Na een prima nachtrust vanmorgen uitgebreid ontbeten bij Wim en Wilma ( de zus van goede vriendin van ons). Het blijft onwerkelijk dat mensen zich zo opstellen om een ‘vreemde’ te ontvangen. En net als de avond ervoor hele mooie gesprekken gehad. En met een lunchpakket, een appel en banaan wandelde ik rond 9.15 uur weg. Eerst dus langs de HEMA in Winterswijk en voor de zekerheid twee leesbrillen gekocht. Vooral als ik moet schrijven, is een leesbril echt nodig😄.
Wim had me uitgelegd dat je het beste kon lopen over de Oude Bocholtsebaan. Dat is een fietspad (onverhard) wat je zo’n 20 kilometer kunt volgen. Het is bosrijk en landelijk. Maar vooral rechtdoor. Dat had ik in de voorbereiding van deze tocht ook al eens gedaan toen ik naar mijn zus en zwager ben gelopen naar Lingen (Duitsland). En dat was nog langer. Maar heerlijk ontspannen. Het weer was prima, maar de wind trok behoorlijk aan. En natuurlijk is het dan tegenwind. Ik moest het touwtje van mijn hoed iets strakker aantrekken. Halverwege was er een Rustpunt waar je koffie en wat lekkers kon kopen. Maar goed. Het is dinsdag en dan dus niet😢. Maar ik heb er wel lekker relaxed gezeten.
Heel langzaam voel ik ook dat ik een beetje loskom van de tijd en vaste ritmes. Dat is wel een mooie ervaring. Snelheid en hoe laat ik in het hotel moet zijn is niet meer interessant. Ik denk: maakt niet uit. Ik kom als ik er ben😄.
Wat me verder opviel is dat er ook in Duitsland veel fietspaden zijn die niet direct langs de weg zijn. En dat loopt erg rustig. Zo kwam ik onverwachts langs de achtertuin van Schloss Diepenbrock. Prachtige ligging. En daarna liep ik het bos in en ineens liep ik langs de achtertuinen van een wijkje van Bocholt. Ik dacht dan ook dat er bijna was, maar dat viel dan nog zo’n 5 kilometer tegen (of mee).
Bocholt is een vrij grote stad (ruim 70.000 inwoners) en een aardig centrum en vooral een gigantisch overdekt winkelcentrum. Mijn hotel heet Schwung, maar dat heeft niets te maken met de sfeer van het hotel. Alle luiken zitten dicht en aan de achterkant mag ik naar binnen. Rond drie uur vanmiddag was ik er. Even rusten, dan douchen en de stad in (wandelingetje van 1,5 kilometer naar het centrum). Een heerlijke koffie gedronken en de stad een beetje doorkruist. Voor morgen nog even een appel en banaan gekocht en rond 6 uur een pizzeria opgezocht en daar een heerlijke pasta met zalm gehad
En dan terug naar mijn kamer die prima is. Had ik de eerste twee dagen nog redelijk wat aanspraak onderweg. Dat was vandaag niet het geval. Sterker nog, voor velen is Hallo zeggen al teveel. Vanavond vroeg in bed en morgen zonder ontbijt in dit hotel vertrekken, maar in de stad al een zaak gevonden waar ik kan ontbijten.
En natuurlijk instellen op de te verwachten regen. We zullen zien
Levensmotto
In mijn revalidatieperiode, nadat ik een dwarslaesie had opgelopen, haalde ik kracht uit deze quote:
Life isn’t about waiting for the storm to pass….
It’s about learning to dance in the rain.
Ik werkte hard aan mijn herstel maar hield daarbij voor ogen dat het leven vooral leefbaar moest zijn. Opnieuw leren lopen was in het begin erg belangrijk voor mij. Later bleek dat het leven vanuit de rolstoel mij veel mogelijkheden gaf. Ik leerde op een andere manier actie zijn, vond nieuwe hobby’s en maakte contact met mensen die hetzelfde hadden. Dat gaf herkenning en kracht.
Nu herinnert deze zin me er elke dag aan dat het leven niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn. Er zullen altijd buien zijn, groot of klein. Maar ik kies ervoor om te blijven dansen in de regen. Want juist daar, midden in de storm, leer je wat écht leven is.
Ellen 58 jaar, incomplete dwarslaesie C6
