Ik had geen wekker gezet, omdat ik alle tijd heb vandaag. Toch was ik rond 7.30 uur goed wakker. Heeeel rustig aan gedaan. Yoghurtje met bessen en aardbeien gegeten en daarna eens goed naar de planning gekeken voor de komende dagen. Eigenlijk klopt het nog allemaal. Ik zit alleen te denken of ik sommige etappes iets moet inkorten en andere iets verlengen. Dat heeft te maken met de heuvelachtigheid die er aankomt (tot 800 meter hoog) en de toch wel beperkte beschikbaarheid van accommodaties.
Voor de komende dagen is het nu wel rond. Ik had al eerder wat accommodaties gereserveerd, omdat ik een paar dagen samen met mijn zwager Jos zou lopen, maar dat gaat helaas niet door en dat vind ik jammer, maar ik weet dat Jos dat nog jammerder vindt. Wellicht op een later moment nog.
Om 10 uur dan de stad in (als ik de deur van het appartement open doe, ben ik er 😀) en zien om ergens een kop koffie te drinken plus uiteraard een croissant (voor mij in Frankrijk een ‘must’). Daarna nog een tijd met Gerard gebeld (die loopt mee vanaf 9 mei).
En dan de sightseeing tour door Troyes. Er is een stadswandeling die wordt aangegeven met goudkleurige driehoeken op de straat met een afbeelding van een ridder. Het is een hele leuke stad met mooie doorkijkjes en allemaal markante huizen. Bijna allemaal vakwerkhuizen. Sommige hellen achterover, sommige hellen voorover. Prachtig gezicht (zie de foto’s).
Halverwege de tour een uitgebreide pauze (koffie😀) en een crēpe. Ik lustte wel wat, maar had geen zin in een uitgebreide lunch. Daarna richting kathedraal. Het is opvallend hoeveel majestueuze kerkgebouwen hier zijn. De kathedraal ligt net iets aan de buitenkant van het centrum en was vanaf 14.00 uur geopend. Even heerlijk gezeten in de schaduw vóór de kathedraal, omdat ik er voor opening was.
De kathedraal is van binnen behoorlijk sober ingericht. De glas in lood ramen vind ik wel bijzonder. Ik loop de kathedraal uit…. en wie is de eerste die ik tegenkom: Christ😀. Die kwam net aanlopen en had een afspraak met de eigenaar van de accommodatie waar hij zou overnachten. Maar wel pas om 17.00 uur. Zijn voorstel was om samen een biertje te drinken in de stad. En dat was wel een prima voorstel. We hebben gezeten op hetzelfde terras waar ik gisteren met Mart heb gezeten voor zijn afscheid.
Christ is 22 april AOW-gerechtigd geworden en had daar toch een verhaal over hoe zijn verjaardag is gevierd bij een accommodatie. Vanmorgen is ook hij vertrokken vanuit Mery sur Seine. Hij had overnacht bij de Vietnamees en ook daar gegeten (is dat toevallig? Ik denk het niet).
Zijn samenvatting van de route was dezelfde als wij hadden. We hadden overigens wel een goed ‘over-en- weer’ gesprek.
Ik had de Seine nog niet gezien, dus ook even naar de Seine gelopen, net buiten het centrum. Nog niet echt een spectaculaire rivier.
Ik heb nu een kwart van alle door mij geplande etappes er op zitten. Wat afstand betreft wellicht al wat meer, maar de echt zware etappes komen later als ik richting de Pyreneeën loop.
Fysiek gaat het totnogtoe prima. Af en toe voel ik iets in mijn schouder, maar dat verdwijnt ook weer. En elke dag begint bij ‘0’ en dan loopt het heel erg gemakkelijk. De kilometers loop ik eigenlijk zo ‘weg’. Maar als de stal (eindpunt van de dag) nadert, worden mijn voeten zwaarder. Het maakt niet uit of dat 20, 30 of 40 kilometer is.
Als je alleen loopt, ploppen gedachten vaker op dan wanneer je met meerderen loopt. Ik heb het als heel mooi ervaren dat Raymond en Carla een dag mee hebben gelopen. Die dag heeft mij het meeste besef gegeven waarom ik mede deze wandeling doe.
In Roermond kwam Bertie (❤️) en een dag later gelopen naar Echt. En dat samen met Jelmer en Sien en later op de dag ook met de ouders van Sien erbij. Hartstikke leuk en een super gastvrije ontvangst in Echt. Naar Maastricht lopen was een saaie route en gevoegd bij het matige weer (zwaar bewolkt en vaak regen) niet zo leuk. Maar we waren wel met zijn tweeën.
In België hebben Ellen, Jan Willem en Marijke mee gelopen. We hebben hele mooie gesprekken gehad over Leo. Het verdriet, verhalen over zijn leven en dingen die we mee hebben gemaakt, en die mij heel erg dierbaar zijn. Leo zit nog heel vaak in mijn hoofd en vooral dat Marijke erbij is, maakt het bijzonder. Ter nuancering; we hebben ook enorme lol gehad. En Ellen, die toen al oma was geworden, met haar verhalen en de wilskracht om zo in het leven te staan zoals ze doet. Heel inspirerend, en zeker voor mij een belangrijke reden om voor WingsforLife te lopen. En ook de omgangsvorm die Jan Willem (ook opa dus😀😀) en Ellen met elkaar hebben gevonden waar het zeg maar de ondersteuning betreft.
De onderbreking in Reims op de dag dat Jelmer een paar dagen met me mee zou lopen. En nu werd hij min of meer de taxi om mij naar Amsterdam te brengen. Jammer dat we niet samen hebben gelopen, maar prachtig dat ik mijn kleindochter Bodhi Lea heb mogen zien. Daar had ik niet een paar maanden op willen wachten. Over de dagen met Mart schreef ik gisteren.
Ik heb er zin in om verder te gaan. Ik hoop dat ik Orba lopend haal. Zoals ik me nu voel, gaat dat lukken.
Met dat ik dit schrijf zitten Bertie en de kinderen bij Paul Simon en Susan en Bas uiteraard in eigen huis. Dat maakt het dan wel wat moeilijker om hier, weliswaar in een prachtige stad, alleen te zijn. De komende twee weken loop ik alleen, tenzij ik pelgrims tegenkom. Christ waarschijnlijk niet, want die heeft morgen een rustdag.
Pinguïn
Lopen met spastische benen en een verstoord evenwicht doet mij lijken op een pinguïn. Tenminste dat zeggen mijn puberjongens. Ik houd er wel van dat er grappen gemaakt worden. De hele aandoening is al serieus genoeg.
Peter 62 jaar, incomplete dwarslaesie C5
