Vandaag moest ik een behoorlijke afstand afleggen, maar het petit dejeuner werd pas van af 8.30 uur verzorgd. Gelet op mijn wandelervaring van gisteren en een vergelijkbaar aantal hoogtemeters, wilde ik eigenlijk wel zeer op tijd vertrekken. Het werd dus rond een uur of negen. Wederom een prachtige route. Heel veel afwisseling en de klimmetjes en de afdalingen vielen heel erg mee.
Natuurlijk heb je er vervelende stukjes tussen zitten, zowel omhoog als omlaag, maar vergeleken met gisteren mocht ik de handen dichtknijpen. Ik heb wat minder foto’s gemaakt, maar het blijft heel mooi om hier door de natuur te lopen, ondanks het gegeven dat het wel vergelijkbaar is met de uitzichten van gisteren.
Ook weer langs een heel snel stromend riviertje gelopen. Aangezien het al een tijdje droog is hier, vind ik het wel opvallend hoeveel water er nog stroomt. Ik heb regelmatig een omweggetje in het bos moeten maken om niet teveel in poeltjes en rivierstraatjes te lopen. Maar af en toe ontkwam ik er niet aan. Wel leuk trouwens😄.
Aan dieren heb ik sinds ik begonnen ben met de tocht alleen wat reeën gezien. Vandaag is daar een das bijgekomen. Ik dacht dat die weg zou rennen, maar dat deed hij eigenlijk niet direct.
Voor het laatste stuk heb ik wel een iets andere weg genomen dan ik gepland had. Dus een afwijking van de GR13 die ik hier vooral volg. Dat is een wat gemakkelijker weg en de reden is dat een toch wel belangrijk bandje van mijn rugzak knapte. Om nog een heel steile afdaling te vermijden, heb ik de erg rustige landweg naar Anost genomen. Iets meer meters, maar supermakkelijk te doen.
Dat bandje ga ik straks proffesorisch maken. Dat wordt iets met tiewraps. Hopelijk werkt. Dat kan ik morgen vertellen. Het is de verbinding tussen de twee schouderbanden.
Het plaatsje Anost ligt heel leuk, en vergeleken met Saint Brisson, vind ik het levendig. Voor de helderheid; het is echt nog steeds heel rustig. Het hotel is prima, maar wel erg gedateerd.
Vandaag wel wandelaars gezien, maar steeds in tegenovergestelde richting. Niet zo raar, omdat de mensen die in dezelfde richting lopen, ongeveer hetzelfde tempo lopen en zie je die niet. Maar ook in Anost zie ik ze niet.
Ik zit nu bij een pizzeria (ook eigendom van het hotel) en er zijn hier twee stellen Nederlanders met kinderen die hier allebei een huis hebben. Grappig dat ze elkaar nu voor het eerst ontmoeten. En sterker nog: ze wonen allemaal in Haarlem.
Het lopen gaat me gemakkelijk af. Ik heb ook nog nergens last van (hopelijk wordt mijn schouder ontzien vanwege het bandje) en dat zou ik wel zo willen houden. Maar vandaag weer zo’n dag waar je weliswaar door een paar gehuchtjes loopt, maar zo goed als niemand ziet.
En mijn gedachten gaan weer alle kanten op. Ik merk wel dat ik sociale contacten mis. Ik had gedacht dat ik toch wel meer wandelaars zou treffen en ook af en toe samen zou lopen. Niet dus. Maar ik heb absoluut geen spijt van dit project voor mij. Uiteraard totnogtoe.
Morgen zou het kunnen gaan regenen. Ik hoop zo laat mogelijk, want ik heb een lange route van zo’n 40 kilometer
Vandaag 32,2 kilometer gelopen, waarvoor ik er 21,7 had gepland (ik niet iets andere routes kiezen vanwege overnachtingsplekken). In totaal heb ik nu 974,3 kilometer gelopen, waar ik er 922,0 had gepland.
Wintersport
Een toevallige ontmoeting bracht mij dichterbij een winterse vakantie. Ik raakte in gesprek met een echtpaar dat jaarlijks met gehandicapte mensen op wintervakantie gaat. Ze gaan met een bus naar Oostenrijk en daar is een verblijf in een aangepast hotel. Overdag is de mogelijkheid om op een slee met een professionele skiër erachter van de berg af te suizen. Heerlijk lijkt me dat! Skikleding heb ik al geregeld en geld ben ik aan het sparen. Nu nog het juiste moment afwachten om te gaan. Ik kan niet wachten. Een kanttekening is wel dat ik veel last van zenuwpijn ga ervaren. Maar ik hoop dat de mooie en intense ervaringen in de sneeuw dit ruim overstemmen.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
