Vandaag dus de etappe naar Reims. Toen ik vorig jaar begon met plannen heb ik eerst de route naar Orba opgedeeld in grote stukken. En het eerste stuk eindigde in Reims. Nu is het dan al zover dat ik daar vandaag mag aankomen. Wat tijdsbesef betreft; ongelofelijk hoe snel tussen eerste planning en vandaag is gegaan.
Het is een korte etappe en mocht ik van mezelf ook later weg. Lentement, lentement was mijn idee (en grappig dat ik me steeds meer Franse woorden herinner). Het eerste stuk bijna 3 kilometer moest ik teruglopen naar Bazancourt, omdat daar de route verder gaat naar Reims. Het café dat mij gisteren geen koffie wilde schenken was open, maar daar wil ik geen koffie hebben. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er in het appartement een Senseo apparaat is en ook 3 koffiepads (gisteren 1 en vanmorgen dus 2 verbruikt).
Nog geen 100 meter na dat café was er een boulangerie/pattiserie die én open was én ook ruimte had om te zitten. Alsnog een ontbijt gehad met een broodje en een croissantje. En koffie😄. De vrouw achter de kassa vroeg of ik uit Spanje kom. Ik gebruikte nog al veel Spaanse woorden. Ik zit nog in de overgang………taalkundig gezien😄.
Tegen 10 uur vertrokken en ik mag wel zeggen: ik had de route van de tweede helft van gisteren wel kunnen kopiëren. Heel lang rechtdoor en behoudens een dorpje waar werkelijk niets te doen is, verder. Alhoewel, na 5 kilometer was er een industrieel complex (agrarische fabriek, biomassa en onderzoekscomplex). Enorm groot en enorm lawaaiig. En dat duurde wel een kilometer. Dan ben ik toch blij dat je heel langzaam de stilte weer hoort terugkomen en alleen nog vogels hoort. Inmiddels heb ik de app van Marijke ook gedownload, maar meer dan Aziatische merel kon ik er niet van maken. Ik heb de staartmees nog proberen te imiteren, maar daar trapt de app van mij niet in.
Op zo’n 10 kilometer voor de eindstreep zag ik boven op een glooiing in de verte de torens van de kathedraal. En ik dacht dan dat het dichterbij was. Maar het zijn dan nog echt iets meer dan 10 kilometer lopen.
De entree in de stad is als de meeste steden, maar als je in de buurt van de kathedraal komt, wordt het echt heel mooi. En de levendigheid van de stad is prachtig. Daar was ik ook echt wel aan toe. De kathedraal is indrukwekkend. Die ga ik morgen met Jelmer nog eens beter bekijken. Nu gewoon door de kathedraal gewandeld én voor nu het belangrijkst: een foto van de lachende engel. Mijn zwager had mij dus verteld waar je op de entree de lachende engel kon zien. Ik zag het direct en meteen een foto naar hem gestuurd. Die is binnen, dacht ik. Reactie van Hans ( mijn zwager dus): dat is niet de goede😢. Nu is de hoofdentree afgeschermd in verband met de restauratie. Dus na kunst en vliegwerk tussen twee panelen door toch de juiste engel gevonden. Mission complete.
Daarna naar het appartement dat op nog geen 100 meter van de kathedraal af ligt. Prima plek. Direct alles wat gewassen moest worden in de wasmachine gedaan, zelf gedoucht en daarna de was door het appartement heen, opgehangen. Boodschappen doen (gezonde dingen als appels, kiwi’s bananen en yoghurtjes) en oh ja een paar kleine Leffe-biertjes. Ik moet toch afkicken van Dinant😄.
De stad weer in en na wat sightseeing uiteindelijk bij brasserie Goulois wat gegeten. Leuke brasserie. Terug in het appartement lekker gebeld met Bertie. Voorbereid op de komst van Jelmer en voorlopige afspraken gemaakt met Mart als hij een paar dagen mee komt wandelen. Natuurlijk onder voorbehoud van wat er bij Susan en Bas gebeurt. Het interne overleg heeft totnogtoe wat dat betreft niets opgeleverd.
Zin in morgen. Hartstikke leuk dat Jelmer komt. Hopelijk een beetje op tijd, zodat ook hij nog wat van Reims ziet.
Vandaag 20,6 kilometer gelopen en daarvoor had ik er 17,4 gepland. In totaal heb ik nu gelopen 584,6 kilometer en gepland 541,6 kilometer.
Vliegreis
Afgelopen zomer maakte ik voor het eerst een vliegreis met mijn rolstoel. Bij het boeken gaf ik aan dat ik assistentie nodig had, en dat bleek uitstekend geregeld. Vanaf het moment dat ik me meldde bij de balie, stond er iemand voor me klaar. Een vriendelijke medewerker bleef bij me tot ik in het vliegtuig zat. Hij hielp me door de douane en zorgde ervoor dat mijn rolstoel veilig in het ruim werd geplaatst.
Ik mocht als eerste aan boord en het cabinepersoneel hielp me naar mijn stoel. Op de plek van bestemming verliep alles in omgekeerde volgorde: ik bleef als laatste zitten, werd opgehaald met een rolstoel en samen haalden we mijn eigen rolstoel bij de bagageband op.
De reis verliep soepel en prettig. Dankzij de hulp van het personeel voelde ik me op mijn gemak. Vliegen met een rolstoel bleek prima te doen — vooral door de mensen die onderweg een hand toesteken.
Ellen 58 jaar incomplete dwarslaesie C6
