Vanmorgen om 8 uur ontbeten en ook brood belegd voor onderweg. Dus echt tegen 8.30 kon ik vertrekken. Quarre les Tombes ligt hoog, waardoor ik eigenlijk direct met een afdaling kon beginnen. Op zich wel lekker beginnen, maar het was een zeer stenig pad. Altijd kijken waar je je voet neerzet. Een eind lager mocht ik rechts af over een asfaltweggetje. Da’s dan wel weer lekker lopen. Ik volgde mijn wikiloc en ook de aanwijzingen van de caminobordjes en toch gaat het fout. Ik moet op een gegeven ogenblik links af en daarna over een karrespoor weer links en dan weer links waar ik geen mogelijkheid zie om links af te gaan. Omdat er een graanveld naast lag, ben ik voorzichtig langs de zeer instabiele rand gelopen met de gedachte dat ik dan later wel op iets van een pad zou komen. Nee dus. Wat ik ook zocht, ik moest terug. In totaal wel zo’n 2 kilometer omlopen op een verschrikkelijk pad.
Via een omweg toch 5 kilometer later op de Camino route gekomen. En wat een ongelofelijk mooie route. Langs een riviertje, door een vallei en dan omhoog. Als deze klim wat zegt over latere stijgingen, dan kan ik de borst wel nat maken. Over een zeer schuin pad met allemaal brokken steen omhoog. Ogen continu op de grond gericht. En als ik wilde rond kijken, gewoon stoppen met lopen.
Het is 1 mei en alle Fransen hebben vrij. Ik heb zowaar redelijk wat tegemoetkomende wandelaars gezien en een enkele mountainbiker.
Op de wat vlakkere stukken is het echt genieten. Ik heb er maar niet zoveel foto’s van gemaakt, want op een telefoon valt heel wat diepte weg. Vóór de laatste klim was ik net op tijd in het plaatsje Dun-les-Places waar een boulangerie net de deuren wilde sluiten. Snel een colaatje, een koffie en een pastel de nata gekocht. Die kon ik op het terrasje ervoor opeten met de meegebrachte broodjes.
De laatste klim, had ik op wikiloc gezien, was nog hoger en steiler dan de eerste klim. Het tempo vliegt achteruit en ik mag wel zeggen, mede gelet op de verschrikkelijk ondergrond, een aanslag op mijn conditie. En mocht ik eerder vandaag de borst al nat maken. Dat mocht nu keer drie. Uiteindelijk kom je boven en loop je weer over een prachtig pad de laatste kilometers.
Het is de eerste keer dat ik het zelf meer dan pittig vond. Nu moet ik wel even wennen aan de hoogte verschillen. Met een enkele uitzondering waren het totnogtoe vlakke etappes of met matige stijgingen (vind ik nu). Maar eenmaal over heb ik eigenlijk nergens last van. Dus mijn recuperatietijd is in orde😀
Het is de eerste keer dat ik zoveel hoogtemeters moet maken. Ik hoop dat het went en het me later gemakkelijker af gaat.
Aangekomen in St Brisson was het even wachten tot de eigenares van het hotelletje. Ze zei dat ze me een sms had gestuurd over de aankomst. Ik heb niets ontvangen. De bar was gesloten en ook het restaurant was gesloten. Ik had al gezegd dat het 1 mei is. Echt alles is dicht. Ze heeft toch nog wat eten voor me laten maken en dat in de koeling gezet. Dat ook voor 5 andere gasten.
Ik kan niets anders krijgen aan drinken dan water. En na een aanvankelijke toezegging dat ik wel wat mocht pakken uit de keuken, heeft ze dat toch niet gedaan. De keuken bleef op slot.
Na de gebruikelijke zaken toch even in het dorpje rondkijken. Stelt echt helemaal niets voor. Pal naast het dorpje is een meer waar ik ook even ben wezen kijken. Daar is ook een camping ( redelijk aantal campers).
Terug bij het ‘hotelletje’ heb ik kennis gemaakt met een stel dat woont in de buurt van Parijs. Hij loopt een paar dagen mee en zij gaat in haar eentje naar Assisi lopen. Schijnt hier ook een veel gebruikte route te zijn. Die gaat over de Alpen.
Ik vertelde ze dat ik weinig pelgrims zie en vertelde over mijn ervaring met een Duitser die geen telefoon bij zich heeft. Die kenden ze. Zij hebben ook met hem gepraat.
Vandaag heb ik de meeste hoogtemeters totnogtoe gemaakt. In totaal 750 hoogtemeters en ook het hoogste punt totnogtoe bereikt. Te weten 630 meter. Voor mij toch reden om nog eens naar de planning te kijken. En die ziet er voor de komende periode wel uitdagend uit. De overnachtingen voor delineando periode heb ik geboekt. Verstandig zei de Franse gast, omdat de Fransen zelf volgende week ook een lang weekend vrij zijn.
De dagen met Gerard vanaf 10 mei zijn op voorhand al pittig te noemen. Maar goed dat is volgende week pas. Over de week daarna zal ik het maar niet hebben😀
Voor vandaag heb ik 29,9 kilometer gepland en ik heb er feitelijk 24,5 gelopen. In totaal heb ik een afstand afgelegd van 942,1 kilometer waarvoor ik er 900,3 had gepland.
Het ongeluk
Tijdens een standaard mountainbike tochtje door een tak in mijn voorwiel over de kop gegaan.
Ik zag mezelf liggen alsof ik naar een ander keek: ik kon dat lichaam niet bewegen en voelde dat lijf ook helemaal niet…
Het was voor mij direct duidelijk dat ik een dwarslaesie had.
De eerste tijd kon ik alleen m’n hoofd gebruiken om op de knop te duwen om de verpleging te roepen.
Na enkele weken leek het of ik mijn vingers weer iets kon bewegen en ik hoopte zo dat dit nog verder zou verbeteren zodat ik mijn handen weer iets zou kunnen gebruiken om niet meer tijdens het eten gevoerd te hoeven worden.
Of iemand vragen om mijn neus te krabben wanneer ik daar jeuk had…
Niet meer lopen kon ik eigenlijk wel accepteren, maar om de rest van mijn leven als een baby gevoerd te worden vond ik onacceptabel…
Gelukkig kan ik nu zelfstandig eten en een glas vastpakken.
En weer aan mijn jeukende neus krabben.
Zelfs, met hulp, een paar meter met de rollator lopen is weer mogelijk.
Daar ben ik nu al heel blij mee! 😊
Raymond 69 jr. incomplete hoge dwarslaesie
