Vanaf 7.45 uur mocht je ontbijten. En dat heb ik ook direct gedaan. Vandaag een lange tocht voor de boeg van zo’n 40 kilometer. Gisterenavond de route nog doorgenomen. Er zitten in het begin 3 beklimmingen waarvan op papier de tweede het zwaarst is en het hoogst. En na de derde beklimming zou het een soort easy way zijn tot de eindbestemming van vandaag.
De eerste viel heel erg mee en eigenlijk gold hetzelfde voor de tweede beklimming. ‘Beklimming’ is eigenlijk geen goed woord in deze, omdat je wandelend naar boven gaat. En soms ook nog wel behoorlijk steil. En de ervaring heeft me nu wel geleerd dat de daling ongeveer hetzelfde is als de stijging qua moeilijkheid.
Gelukkig waren die kilometers ook in droog weer te doen, want als het zou regenen dan was het wel glibberig geworden. Aangekomen in het plaatsje Athez (nou ja zeg maar een verzameling huizen rond een kruispunt) begon het te regenen. Niet hard, maar als je lang genoeg loopt, word je zeker heel nat. Dus regenjas en -broek aangedaan en de oranje drooghoudzak om de rugzak gedaan. Achteraf een goede beslissing, want de volgende 20 kilometer heeft het onophoudelijk geregend. Niet hard, maar wel continu.
Overigens mijn oplossing voor het verbindingsstuk tussen de twee schouderriemen werkt wel, maar zit te strak. Dus vanavond iets losser maken met twee nieuwe tiewraps. Voor nu liet ik de verbinding maar los.
Wellicht is het bovenstaande een klein detail, maar wel van evident belang gedurende de derde beklimming. En voor deze beklimming geldt dat ik het ook echt een beklimming vond. Op de geplande route stond een wandeling langs een riviertje. En dat klopt. Maar het verval in die rivier over een afstand van bijna twee kilometer was enorm groot. Heel veel watervallen (niet heel hoog maar toch een aantal meters) en daar moest ik langs omhoog. Daar waar ik een pad zag, gebruikte ik die ook, maar die waren niet breder dan mijn schoen. En voor de rest was het over rotsen klimmen. En dan heb je dus niets aan de stokken. In totaal heb ik de stokken drie keer een eind verder gegooid in de hoop ook dat ze bleven liggen(wat gelukkig ook gebeurde). En daarna zelf zoeken naar mogelijkheden om te klimmen. En dan ook nog een rugzak die van links naar rechts over je lichaam gaat. En dan regent het ook nog waardoor de rotsen nat en glad zijn en ik mocht dus ook nog een paar keer terugglijden 😄. Bijna 1,5 uur later was ik boven en dus twee kilometer verder.
Mocht het idee ontstaan dat het heel gevaarlijk was dan voelde dat niet zo bij mij. Toen ik boven was, was er gelukkig een asfaltweg waar ik verder kon. Dus een vergelijkbare afdaling is mij bespaard gebleven.
De rest van de wandeling was een beetje glooiend. Uitzichten weer heel erg mooi. Af en toe langs een meer (grappig, want je mag er niet echt bij: properite privé) en echt behoorlijk grote meren.
In het superkleine plaatsje Saint Prix was een cafeetje wat ook nog open was. Uiteraard naar binnen en een koffie bestellen. Blijkt het van een Nederlander te zijn. Hij had het wel gehad in Nederland en was hier dan zo’n klein kneuterig cafeetje begonnen. Hij zei dat er bij mooi weer (zoals gisteren) veel dagjesmensen komen en hij een terras buiten heeft. Nu dus niet. Er waren nog twee mannen een spel aan het spelen. Zegt de eigenaar tegen mij dat dat Duitsers zijn. Niet waar zegt de ene: ik ben ook Nederlander.
Een leuk gesprek gehad met de eigenaar. Zijn hobby is bierbrouwen. Ik had graag een treetje meegenomen (blond bier en IPA), maar het gewicht van mijn rugzak vind ik wel genoeg. Hij had het brouwen geleerd van iemand die nu net een brouwerij is gestart of gaat starten. Het heet Craft District Enschede. Ik meteen Gijs appen en hij zei dat het Stanislauw is, maar dat het verkocht is. Grappig toch, want de eigenaar heeft het ook direct uitgezocht en blijkt de opening vandaag te zijn. Hij kon zijn vriend gelijk per app feliciteren.
Ik kon mijn meegebrachte baguette hier opeten, omdat hij zelf niets te eten kon aanbieden. Na deze leuke onderbreking liep ik verder. In een dorpje verderop stond een chateau geheel verlaten. Wat zonde. Daar valt echt iets moois van te maken. Ik snap mensen wel die in Frankrijk een kasteel kopen. Vergt wel een enorme investering.
De laatste vijf kilometer waren ‘droog’ te lopen en zowaar kwam de zon er regelmatig doorheen. Het dorpje Saint Didier sur Arroux waar ik overnacht ligt prachtig. Alleen mijn overnachtingsplek ligt een kilometer buiten het plaatsje. Niet zo erg, want het is zondag en echt alles zit op slot.
De plek waar ik zit ligt heel mooi. Het is een klein huisje, waar een ouder echtpaar naast woont. Bijzonder zorgzame mensen. Ze heeft direct wat te eten gebracht en de man bracht wat alcoholarme biertjes en gewone biertjes mee. De vrouw heeft me echt alles uitgelegd en dat had wat mij betreft geen 30 minuten hoeven te duren. Het ziet er allemaal nieuw uit. En dat klopt ook, zegt ze. Ik ben de tweede gast hier.
Vandaag had ik wel een moment van waar ben ik mee bezig. De afstand was behoorlijk, en de klim is echt heel leuk om te doen, maar dan als activiteit zonder rugzak. Nu was het een hindernis en ik hoopte niet veel meer hindernissen te krijgen want in dat tempo was ik voor het donker niet over. Maar nu ik dit schrijf, denk ik wel: wat mooi om dit te ervaren. De afwisseling is groot en dat niet alleen in het landschap, maar ook binnen je zelf. Morgen een relatief korte tocht van zo’n 20 kilometer. Geen idee wat me dat gaat brengen
Vandaag dan toch weer een mijlpaal. Ik ben de 1000 kilometer gepasseerd. Wellicht was dat moment waar het zo zwaar was😄😄. Theoretisch dus 40% van de tocht achter me gelaten en etappes zo’n 35% gehad.
Vandaag heb ik 39,6 kilometer gelopen waar ik er 31,4 had gepland (nogmaals een vergelijk met mijn oorspronkelijke planning). Op dit moment heb ik in totaal 1013,9 kilometer gelopen waar ik er 953,4 had gepland.
lopen
Ben heeft vandaag weer een prachtige wandeling kunnen maken en zal daar moe, maar voldaan op terugkijken.
Ik had ook een goede dag en heb met de rollator 2x door de woonkamer heen en weer kunnen lopen.
Raymond 69 jr. incomplete hoge dwarslaesie
