Vandaag dus een rustdag in Reims. Dus rustig opstaan, bed in de kamer in orde maken voor Jelmer. Dan een yoghurtje en de stad in voor een ontbijt. Echt heel leuk om in de ochtend door de stad te lopen. Een ontwakende stad. Straatvegers, laders en lossers. Een enkele hardloper en mensen met pakken aan naar voor hun waarschijnlijk belangrijk werk.
Ik ben nu ruim drie weken onderweg en er is toch wel een bepaald ritme iedere dag. En elke dag begint bij ‘0’ als kilometerstand. Alles moet dan nog gebeuren op die dag. Ik heb al door veel verschillende omgevingen gelopen en alles heeft zijn charme. Zelfs de eentonige omgeving van de twee afgelopen dagen. En elke dag weer een verrassing waar ik in de avond terecht kom. Weliswaar boek ik de meeste overnachtingen 1 a 2 dagen van tevoren, maar het is elke keer anders. Soms ruim boven verwachting, soms daar wat onder. Wat ik vanaf het begin heb gedaan, is van elk plaatsnaambordje dat ik tegenkom als ik een stad of dorp binnenga een foto maak. Omdat ik toch tijd genoeg heb: ik heb inmiddels door 117 dorpen en steden gelopen.
Ik geniet van iedere dag en ben me ontzettend bewust dat deze ervaring uniek is (vind ik dan) en dat ik dit mag doen (Bertie ❤️). Elke dag plopt er wel iets op wat me dan bezig houdt. Meestal door een detail onderweg (voorbeelden: kilometerslange rechtdoor wegen, simpele richtingsbordjes van de camino, een klein monument in een dorpje).
Maar de laatste dagen gaan mijn gedachten vaak naar Susan en Bas die vader en moeder gaan worden. Van alle gebeurtenissen in je leven, is de geboorte van je kinderen onbeschrijfelijk mooi. En dan nu van onze dochter. Daar ga ik deze tocht zeker voor onderbreken als het zover is.
Na het ontbijt wat bijzondere plekken bekeken en zelfs een idee opgedaan voor de historie van Oldenzaal. Op de plek waar de Deurningerpoort heeft gestaan (en waar de gemeente Oldenzaal niets voor wil doen) heb ik in Reims gezien hoe zij iets hebben opgelost. De plek heet cryptoportique. Het is een historisch punt dat onder straatniveau ligt. Ze hebben vanaf de straat trapsgewijs naar dat historisch punt afgegraven en daar eigenlijk een soort van openlucht theater gecreëerd. Als ik terug ben in Oldenzaal ga ik daar zeker mee aan de slag.
Vanmiddag kwam Jelmer aan met de auto. Geparkeerd bij het station en daarna de rugzak naar het appartement gebracht. Gelet op mijn koffie probleem de afgelopen weken, heeft hij een gasbrander en een koffieperculator meegenomen. Dus dat probleem is getackeld. Heel lief dat hij dat gedaan heeft.
Daarna de stad in geweest en op een terrasje heerlijk in de zon geluncht onder het genot van een heerlijk biertje. Natuurlijk de stad nog bekeken (echt leuke stad) en de de kathedraal bezocht. Prachtig van binnen en indrukwekkend van buiten. Vanzelfsprekend hem ook de lachende engel laten zien ( beide versies; zie verhaal gisteren). Leuk weetje; mijn eerste foto van de lachende engel is de lachende engel die Reims ook benoemd. En dat in tegenstelling met hetgeen mijn zwager mij vertelde. Overigens had ik de lachende engel zonder de wetenschap van mijn zwager niet opgemerkt.
Vanavond in een brasserie gegeten aan een straat met een aaneenschakeling van barretjes en restaurantjes. Heel levendige sfeer.
Vanavond op tijd naar bed, want morgen mogen we er op tijd uit
Vallen
Een loper met een laesie, zo noemen ze de mensen die een dwarslaesie hebben en toch nog kunnen lopen. De rollator is mijn beste vriend en overdag zet ik meer dan genoeg stappen. Helaas is er een vernauwing in mijn ruggenwervelkanaal ontstaan. Dit maakt dat ik plotseling de kracht uit mijn been verlies en omval. Zelf opstaan lukt me bijna niet. Maar ik heb de telefoon bij de hand en een appgroep met de familie en met de buurtgenoten. Dus als ik een appje stuur dat ik in huis gevallen ben dan weten ze hoe laat het is. Meestal is er binnen vijf minuten hulp.
Peter 62 jaar, incomplete dwarslaesie C5
