Dag 31
Vanmorgen zaten we om 8 uur aan het ontbijt. Gislaine had er een heel werk van gemaakt. En zo’n beetje alles kwam uit eigen tuin (of van haar broer) tot en met het water aan toe. Yoghurt met heel veel fruit en brood met verschillende jams. Een soort van appel cake/taart hebben we mee genomen.
En daarna dan om 8.45 uur lopen. Eerst weer de route oppakken in Montmort-Lucy met het prachtig uitziende kasteel en vandaaruit zo’n 30,5 kilometer lopen. We zagen Chris al van verre. Hij was dus min of meer op hetzelfde moment vertrokken vanuit een ander plaatsje. Wat te doen. We hadden geen zin om nu al een gesprek aan te horen. Dus via een binnen weggetje voor hem uit. Binnen niet al te lange tijd had hij ons ingehaald. En na wat social talk bleek dat hij in een plaatsje vóór Sezanne (onze eindbestemming) een overnachting had gevonden.
Daarna liep hij door en wij wat later ook. Het weer was wederom prachtig. En met de wind in de rug (die in de loop van de dag wel aantrok) liepen we een prachtige wandeling. Mooie glooiingen met koolzaad ( heel geel) en een groen product waarvan we niet weten wat het is. Dan weer door het bos en langs vennetjes: met andere woorden zeer afwisselend. De meeste paden waren prima te lopen. Af en toe een stuk wat iets lastiger is door diepe sporen, modderresten e.d.
Tegen 9.50 uur werd ik gebeld door Wim van Laar van TwenteFM om een update te geven van mijn tocht en ook weer aandacht vragen voor de site dwarsdooronsleven.nl.
Vandaag dan door dorpjes gelopen waar de voorzieningen gelijk zijn aan nul. Dus koffie zouden we op de buik kunnen schrijven ware het niet dat nu de gasbrander en oploskoffie ook voor mij zijn intrede heeft gedaan. Dat is echt heel leuk.
Tegen 13.00 uur een tweede stop maar nu met een lunch. Zelfde procedé: water koken in een zak met gedroogd voedsel doen, goed roeren en na 10 minuten goed eetbaar. Echt heel leuk om zo de lunch te maken. Ik voel me steeds meer een pelgrim😀.
Het is ontzettend leuk en heel bijzonder dat ik dit nu mag doen met mijn zoon Mart. Natuurlijk veel koetjes/kalfjes gesprekken, en ook hele mooie gesprekken. Dat doet wat met mij en is bijzonder om zo’n mooi contact te hebben. Jammer dat ik die dagen niet met Jelmer heb kunnen doen. Dat had waarschijnlijk een zelfde ervaring geweest. Supertrots op mijn kinderen. Had ik wellicht al eerder gezegd😀. En nu dan op de wijze hoe Mart in het leven staat.
Om 16.30 uur kwamen we aan in Sezanne. Een plaatsje van iets meer dan 4500 inwoners en wat ons bleek; ook een plaatsje dat bekend staat om de champagne. Na Sezanne is dat wel afgelopen.
En zoals ik al vaker heb geschreven. Ik heb heerlijk gelopen en nergens last van, maar als je vlak bij het eindpunt bent ga je in één keer je voeten voelen. Zal wel een psychologisch effect zijn.
We hebben een hele leuke overnachtingsplek aan de rand van het centrum. Ook hier legde de eigenares tot in detail uit hoe alles werkt. En zelfs zette ze twee biertjes klaar. Omdat we daar na zo’n tocht wel zin in zouden hebben.
Toch gekozen om te douchen en in de stad (nou ja heel klein dan) een café te zoeken. En die hebben we gevonden. Er zat iemand op het terras en die zei dat het café geopend was. Wij naar binnen om een biertje te bestellen, maar het duurde even voordat er iemand kwam. Dat bleek de man buiten te zijn. Heerlijk relaxed.
Daarna een restaurantje gezocht en gevonden en een gerecht besteld wat achteraf bezien ook wel iets minder had gekund.
Nu dan terug in ons appartement (het is weer gelukt dat Mart mij gesnurk niet hoort). En morgenvroeg om 8 uur ontbijt.
Vandaag 32,4 kilometer gelopen en daar had ik er 30,5 gepland. In totaal nu 679,6 kilometer gelopen en in totaal 632,1 gepland. Verschil is opgelopen tot 47,5 kilometer. Waarvan akte😀.
Revalideren
Na 11 dagen op de intensieve care en 15 dagen op een verpleegafdeling mocht ik het ziekenhuis verlaten en ging ik naar het revalidatiecentrum.
In de begin periode kon ik me helemaal niet verplaatsen, zelfs geen andere tv zender opzetten. Daar had ik erg veel moeite mee. Omdat mijn bloeddruk heel laag was kon ik niet of bijna niet zitten. Alleen met de benen hoog. De ergo heeft me gelukkig goed geholpen door een elektrische rolstoel te regelen. Daarmee werd mijn wereld ineens een stuk groter en kon ik weer zelfstandiger zijn. Vanaf dat moment ben ik positiever gaan denken en kreeg ik weer zin in mijn leven.
Ik besefte dat ik eigenlijk maar twee dingen kon doen: niets doen met als resultaat eindigen in een verzorgingshuis of flink mijn best doen met revalideren en het maximale eruit halen. Voor de laatste optie heb ik gekozen. Dit werd ook ondersteund door de medewerkers van het revalidatiecentrum. Zij probeerden altijd nog ietsjes meer uit mij te halen dan ik zelf dacht dat ik kon. Niet altijd even leuk maar ik bedank ze daar wel voor.
Vanaf het begin heb ik gezegd dat ik lopend naar huis wil gaan: en dat is me gelukt!
Peter, 62 jaar, incomplete dwarslaesie
