Ilse Boonen; het is niet Bakker Mans😄 uit Echt).
En dan het plan: wat we niet meer nodig hadden, werd in de auto geladen en JanWillem en ik zouden de auto naar de eindbestemming morgen brengen. Dus naar Dinant. Marijke zou in de tussentijd een restaurant voor de avond uitzoeken en Ellen kon even rustig aan doen. Dat plan is ook daadwerkelijk uitgevoerd.
Jan Willem en ik weten nu dus al dat we morgen in een prachtig hotel komen met een fantastische ligging met heel mooi uitzicht op Dinant. De auto mochten we parkeren op het terrein van het hotel en gauw terug naar Namen met de trein. We hadden tijd genoeg om de trein te halen: dus……een koffie aan de overkant van het station was prima. Na een aanvankelijke weigering om daar te zitten ( we gingen niet eten) werden we aan een bankje gezet waar we dan toch koffie kregen.
En dan terug met de trein naar Namen. We hebben Ellen en Marijke opgehaald en daarna vertrokken richting citadel. Eerst nog even de reservering voor het Thaise eten bevestigen en dan met de kabelbaan naar de citadel. We konden alleen een enkeltje krijgen, omdat de kabelbaan vanwege de wind later die dag stilgezet zou kunnen worden. En inderdaad waaide het behoorlijk en daarbij ook nog de wat erg frisse temperatuur.
En dan met de rolstoel over kinderkopjes lopen is geen pretje, maar als je zo’n 25 meter door een behoorlijk dalende grot over verspreid en ongelijk gelegde kinderkopjes moet lopen, is het echt geen pretje. Niet voor Jan Willem die duwt of trekt en niet voor ellen die al haar ingewanden hoorde verplaatsen. Bleken we ook nog eens fout te zijn gelopen, dus konden we de tunnel in tegengestelde richting nog eens doen😥.
Ondanks het winderige weer hebben we toch redelijk beschut buiten op het terras kunnen zitten. Het uitzicht ook daar was prachtig. En dan terug lopend naar de stad. De weg gaat alleen naar beneden. Puntje was wel dat we nu voor de derde keer door die tunnel moesten.
Eenmaal beneden aangekomen konden we de brug over en waren we weer in het centrum…..dat dachten we. Nu komen er in Namen twee rivieren bij elkaar de Samber en de Maas en wij zijn de Maas over gestoken waar het de Samber had moeten zijn. We vonden het ook al gek dat we eigenlijk niet zoveel herkenden. Maar goed; na weer twee bruggen te zijn overgestoken (én de Maas én de Samber kwamen we toch in voor ons bekend terrein. Gauw een café opgezocht voor koffie en later een biertje. Tegen zeven uur naar ons Thaise restaurant waar we echt lekker hebben gegeten.
Om 20.30 uur weer naar het appartement en dan voor Ellen weer de beproeving om twee verdiepingen met een steile smalle trap te overbruggen en dat zonder mopperen. Iedereen even rusten en ik mijn verhaaltje. Zometeen nog even een biertje en dan klaarmaken voor de tocht van morgen.
Ondanks niet een wandeling. Toch weer 14.009 stappen, maar ik voel me prima
Voor elkaar zorgen in goede en slechte tijden
Toen wij met elkaar trouwden (inmiddels 30 jaar geleden geleden) beloof je voor elkaar te zorgen in goede en slechte tijden. Op dat moment ben je jong en sta je er niet bij stil wat die zin betekent.
Samen beleef je mooie dingen en wij hebben het geluk dat er drie kinderen geboren zijn.
En dan komt ineens de dag waarop je het bericht krijgt, dat jouw vrouw is opgenomen in het ziekenhuis en waarschijnlijk een dwarslaesie heeft.
Dat is het begin van een lange weg van revalidatie en samen leren om te gaan met de veranderde situatie. Het blijft altijd een kwestie van vallen en opstaan, maar ook van slechte en zeer zeker goede tijden.
Jan Willem partner van Ellen
