Vanmorgen vroeg opgestaan, omdat ik eigenlijk ook op tijd over wilde zijn. Er werd vanaf 14.00 uur onweer verwacht. Regen vind ik niet erg (jammer wel natuurlijk), maar onweer heb ik liever niet als ik loop. Ook het route heb ik gisterenavond nog aangepast. Ik had in Hauteville geen plek gevonden om te overnachten. En omdat het toch een wat kortere etappe is, ben ik verderop op de route gaan kijken. Mijn ervaring van een kerk, geen koffie en geen voorzieningen, heeft er toe geleid dat ik tot in Château-Porcien ben gekomen om een overnachting te regelen. Reserveren kon niet: gewoon komen en zien of er een bed vrij is. Ik zag ook wel dat er een café, restaurant en een supermarkt is. Dus vol vertrouwen naar Château-Porcien.
De eerste helft van de route was weer erg mooi. Door bossen langs een meanderend riviertje en voor de loper veel hoogteverschillen. Weer aangekomen in een klein dorpje werd ik vriendelijk goedendag gewenst door een Nederlandse vrouw met twee honden die daar woont. Ik zei haar dat mijn beeld van Noord Frankrijk anders was en het verrassend mooi is. Dat beaamde ze. Het wordt wel anders naar Wasigny. Dan krijg je windmolens en akkers.
Helaas klopt haar verhaal. Zie de saaiere foto’s maar. In de lucht zag je duidelijk een weersverandering komen. Het begon hard te waaien en de zonnige hemel werd lichtbewolkt en daarna zwaarder bewolkt. Nou ruimschoots voor de regen begon (onweer niet gehoord of gezien) kwam ik aan in Château-Porcien. Dat van een Château zal wel een grapje zijn, want daar heb ik niets van gezien. Net voor de middagsluiting van het café waar ik me moest melden voor ‘le cley’ liep ik het café binnen. Super aardige mensen en zeker kon ik nog een heerlijke kop koffie krijgen😄.
Daarna de code van het kluisje waar de sleutel in ligt en naar het huisje. Niet groot, maar alles zit er in: 4 stapelbedden, 2 douches en 2 wc’s. Klein keukentje en dat is het dan.
Totnogtoe ben ik de enige. Dus bed kiezen, douchen (ook met eigen handdoek afdrogen) en de ergste stank uit de schoenen laten oplossen in de lucht.
Ik heb een matras genomen en daar kun je een soort laken overheen doen. Hetzelfde geldt voor het kussen. En vannacht ga ik voor de eerste keer gebruik maken van mijn aankoop in Maastricht: de slaapzak.
Over twee dagen hoop ik in Reims te zijn. Tegen Susan ( mijn dochter) gezegd dat het heel goed zou uitkomen als ze dan bevalt. Ze gaat het intern overleggen😄. ik heb het boek van Dick Swaab gelezen: wij zijn ons brein. Die zegt dat er al communicatie plaatsvindt tussen moeder en baby. Ik geloof dat ook. Aan de andere kant: maar of ze het al over datums hebben😄.
Deed me vandaag wel nadenken dat er in ons gezin een volgende generatie komt. En dan krijg je er een titel bij (ben ik nu al trots op). En het deed me ook denken over de periode dat Bertie en ik ouders werden. Een prachtige tijd, waarvan ik nu denk dat ik er te weinig van heb genoten. Ik was net in de periode in omschakeling van ambtenaar naar freelancer. Ik heb heel wat uren gewerkt aan de andere kant van het land, zat regelmatig in een hotel en was vooral carrière gericht bezig. En Bertie thuis alles regelen voor drie kinderen.
Natuurlijk hadden we alles goed overlegd, maar ik denk nu wel dat ik toen meer ‘genomen’ heb dan ‘gegeven’. En Bertie dus andersom.
We hebben echt geluk met onze kinderen. We hebben geprobeerd hen een onbezorgde jeugd te laten hebben. Wat opvoeden betreft; het is voor een deel iets waar je samen voor staat, maar ook een heel groot deel wordt door de omgeving bepaald. Dus geluk met alledrie. En vooral laten zijn wie ze zijn. Drie verschillende kinderen waar we zielsveel van houden.
Ik hoop dat als ik opa mag zijn en Bertie oma dat we Susan en Bas gelukkig zien met hun eerste kind en dat ze haar ook een onbezorgde jeugd mogen geven op hun manier.
Plopte vandaag gewoon op in mijn gedachten. En dat in de wetenschap dat ook vandaag een familiedag is georganiseerd met al mijn zussen, partners, kinderen en de kleinkinderen die er zijn. Ik had er wel bij willen zijn. Nu zit ik moederziel alleen in een Peregrino-hok. Het is mijn eigen keuze. Kan er goed mee leven😄.
Door de routewijziging loopt het nu iets uit de pas. Morgen wellicht wat compensatie. Ik heb 26,3 kilometer gelopen en had er 21,3 gepland. Stand nu is in werkelijkheid 538,3 kilometer gelopen en 493,4 kilometer gepland
Partner
Als ik alles op een rijtje zet dan vind ik dat mijn vrouw het moeilijker heeft gehad dan ik na het ongeluk. Ik was vooral bezig met mijn eigen herstel en er werd door veel mensen voor mij gezorgd. Mijn vrouw moest zorgen voor mij, voor de puberende kinderen, het huishouden, haar werk en dan ook nog iedere keer alle vragen beantwoorden van familie en bekenden.
Ook haar leven is door het ongeluk van het een op het andere moment veranderd. Ze kan het niet meer invullen zoals zij zelf wil.
Peter, 62 jaar, incomplete dwarslaesie
