Dag 20
Vanmorgen zat ik al vóór 8 uur aan het ontbijt. Vandaag toch een etappe van ruim 32 kilometer, dus een vertrek op een wat vroeger tijdstip leek me raadzaam. En daarbij: het is nu noord Frankrijk en ik heb me ingesteld op een wat eentonige route. Om 8.30 vertrok ik en eentonig was het geenszins. Sterker nog: het was een fantastische route met veel afwisseling in het landschap.
Er stond een lang recht stuk gepland van zo’n 7 kilometer, maar het was een genot om er te lopen. Hoofdzakelijk bergafwaarts, maar met glooiende landbouwgebieden en dan weer een bosgebied. De natuur ontwaakt uit de winterslaap. Het is zo fris en groen. Zo mooi. De app van Marijke ga ik toch eens downloaden, omdat de stilte enorm is en alleen de geluiden van heel veel verschillende vogels. Ook langs een moerasachtig gebied waar de weg net wat hoger ligt.
De Via Limburgica loopt tot Rocroy en vanaf die plaats is het de Via Campaniensis die ik volg. Wordt prima aangegeven. Bij het plaatsje Chilly zag ik dat het naar Santiago nog 1830 kilometer is. Ik moet nog iets verder.
De klimmetjes werden steeds steiler en daarmee ook de afdalingen. De asfalt-landweggetjes werden karresporen en de karresporen werden paadjes en ook die werden smaller. Heel mooi, en voor een trail uitermate geschikt maar gewoon wandelen is soms lastig.
Het probleem om koffie te drinken ergens blijft in stand. Nog steeds heeft elk dorpje een kerk en soms ook een kasteel, maar een café voor een kop koffie….. Langs de hele route wel veel monumenten ten behoeve van de 1e wereldoorlog. We hebben er nog steeds niets van geleerd. Zie wat er in Oekraïne, Libanon, Gaza, en Iran gebeurt. Niet te bevatten.
In het plaatsje Aubigny les Pothées maar een rustplek gevonden tegen de kerk aan. Was ook de bedoeling. Er was een klein bordje met Halte geplaatst. De laatste kilometers waren echt lastig te doen. Een zeer onregelmatige grasondergrond en dan ook nog tussen twee afscheidingen met prikkeldraad door lopen. Wel heel mooi.
De auberge waar ik zit in Signy l’ Abbaye is prima. Het eten ook 😄. Vaste ritueel, en vast de overnachtingen voor de komende dagen tot Reims geboekt.
Vandaag 32,5 kilometer gelopen waar ik er 32,2 had gepland dus mooi in balans. In totaal nu 512,0 kilometer gelopen, waar ik er 472,1 gepland heb.
Ik voel steeds meer dat ik ‘los’ kom en me gewoon per dag laat leiden van wat komen gaat. En waar mijn gedachten de eerste periode eigenlijk alleen maar met de wandeling bezig zijn, begin ik meer en meer over mijzelf na te denken. Klinkt zwaarder dan het is, maar de omschakeling van mijn werkzame leven naar een anders actief leven is een van de redenen geweest om dit te doen.
In de dagen dat Ellen, Jan Willem en Marijke er bij waren, hadden we ook mooie gesprekken. En de dagelijkse telefoontjes in de avond met Bertie zijn voor mij zeer waardevol. Het stimuleert enorm.
Ervaringen bij revalideren
Tijdens het revalideren heb ik veel ervaringen opgedaan: vervelende en fijne.
Vervelend was dat ik wakker werd in mijn eigen ontlasting. Zo vernederend als volwassen man. Het niet zelfstandig uit bed komen en mezelf niet kunnen verplaatsen heb ik als heel naar ervaren. Gelukkig waren er ook fijne momenten. De eerste keer dat ik mijn teen zag bewegen en dat ik mijn linker duim een klein beetje kon bewegen was geweldig en het gaf me hoop. Het begrip en het luisterend oor van de verpleging als ik weer een “waarom” dag had. En het inspringen van het personeel bij behoeftes of problemen.
Op mijn verjaardag mocht ik voor het eerst naar huis. Wat een feest maar tegelijkertijd ook confronterend omdat het heel anders was dan in het revalidatiecentrum met alle zorg en materialen bij de hand.
Peter, 62 jaar, incomplete dwarslaesie
