Het bekende ochtend ritueel tot en met 2x een dubbele espresso en een croissant in een cafeetje waar ik gisterenmiddag ook al had gezeten. En dan om 8.15 uur beginnen met de tocht naar Vezelay (knooppunt van verschillende Camino-routes). Het is een bedevaartsoord en vooral ook bekend om zijn abdijkerk, de basiliek Sainte Marie Madeleine, een bouwwerk uit de 11e eeuw.
Het begon weer met lopen langs een rivier, de cure, en echt heel leuk. Soms pal langs de rivier over een heel smal paadje, en soms heel hoog met steile afgronden. Daarna wat verder van de rivier af en daar moest ik echt zoeken naar het pad in het hele hoge gras. Doordat er waarschijnlijk al een aantal pelgrims mij voor waren gegaan, kon ik door het ‘gebogen’ gras toch min of meer een pad volgen. Wel heel mooi.
De Cure (het riviertje) kruiste in de loop van de dag toch een aantal keren mijn pad. En vaak was dat bij een dorpje. Echt authentieke dorpjes die vooral een verlaten indruk maken. Eén van die dorpjes was wel behoorlijk opgeknapt maar dan nog is het erg stil. Het kasteel onderweg lag heel mooi maar was wel aan een grondige restauratie toe.
De route werd steeds heuvelachtiger en de klimmetjes beginnen af en toe klimmen (vergroot woord van klimmetje) te worden. Ook de ondergrond werd af en toe rotsachtig en ik heb al de nodige hagedissen zien oversteken over de paden waar ik loop. Het wordt allemaal al wat zuidelijker.
Eén van de dingen die ik vanaf het begin doe, is van elk dorpje en stad waar ik naar binnen ga, een foto maken van het plaats naambordje. Nu voeg ik daar nooit foto’s van bij in het verslag, maar vandaag wel. Het bijzondere is, dat ik in een dorpje ben geweest wat nog geen 10 meter heeft en toen kwam het volgende dorpje. Ik denk dat het een vete is uit het verleden dat ze op deze manier hebben opgelost met twee plaatsnaam bordjes. Weer een eigen interpretatie, maar klinkt wel leuk.
De tocht ging voorspoedig en na een stop voor het opeten van een gekocht brood de laatste 6 kilometer naar Vezelay. Ik had al op mijn wikiloc gezien, dat het een pittige klim zou worden. Het is een prachtig gezicht als je ineens (zo’n 4 kilometer voor de eindstreep) de grote kerk van Vezelay boven op de heuvel ziet liggen. Maar dan ben je er dus niet. Eerst een hele steile afdaling naar beneden en daarna een nog langer heel steil pad omhoog. Had ik al gezegd dat ik af en toe best zweet door de weersomstandigheden. Vandaag kwam dit door én het weer én de klim. Vandaag meer dan 500 hoogtemeters gemaakt. En tot dusver een record voor de totale wandeling.
Vezelay is vooral de abdijkerk. En voor het overige is het een super opgeknapt ‘authentiek’ dorpje met galerietjes, wijn zaken, exclusieve hebbe-dingetjes zaken en restaurantjes. Eén beetje Ootmarsum-a-like. Wel bijzonder, maar net iets te. Mijn overnachtingsplek is net aan de rand van het centrum. Prima plek en behoorlijk basic.
Na het installeren, douchen en even relaxen het centrum ingelopen om vooral de basiliek te bekijken. Hans, mijn zwager, heeft me nog meer informatie toegezonden. Het is een imposant gebouw wat gedeeltelijk in de steigers staat. Sober ingericht en de crypte in de basiliek bezocht. Ook heb ik een kaarsje opgestoken van St Jacques. Het is niet helemaal mijn ding, maar gelet op de route die ik loop, het doel waar ik voor loop en mijn lieve schat die me dit laat mogen doen, heb ik dit gedaan.
Toen ik net aankwam in Vezelay werd ik aangehouden door een Duitse man die ook de Camino loopt. Hij was al in oktober begonnen vanuit Essen (Ruhrgebied). Hij reist zonder telefoon en zonder geld. Op het moment dat hij geld nodig heeft, zoekt hij werk als timmerman. We hebben samen een biertje gedronken op een leuk terras. Hij weet nog niet wat hij gaat doen, maar waarschijnlijk wel via Le Puy en Velay. Hij heeft een bivak bij zich en een slaapzak. Vergeleken met hem ben ik wel bezig met een hele luxe variant.
Vandaag veel nagedacht over het contact dat ik gisteren had met Ellen. Het doel waar ik voor loop is wel helder. Het lijkt zo simpel: bewustwording voor mensen die een dwarslaesie hebben en hopelijk donaties voor WingsforLife. Die foundation bekostigt onderzoeken en oplossingen voor mensen met een dwarslaesie. Het zou mooi zijn dat er voor mensen met een dwarslaesie oplossingen komen die hun leven vergemakkelijken, de pijn kan verminderen en de mobiliteit kan bevorderen.
Dat is redelijk goed te formuleren. Oplossingen vragen om meer tijd. Maar dan even een slag dieper. Het overkomt je als een gewoon gezond mens. En ineens word je afhankelijk van een rolstoel en hulp van anderen. Dat is iets waar je mee moet leren leven. Maar het werk dat je had, stopt. Je komt in een uitkeringssituatie en die is ook eindig.
Het overkomt Ellen. Na de periode wordt bezien of je nog aangepast werk zou kunnen doen. Vergeet de regels, maar de impact is enorm. Je hebt niet alleen een fysiek ander leven, maar je moet ook materieel een ander leven leiden. Ellen heeft ervoor gekozen om toch te werken waar zij graag wil werken en op een voor haar passend niveau. Dat levert haar energie op. Maar er is een moment gekomen dat het werk nog meer energie kost dan het oplevert. Dus dat gaat niet meer.
En mag je, zoals Ellen doet, nog zo positief in het leven staan; de beperking gaat veel verder dan het zitten in een rolstoel. Het zou toch geweldig zijn dat daar meer oplossingen voor komen.
Vandaag 29,8 kilometer gelopen, waar voor ik er 32,4 gepland had. Dus nu in totaal 891,9 kilometer gelopen waar ik er in totaal 840,4 gepland heb.
Jij verandert niet
Sinds je dwarslaesie is jouw leven veranderd maar de mijne niet. Jij bent nog steeds voor mij die lieve, creatieve opa. Ik vind het altijd heel leuk om met jou dingen te doen, zoals schilderen en spelletjes. Ik voel me vrij als ik bij jullie op bezoek kom of om te logeren en het is er altijd super leuk helemaal nu Sam er ook is! Mij maakt het niet uit of je in een rolstoel zit of niet, want jij blijft gewoon die ene lieve opa. Handbiken vind ik ook heel leuk om met jou te doen en dan kan je ook weer even bewegen😊.
Lena kleindochter van Raymond
