Hoewel ik de wekker om 7 uur had gezet, was dat eigenlijk niet nodig. Ik kon vanmorgen toch in het huisje niets meer doen dan mijn tas inpakken en lopen.
Met dat ik de rugzak opdoe, hoor ik het geluid niet van de ‘houten’ teamgenoten van mij van De Oude Esch. Normaal tikken ze tegen elkaar aan en dan weet ik dat we er allemaal zijn. Het zakje dat John mij overhandigde tijdens de surprise party met de zeven poppetjes (in totaal 24 gram) zat gewoon verbonden met de rugzak. Allen de zeven poppetjes zijn ontsnapt. Ik snap het niet hoe dat kan. Nadere bestudering liet zien dat er een kleine opening is op de naad aan de onderkant van het zakje. Daar zullen ze gisteren gebruik van hebben gemaakt. Heel jammer, want ze zouden in Orba een prachtige plek krijgen. Betekent meteen ook dat ik de steen die ik van Reina en Marcel heb gekregen, en ook in dat zakje heb gedaan, ergen tussen Troyes en Foret Chanu ligt. 😢😢
Maar goed, dan wel naar de supermarkt die op zo’n 6 kilometer afstand is en vanaf 9 uur open. Dus rond 8.30 uur vertrokken en na een hele leuke wandeling tussen het groen en het geel (koolzaad en gouden regen) was ik rond 9.30 bij de intermarche. Broodjes deden ze niet op zondag, maar wel hamcroissants en een gewone croissant. En dan ook nog een choco croissant voor later op de dag. Gelukkig hadden ze koffie (2 x een dubbele espresso). Een zitje was er niet, maar wel wat betonblokken waar ik op kon zitten. Het leven van een pelgrim vraagt om creatieve oplossingen.
Doordat ik eerst naar de supermarkt moest, kon ik de wikiloc geplande route (tevens de Camino route) niet geheel volgen, maar het was echt leuk wandelen zij het op een verkeersweg die niet druk was (zondag😀) In het plaatsje Sivrey was een beekje met snel stromend water wat pal langs de huizen ging. Heel grappig om te zien en op een deel is een wasplaats gemaakt waar het water doorheen stroomt.
Na Sivrey sloot ik weer aan op de Camino Cameniensis richting Ervy-Le Chatêl. En ook mijn wikiloc gaf aan dat ik weer op de juiste route zat. En toen gingen mijn gedachten weer even terug naar het verslag van Huub Velthuis over zijn voettochtocht richting Santiago de Compostela. Ik ben met hem in contact gekomen door Fons en Hedwig (die samen met Bertie vanaf Le Puy en Velay een aantal dagen meelopen). Een deel van zijn tocht is dezelfde dan die ik doe. In een van zijn etappes beschrijft hij dat de caminobordjes een richting aangaven, waarvan hij dacht: is dit een pad en wat een modder. Een aantal kilometers afzien voor hem, schreef hij.
Ik liep namelijk op een pad waar de weg naar rechts afbuigt en het logisch leek om dat te doen. Maar zowel de Camino aanwijzing als mijn Wikiloc gaven aan: rechtdoor. Ik moest echt even kijken of het wel een pad was. Maar goed; toch gedaan. Na 100 meter werd weg compleet versperd door een grote omgevallen boom. Daar kom ik met geen mogelijkheid overheen. Dus tussen takkenbossen, diepe kuilen, kruip door sluip door onder overhangende takken heb ik die barrière geslecht. Hoewel ik af en toe wel het idee had over een pad te lopen, waren alle signalen groen wat wikiloc en de Camino betreft. Een tweede boom met grote stammen was ook omgevallen. Door wat takken af te breken en ook de tijgergang te gebruiken ( een rugzak is op zo’n moment een extra moeilijkheid) was ook deze barrière geslecht. Huub schreef dat hij vooral veel modder had waar hij nogal diep in wegzakte. Ik heb min of meer geluk dat het al een tijdje droog is, maar anders waren de moddergedeelten nu veel heftiger geweest. Soms waren het meer poeltjes. Je kon zien dat dieren hiervan gebruik maken zoveel verschillende hoefafdrukken gezien. Ik denk vooral reeën en zwijnen. Weer een eind verderop waren meerdere bomen omgevallen. En ook daar geen mogelijkheid om om te lopen. Dus ik moest er doorheen. Dat was een puzzel waar ik wel even over moest nadenken. Soms er overheen, op ander stukken er tussendoor en een stuk over de grond. Ik heb in militaire dienst gezeten, en misschien heeft dat nu (bijna 50 jaar later) zijn vruchten eindelijk afgeworpen😀.
