Ik bleef vannacht de enige in het Peregrino-huis. Wel fijn want dan heb ik alle ruimte voor mij, maar aan de andere kant zou het ook wel leuk zijn andere wandelaars te treffen. Tot nog toe maar één pelgrim tegengekomen. Het slapen in een slaapzak was lang geleden, maar het is me prima bevallen. Gelet op de kortere tocht van vandaag, kon ik iets langer blijven liggen.
Nu heb ik gisterenavond een voorbelegd broodje gekocht en een appel en een banaan. Ook had ik nog twee yoghurtjes en die heb ik als ontbijt genomen. En om 9 uur dan vertrokken. Het is zondag en alles zit dicht. Blijft niets anders over dan lopen.
De bijzondere kerk nog even gefotografeerd in een wat mistige omgeving ……..en dan het verstand op nul en de blik op oneindig. Lichtglooiend met enorme vergezichten. Ik kon wel 7 kilometer vooruitkijken (ik heb het onderweg wel gecheckt). En dat meerdere keren. Een paar keer onderbroken door een dorpje waar niets te doen was.
De Via Camiensis wordt goed aangegeven. Je ziet dat door de af en toe de schelp en door de kleine geel/blauwe bordjes met richting aanduiding.
Dat deed me denken aan het pad dat mijn vader voor mij had bedacht. Wordt jij maar ambtenaar. Dan heb je mooi vast inkomen en een goed pensioen. Je leven in een rechte lijn. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb zeker met veel plezier als ambtenaar gewerkt en ook hele mooie dingen hebben mogen doen. En je bent ook wel bezig om je carrière als ambtenaar vorm te geven.
Zo was mijn laatste functie bij de gemeente Oldenzaal financieel beleidsmedewerker afdeling Welzijn met name voor de grotere instellingen en beoordelen van subsidie aanvragen. Dat deed ik altijd van uit het perspectief van het huishoudboekje van de gemeente. Toen ik bij de gemeente Oldenzaal wegging naar de gemeente Borne zei mijn toenmalige afdelingshoofd Hans Evering: wat jij heel goed kunt is om ons aan te geven waarom iets niet kan op financiële gronden, oftewel alleen kijken naar het huishoudboekje van de gemeente. Je zou ook eens kunnen kijken naar mogelijkheden waarom het voor de samenleving op dezelfde gronden wel mogelijk is. Dat heeft me enorm aan het denken gezet. In Borne deed ik precies het omgekeerde voor de afdeling.
Maar voor wie doe ik dit nu allemaal, begon ik me steeds meer af te vragen. En dan komt een moment dat je je daar over bezint. En zo heb ik een afslag genomen om onafhankelijk te kunnen zijn. Eerst als freelancer, daarna in dienst van een detacheerder en toen voor mezelf.
En dat ook nog op een moment dat de kinderen heel jong waren. En Bertie komt uit een ondernemers gezin Dus ze vond het prima dat ik ambtenaar was. Maar ze snapte ook heel erg mijn keuzes.
De vrijheid die ik voelde en mijn overtuiging dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven is voor mij daarmee vervuld. En voor de helderheid; dit gaat over mijn arbeidzame kant, want privé is echt samen. En nog even refererend aan mijn verslag van gisteren. Soms wel teveel aan mezelf gedacht. Dat wil ik echt niet meer. Wel apart om dat nu te schrijven, terwijl ik zelf 16 weken alleen op deze reis ben.
Na al die lange rechte stukken dan toch een dorpje L’Ecaille met een soort van braderie. Heel druk en bij de vele kraampjes echt van alles te koop. Ook eet- en drinkkraampjes. Het verheugen op een kop koffie is weer de grond ingeboord.
Ik begin me wel af te vragen of die richting bordjes er alleen voor mij zijn neergezet. Zo ver ik kon kijken heb ik niemand gezien.
Ik had de route gepland tot Bazancourt, maar omdat daar geen overnachtingsmogelijkheden zijn 3 kilometer door gelopen naar Isles sur Suippe. Nog wel geprobeerd om een koffie te scoren in een café dat net ging sluiten. Maar zij gingen hun koffiemachine niet aanzetten. Grappig: gisteren het tegenovergestelde.
Het appartement waar ik zit is prima. Maar verder is er in dit dorpje en het dorpje Warmeriville hiernaast niets te doen. Aan de grote weg was wel zo’n weidewinkelgebied. Maar uiteraard alles dicht. Ook was er een kiosk pizzeria. En die zou opengaan om 17.30. Daar heb ik op gewacht en toen pizza.
En verder vanavond op water. Is ook niet erg. Ik ga het misschien wel een beetje compenseren als ik in Reims ben. Jelmer komt overmorgen ook naar Reims en dan lopen we met zijn tweeën. Daar kan ik me ook op verheugen. Etappe van morgen is niet lang. Dus rustig beginnen
Vandaag heb ik 25,7 kilometer gelopen, waar ik 30,8 had gepland. Heb ik gisteren uitgelegd. Tot en met vandaag 564,0 kilometer gelopen waar ik er in totaal 524,2 gepland had. Netjes toch😄
Blijvende vriendschap.
Eind 1992 leer ik Raymond kennen bij volleybalvereniging Pollux.
Door de droge humor, dezelfde interesses in sport (volleybal, voetbal) en de goede banden tussen beide echtgenotes, Carla en Klara, gaan we in de loop der jaren steeds meer met elkaar om en ontstaat een goede vriendschap.
Nadat we gestopt waren bij Pollux en later bij Loat-goan, blijft Raymond vooral actief als een fanatieke mountainbiker. Heb enkele keren met hem mee gereden op de mountainbike en al deze keren kwam ik “bek af” thuis. Die dertiende oktober dat Raymond van de mountainbike viel en zijn en Carla zijn leven volledig op de kop zette, zal ik niet snel vergeten. Van gezonde sportieve zestiger naar dwarslaesie-patiënt in een “split second”. Het samen sporten, zonvakanties, skiën is nu veranderd in samen een hapje uit eten gaan, samen een fietstochtje of een kopje koffie drinken.
Over doorzettingsvermogen gesproken. Niet alleen hij, ook Carla laat zien dat ze hem 100 % ondersteunt. Samen met hun kinderen, familie en vrienden maken ze er wat van. Raymond en Carla, we bewonderen jullie T glas is half VOL.
René en Klara
