Om 8.30 uur hadden we het ontbijt gereserveerd. Toen we in de aparte ruimte binnenkwamen voor het ontbijt, zag het er prachtig uit. Nu is Anneke vandaag ook jarig, en omdat ze wel gevoelig is voor de aankleding, is dit natuurlijk een prachtig cadeau. Het was voortreffelijk. En voor de helderheid; ook als ik er niet bij zou zijn geweest had het er ook zo uitgezien. Uitgebreid ontbeten en ook de gastvrouw wilde wel het een en ander vertellen. Ze is al 79 jaar en heeft zowel Franse als Belgische als Italiaanse roots.
Na het afscheid van Jos en Anneke om 9.30 uur de weg op. Het zou een korte etappe zijn van ca. 20 kilometer. Ik was bang dat ik langs de weg moest lopen tot Revin. Aan een vrouw die in de tuin aan het ploeteren was (of tuinieren als je werken in de tuin leuk vindt) vroeg ik of ik niet op het pad pal langs de Maas kon lopen. Mijn Frans was niet geweldig en na wat gehannes zei ze dat ik het ook in Nederlands kon vragen. Ik zou een eindje terug moeten lopen en dan de brug over en dan loop je op een fietspad tot in Revin. Echt weer een heel leuke route. Dan weer stijgen tot ver boven de Maas en dan weer pal langs de Maas. De route verveelde niet. Af en toe wat fietsers, maar meer niet gezien.
In Revin dus weer een tent gezocht voor de broodnodige koffie. En zowaar gevonden. Het was inmiddels 12.30 uur. Dus een lunch ging er ook wel in. Tijd zat en gewoon genieten met kip curry.
Tegen 13.40 gepakt verder richting Rocroi. En weer langs de grote weg. Ik dacht een binnenweggetje te hebben gevonden. Maar die liep ‘dood’. Ik dacht door nog steiler klimmetje (geen pad) nog sneller boven te zijn. Eenmaal boven was er inderdaad een weggetje. Maar die ging een volledig andere kant op. Toch maar terug en waar ik dacht het fietspad te hebben gevonden, belandde ik in een soort van krater met hele hoge wanden ( wel zo’n 30 meter hoog). Daar hield het pad ook op. Kijkend waar ‘mijn’ weg ongeveer was, naar boven klauteren en dan ook echt klauteren. En overal bordjes met dangereux danger gefahr. Gelet op de hoeveelheid talen, begreep ik wel dat ik hier dus eigenlijk niet had mogen zijn.
Eenmaal boven zag ik een stuwmeer waar het water kabbelend tegen de bovenrand gleed. Ik heb het overleefd en via een asfaltweggetje naar de route. Een gat in de weg had ik niet gezien en met volle bepakking knalde ik op de grond. Ik probeerde me met de hand op te vangen. En dat is gelukt; Alleen de rechterhand is toch wel redelijk beschadigd. Het EHBO-tasje erbij gepakt en het bloeden zo goed en kwaad als mogelijk stoppen en insmeren met betadine en een pleister erop en de nodige papieren servetjes.
Na een klein stukje op de grote weg (nooit leuk) afslaan op een landweggetje en zo’n 4 kilometer alleen maar omhoog. Te vergelijken met het laatste stukje lopen als je naar het koepeltje van de tankenberg gaat.
En dan kom je in het vestingstadje Rocroi. Echt heel bijzonder. De bastions staan er nog omheen. Je kunt heel goed het grachtenstelsel zien. En het stratenpatroon is in een soort vijfhoek. Vanuit het midden naar de buitenkant toe. Ik was nog ruim op tijd; een terrasje leek me zeer aantrekkelijk. Twee Fransen gevraagd waar ik die kon vinden, maar het waren Belgen die ook op zoek waren naar een terrasje. Uiteindelijk troffen we elkaar in het blijkbaar enige open café in de stadje. Het zijn vogelaars die overigens wel wisten waar Oldenzaal ligt (in Twente).
Daarna mijn hotel opgezocht en gevonden. Na het gebruikelijke ritueel een rondje over de vesting gelopen. Erg leuk. Uiteindelijk aan de stadsmuur bij een pizzeria gezeten. En nu weer terug en vroeg naar bed. Morgen wacht een tocht van 32 kilometer.
Vandaag 23,8 kilometer gelopen waar ik er 20,6 voor heb gepland (ditmaal door mij. Eigen binnendoortjes die buitendoortjes werden).
Stand gelopen tot en met vandaag 479,5 kilometer waar ik er 439,9 had gepland.
Een rollercoaster
Een dames-uitje in 2019 eindigde abrupt door een telefoontje van een goede vriend: Raymond heeft een mountainbike-ongeluk gehad; het is ernstig! In de eerste de beste trein terug naar huis kwam een tweede telefoontje, van een agent: uw man heeft een dwarslaesie opgelopen.
Vanaf dat moment begon een lange weg met diepe dalen, positieve uitzichten, oververmoeidheid, wanhoop, fragiel evenwicht, onbeschrijfelijk verdriet, euforische blijdschap: een rollercoaster.
Carla (partner incomplete dwarslaesie C4)