En zo kwam ik dan aan in een leuk vesting dorpje Ervy-Le Chatêl. Eerst even door het dorpje gelopen en een prachtige toegangspoort gezien (ik ga niet beginnen over de deurningerpoort) en daarna op een terrasje gezeten. Uiteraard koffie, sparkling water en een sandwich poulet genomen. Die smaakte prima.
Met nog zo’n 9 kilometer te gaan, dacht ik rond vier uur aan te komen in Flogny la Chapelle. De weg was voor een groot deel kaarsrecht maar toch niet onaardig om te lopen. En op een gegeven moment voel je een beetje je voeten en dan ben je er bijna. Het is weer zo’n dorpje met maar liefst twee eglises. Het dorpje heeft een pizzeria (zondag gesloten), een boulangerie ( maandagmorgen om 7.30 uur geopend) en nog een bar (zondag gesloten). Op straat nog een paar mensen gevraagd of er iets open was maar ‘dimanche tous es fermé’. Mijn Frans is niet goed, maar dit snap ik. Maar begrijpen doe ik niet van die Fransen.
Mijn aankomst in het huis viel ook wat tegen. De eigenares had de sleutel in een brievenbus gestopt en ze was er dit weekend zelf niet in verband met familie omstandigheden. Ik had bij de reservering gevraagd om mee te eten en een ontbijt. Door beiden kan een streep gezet worden.
Na douchen heb ik toch een klein flesje Leffe gevonden en die op het terras genuttigd. Daar had ik echt wel zin in. Daarna een rondje gelopen door het plaatsje, wat verder niet afwijkt van de vele dorpjes die ik al gezien heb.
Nu is er in dit huisje nog een stel dat een kamer heeft. En die heb ik gesproken. Ik vroeg (wist het natuurlijk al) of zij wisten waar je nog wat eten kon kopen. Ze hadden geen idee. Ze komen uit Parijs en ze bezoeken hun dochter die hier woont. In mijn beste Frans gezegd dat ik me vanavond wel red met het water dat ik heb (ik heb het niet zo dramatisch gezegd). En zij gingen het probleem voor mij oplossen. Dat wil zeggen: ze gingen te rade bij hun dochter. Na zo’n 15 minuten kwamen ze terug met wat brood, kaas , sousjes, yoghurt en een biertje. Ontzettend lief van hen. Ze wilden er absoluut niets voor hebben. Toch leuk om te zien dat mensen echt wat voor je doen.
Vandaag heb ik 28,7 kilometer gelopen en ik had er 28,3 gepland. In totaal heb ik nu 807,7 kilometer gelopen waarvoor ik er 760,4 had gepland.
Eigen regie
In het revalidatiecentrum leerde ik niet alleen opnieuw bewegen maar vooral om zelf de regie te nemen en te houden. veel patiëntbesprekingen waren met mij erbij en dat voelde erg fijn. Naar elk eigen idee of inbreng werd geluisterd en samen gekeken naar de mogelijkheden. Ik ben erg dankbaar dat de hulpverleners mij dit hebben geleerd en laten ervaren.
Een dwarslaesie is namelijk een heel complexe aandoening. Het idee erachter is dat als je zelf precies weet wat er aan de hand is en waar de oorzaak kan liggen dan kun je je eigen regie houden. Dan ga je samenwerken met artsen en hulpverleners in plaats van over je te laten beslissen. In de praktijk kom je wel eens tegen dat dit niet zo geaccepteerd wordt en je als een betweter wordt gezien. Dat is dan maar zo.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
