Om 8 uur vanmorgen had de eigenares van de chambre d’hôtes het ontbijt al voor de ingang van ons appartement gezet. Prima ontbijt met baguette en croissant. Tegen half negen vertrokken en in een boulangerie toch nog een koffie, broodje én broodje voor onderweg gescoord.
De route die ik op wikiloc heb gepland kreeg ik niet op mijn horloge. Downloaden duurde te lang blijkbaar. Dus dan maar alleen op mijn telefoon. Het eerste deel van de route was erg mooi.
Maar na een paar kilometer werden de glooiingen van het landschap steeds minder en de akkerbouw steeds eentoniger. Uiteindelijk liepen we heel lang rechtdoor. En dat kilometers lang. Het waaide heel hard (vooral wind in de rug) en de zon scheen. Dat maakte het allemaal wat aanvaardbaarder. Stel dat het zwaar bewolkt was, wind tegen en regen. Hoe droefgeestig zou dat zijn. Dus we hadden geluk, zal ik maar zeggen.
Na zo’n 15 kilometer op een stel omgezaagde boomstronken gezeten om onze gehaalde broodjes op te eten. Die smaakte prima.
En verder op de saaie weg die overigens heel gemakkelijk loopbaar was. De kilometers vlogen onder ons vandaan. In mijn oorspronkelijke planning had ik de route tot Anglure gepland, maar voor de verdeling van de dagafstanden was een wat langere wandeling vandaag beter voor de balans van morgen. Zo kwamen we terecht in Mery sur Seine
Nu waren de laatste 6 kilometer vóór Mery wel weer mooi. We liepen langs het Canal du Haute Seine. Een kanaal waar menig hengelaar zat en een fietspad waar wij op liepen (kaarsrecht voor kilometers lang). Maar ook dat begint op een gegeven moment te vervelen.
De entree van het dorpje was best OK. Het heeft een supermarkt ( we zijn er geweest) en een Vietnamees restaurant ( ook daar zijn we geweest.)
Het appartementencomplex waar we zitten is echt gedateerd. Zowel buiten als binnen heeft het echt wat nodig.
Bij de Vietnamees hebben we op het terras gezeten aan de achterkant van het pand en daarna binnen gegeten. Het was prima te eten. Daarna rustig aan teruggelopen naar onze plek. Zo nog een biertje en dan slapen. Voor het eerst in dezelfde ruimte. Kijken hoe Mart dat bevalt. 😬.
En dat is meteen de laatste avond dat we samen zijn op deze tocht. Morgen loopt hij nog mee naar Troyes en van daaruit met de blablacar naar Reims waar de auto staat.
Ik vond het heel bijzondere dagen om samen met je zoon zo’n 160 kilometer te wandelen op mijn tocht dwars door mijn leven, waar hij voor mij al 33 jaar een belangrijk deel van is. Geldt uiteraard voor Susan en Jelmer ook. Ik gun iedereen om een dergelijke ervaring te mogen hebben.
Een grote toegevoegde waarde in mijn reis kan ik zeggen.
Door een wijziging in de planning heb ik nu veel meer gelopen. Ik heb vandaag 35,2 kilometer gelopen waarvoor ik er 33,7 heb gepland. Dat zal morgen meer geplande dan gelopen kilometers opleveren.
Stand nu in totaal 714,8 kilometer gelopen, waarvoor ik er 655,8 gepland had. Morgen dan naar Troyes.
Elke stap telt
Lopen, iets oppakken, jezelf omdraaien in bed – voor de meesten vanzelfsprekend. Voor mensen met een (hoge incomplete) dwarslaesie niet. Als dochter zie ik van dichtbij hoe mijn vader opnieuw moest leren leven in een lichaam dat ineens niet meer meewerkte. Na het ongeluk was er volledige uitval: niet op een alarmknop kunnen drukken om de verpleegkundige te roepen, niet zelf eten, volledig afhankelijk. Hij noemde het de snelste verjongingskuur – in één klap weer terug naar baby.
In het revalidatiecentrum zag ik hoe elke beweging keihard werken is. Een vinger die een millimeter beweegt. Een stap in een harnas (Zero G). Een paar minuten op een loopband, tot de benen echt op zijn. Zenuwpijn die nooit voorspelbaar is. Benen die soms voelen als beton. De wind op je handen, alsof ze in brand staan.
Wat mensen vaak zien, is het niet meer kunnen lopen. Wat ik zie is hoe elk klein stapje vooruit pure doorzettingskracht vraagt.
Anneke
