Na 11 dagen een rustdag gepland. De laatste rustdag was in Troyes. En wat ik probeer is om een rustdag te plannen in een stad(je) waar je wel een dag kunt zijn. De leuke stadjes hielden wel op na Vezelay. En toen had ik nog niet zoveel dagen gelopen.
Als je een beetje mijn verhalen volgt, krijg je wellicht een beeld van de dorpjes waar ik doorheen loop. Ze liggen vaak heel erg mooi, maar ze zijn ook heel klein en voorzieningen als een supermarkt, café en overnachtingsplekken zijn er niet of nauwelijks. Ik zie ook veel leegstaande huizen en gebouwen onderweg. Dus ik denk dat hier de trek van het platteland naar de steden goed zichtbaar is. Ik heb in dorpjes gelopen waar ik niemand heb gezien. Af en toe een auto aan de kant van de weg (dus er zullen wel mensen zijn), maar dat is het dan ook. Wat ik ook zie dat er veel buitenlanders zijn die zo’n huis met heel veel grond kopen. (Ik heb dat nu veel gehoord en het zijn ook vaak Nederlanders). De prijzen liggen hier echt veel en veel lager.
Bourbon-Lancy waar ik nu ben, is wat groter en heeft echt een heel pittoresk centrumpje met een nadruk op ‘pje’. Ook is er wel een centrum straatje en iets buiten het centrum is weer zo’n hele grote Super U. Bourbon-Lancy staat bekend om haar thermische baden. En daar zijn er ook een aantal van. Ze maken wel een beetje vergane-glorie-indruk.
De oude stad ga je in door de Belforttoren (klokkentoren) uit de 14e eeuw. Aan de ene kant is een gezicht die elk uur zijn tong uitsteekt. Dus, voordat Margit het doet😄, toch maar even uitgezocht. Uiteraard ben ik even gaan kijken. Ik was wel de enige toeschouwer van een spektakel dat in wezen niets voorstelt. Hopelijk kun je het tong uitsteken zien op het filmpje (weet je meteen hoe laat ik er stond voor deze ‘unieke’ gebeurtenis).
De Belforttoren dient als toevluchtsoord voor de “Beurdin”. Dit is de dorpsgek, de dorpsidioot, die door iedereen gekend en bespot wordt. Op elk heel uur steekt hij zijn tong uit. Het woord is een lokale verbastering van het Bourbonse “Bredin”. Bovendien is hij lelijk, lijkt hij niet erg slim, maar is hij ondeugend en vol originaliteit.
Vanmorgen uitgeslapen tot 8 uur. Daarna rustig aan gedaan en een heerlijke double espresso en een croissant gegeten bij mijn favoriete terrasje (nou ja, ik was er gisteren ook). Boodschappen gedaan bij de Super U. En ook daar een oplossing gevonden voor mijn rugzak-schouderband probleem. Uiteraard even getest en dat ging goed. Of het echt werkt, kan ik morgen vertellen.
TwenteFM belde voor een interview en dat is echt leuk om te doen. Ik merk ook dat de presentator (Wim van Laar) het leuk vindt. Hij belt me regelmatig en hij is echt geïnteresseerd.
En toen een wandeling door het dorpje, het quartier thermis en wat parken. Dat is echt wel leuk. Er was een café-restaurant waar ik geluncht heb. En ik was verrast dat het zo druk was. Buiten zie je bijna niemand, maar binnen was het zo goed als vol.
Ook nog wat huishoudelijke dingen gedaan als de was opruimen, mijn rugzak is opnieuw inrichten en met Jelmer afspraken gemaakt over zijn komst samen met Sien naar Rodez. Heel leuk, ook hij gaat een paar dagen meelopen eind van de maand.
Maar het is nu wel allemaal alleen. Op dagen dat je loopt, ben je met het lopen, de omgeving en alle losse gedachten bezig, maar een rustdag is toch anders. Je hoeft niets en eigenlijk doe je ook niets. En dan denk ik aan ons gezin, hoe we samen zijn en hoe mooi dat is. En dat we een kleinkind hebben wat voor mij toch nog erg op afstand lijkt (dus ook gewoon FaceTime met Susan en Bas). De vraag is wat Susan krijgt voor Moederdag. (Bas is nog in overleg met Bodhi maar of dat helpt😄).
Ook een tijd met mijn zus Cecile gesproken, die me belde. Hartstikke leuk. En natuurlijk met mijn lieve schat die vanavond heel sportief bezig gaat. Vandaar vandaag een vroege FaceTime.
Klinkt heel normaal, maar die gesprekken met het thuisfront doen me heel goed. Zometeen mijn maaltje warm maken en daarna wat lezen. Morgen een niet zo lange tocht en de weersverwachting voor de komende dagen is prima.
Vandaag wel gelopen, maar geen kilometers gemaakt.
Hoe was mijn leven voor de dwarslaesie?
Mij kon je 45 jaar lang zien rennen, vliegen, vallen opstaan en weer doorgaan. Er was altijd beweging, veel en hard werken, drie dynamische kinderen, druk sociaal leven, leuke uitdagende vakanties. Aan sporten heb ik een broertje dood gehad. Ik ging het liefst functioneel bewegen dus met een reden ergens naar toe fietsen of wandelen of plezier maken in het zwembad. Als het maar met andere mensen was dan voelde het voor mij goed.
Nu is het lopen vervangen door rollen. En eigenlijk is de rest gewoon hetzelfde gebleven. Met andere mensen bewegen, praten, lachen: hier beleef ik het meeste plezier aan.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
