Het is Bevrijdingsdag in Nederland, maar hier merk je daar niets van. Ik zit nu in een klein restaurantje in het historische plaatsje Bourbon-Lancy om dit verhaal beginnen te schrijven. Laat maar zeggen: mijn manier om de de bevrijding te vieren.
Vanmorgen had ik de wekker om 6.30 uur gezet. Ik wilde op tijd vertrekken, omdat ik vandaag toch ruim meer dan 30 kilometer moest lopen. En omdat er naast de accommodatie waar ik slaap een Boulanger is, heb ik een baguette en een croissant gehaald en die in mijn Appartement gesmeerd en belegd met de ham van de super U. Met de oploskoffie (aanwezig in het appartement) toch lekker ontbeten en de andere helft van de baguette ingepakt voor later op de dag.
Om 8 uur ben ik vertrokken. Ik had de regenbroek al wel aangedaan, maar de regenjas nog niet, omdat het weliswaar zwaar bewolkt was, maar het regende niet.
Vertrekken uit het stadje op een asfaltweggetje, daarna wordt dat een prima karrenpad en dat gaat over in een graspad met twee sporen en dat wordt dan in dit geval een modderpad. Maar echt heel leuk lopen. En het bleef droog.
En het bleef ook droog tot het plaatsje Issy l’Evèque. Dat was ruim 10 kilometer na vertrek. Ik had het niet verwacht, maar er was een café. En dat was nog open ook. Dus een heerlijke koffie genomen. De eigenares had wel direct in de gaten dat ik niet uit Frankrijk kwam, ondanks mijn Franse uitspraak om een koffie te bestellen. Ze veronderstelde dat ik Nederlands was. Dat was zij ook.
Zij stond aan de bar en ik zat als enige gast aan een tafeltje. Het werd aanvankelijk een gesprek ‘op afstand’, maar toe ik vertelde waar ik mee bezig ben, kwam ze bij mijn tafeltje staan. Toch weer een heel leuk gesprek gehad. Zij woont al 18 jaar in deze buurt en is alleen met haar dieren (haar hond is vorige week overleden). Af en toe gaat ze nog naar Nederland, maar ze ervaart het steeds meer dat ze in een fuik rijdt. Zoveel drukte. Naar familie en vrienden in Nederland wil ze graag heen, maar zo snel mogelijk weer terug naar deze rustige omgeving. Ze vond mijn overwegingen voor deze tocht geweldig. En ze hoopt dat het me dat oplevert, wat ik wil.
Na de onderbreking weer verder. En toen begon het te regenen. Dus ook mijn regenjas er bij aan gedaan. De regen ging gestaag, maar ik zag regengordijnen op mij afkomen. En ik mag wel zeggen: onder de douche krijg je aanmerkelijk minder water. En na zo’n gordijn werd het wat droger. En soms geheel droog. En dan zag ik het volgende gordijn op me afkomen. En dat een aantal keren. Gigantisch wat een regen. Nu heb ik een echt heel goede regenjas, maar ook daar zit een maximale opname-capaciteit aan. Heel langzaam voelde ik de zijkanten van mijn lichaam nat worden.
Nu was ik voor mijn vertrek bij de planning al gewaarschuwd dat het behoorlijk kan regenen in de Morvan. Dat heb ik nu meegemaakt😄. In het verslag van Huub Velthuis las ik dat hij het niet erg vond om in de regen te lopen. En ik eigenlijk ook niet. Want als het dan een moment droog is, ziet de wereld er zo fris uit. Daar heb ik wel een paar foto’s van gemaakt.
De wandeling was echt mooi vandaag, maar ik heb niet gelopen wat ik gepland had en ik volgde ook niet mijn wikiloc. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat het af en toe onmogelijk was door de regen om op mijn app te kijken. Wat ik wel wat irritant vind, is dat mijn horloge bij regen op de een of andere manier de routekaart niet zichtbaar meer heeft, maar alleen dingen als afstand, hoe lang ik al loop e.d. en ik voel ook geen trillingen als ik van de route afwijk. Maar ik ben in Bourbon-Lancy aangekomen en de laatste kilometers waren droog.
Mijn appartement ligt in het centrum en omdat ik op tijd was heb ik een colaatje gedronken op een terrasje. Daar zat een Oostenrijks stel die met de fiets uit Bilbao kwamen. Ze deden alle vakanties met de fiets en waren nu op weg naar huis in Wenen. Je kunt haast geen gebied in Europa opnoemen of zij zijn er geweest.
Uiteraard ook mijn verhaal verteld, maar wandelen zouden zij niet doen. Ze gingen eerder weg van het terras dan ik, maar achteraf bleek dat ze ook mijn drankje hadden betaald.
Eenmaal in het appartement het ritueel: uitpakken, was verzamelen, douchen, de was doen en dan boodschappen doen bij de Carrefour (100 meter van het appartement). Daarna even een korte tour door het stadje. En uitzoeken waar ik mijn bevrijdingsdiner zou laten plaatsvinden.
Inmiddels terug in mijn appartement. Ik ga zo bellen met Bertie, wat lezen en vroeg naar bed. De wekker hoef ik niet te zetten. Ik zie wel hoe laat ik er uit ga.
Gevoegd bij de 1031,7 kilometer tot en met gisteren en de 33,8 kilometer van vandaag, staat de teller nu op 1065,5 kilometer. De vergelijking met de planning laat ik in het vervolg achterwege. Dat gaat gewoon hier niet op.
De eerste keer alleen op vakantie.
Samen waren we al een weekend naar Egmond aan Zee geweest en met het schip van de Zonnebloem meegevaren. Toch wilde ik ook graag een keer zonder mijn man op vakantie om helemaal los te komen van de situatie waarin we ongewild in terecht waren gekomen.
Mijn man vond het moeilijk, maar begreep ook dat het voor mij heerlijk én goed zou zijn.
Vóórdat de 8-daagse vakantie geboekt kon worden, moest ik eerst informeren of de thuiszorg in die periode extra zorg kon leveren. Ook de kinderen, familie, vrienden, buren werden gevraagd of ze dan konden helpen. Hoera, iedereen was in die periode beschikbaar en wilde graag helpen zodat mijn vakantie geboekt kon worden.
Daarna werd het schema gemaakt wie wat kon doen: hond uitlaten, maaltijden klaarzetten, samen koffie of een biertje drinken, mijn man indien nodig in de jas helpen, koffiemachine bijvullen, vaatwasser in- en uitpakken, wasmand leeghalen, gezelschap houden m.a.w. thuis de boel draaiende houden.
Het is allemaal gelukt. Ik heb 8 heerlijke vakantiedagen gehad, mijn man werd door anderen in de watten gelegd.
Bij thuiskomst waren we allebei weer blij om samen thuis te zijn.
Carla partner.
