Vandaag mag ik weer. Dat was het gevoel toen ik rond een uur of half acht op stond. Ik kon rustig aan doen, want de etappe van deze dag is relatief kort (iets meer dan 20 kilometer) en de route ziet er niet spectaculair uit.
Om 9 uur vertrokken naar ‘mijn’ cafeetje voor een heerlijke koffie. Helaas kon hij me niet helpen aan een croissant. Na de koffie Bourbon-Lancy verlaten via een mooie weg door een park naar beneden. En om te beginnen is dat natuurlijk lekker lopen.
Het weer was prima; een wolkje, de zon en een heerlijke wandeltemperatuur. Het grootste deel van de route liep langs de Loire over een fietspad dat langs de weg was aangelegd. Langs de Loire wil in dit geval zeggen; in de buurt van de Loire want de rivier heb ik slechts één keer gezien vandaag toen ik over de brug moest. Na de afdaling bij Bourbon-Lancy was het grotendeels vlak. Pas de laatste kilometers na de oversteek van de Loire werd het weer heuvelachtig.
Ik ben door twee dorpjes gelopen, maar bij beide dorpjes geen plaatsnaambordje gezien. Dus mijn idee om van elk plaatsnaambordje een foto te maken, is vandaag dus niet gelukt. Omdat ik toch tijd genoeg had en een cafeetje in het eerste dorpje geopend was, heb ik daar een koffie gedronken. Ik had er wel een croissantje bij willen hebben, maar ook hier geen croissants. Maakt niet uit want later op de route bij een picknick tafel heb ik mijn gekocht super U broodje opgegeten.
De laatste kilometers gingen binnendoor naar de eindbestemming van vandaag, namelijk Dompierre sur Besbre. Ik had de route zelf gepland en wijkt dus af van de GR13 vanwege moeilijk te vinden overnachtingsplekken. En dat leverde in dit geval voor een tweede keer al een route op die echt helemaal dood liep. Ik maakte me al wat zorgen toen ik het pad in liep, want zelfs het gras van het karrenspoor vertoonde geen tekenen dat daar iemand doorheen is gegaan. Dat betekende voor mij een extra kilometer. Maar die was wel mooi, gelet op het kleurenpalet van de bloemen.
De laatste kilometer was langs een drukke weg en dat is niet leuk om te lopen. Continu even in de berm vanwege het autoverkeer. Het dorpje waar ik overnacht lijkt behoorlijk, maar het is niet zoveel. Helemaal aan het einde van het dorpje was een café. En daar een cola gedronken, omdat ik wel heel vroeg over was (14.30 uur). Net op tijd weer, want na mijn cola ging de zaak dicht voor vandaag.
Het appartement (groot woord voor 14 m2) is verder prima, maar de uitstraling is niets. Na het douchen nog even rondgelopen. Yoghurt en fruit halen bij de super U en nu schrijven aan mijn verhaaltje. Aan de overkant van de straat is een hotel restaurant en daar eet ik vanavond.
Gisteren heb ik nog gebeld met Raymond Steenkamp, waarmee ik samen het bedrijf Libereaux heb en gehoord dat het op dit moment erg druk is. Dat is mooi om te horen, maar ik hoorde het ook aan zijn stem. Op de een of andere manier voel ik of het goed gaat aan de intonatie van zijn stem denk ik.
Deed me vandaag ook denken aan Keizers&Visser BV en Thor BV waar ik dus geen aandeelhouder meer ben. Ik geloof echt dat ik daar nu helemaal afstand van heb. Alleen met Paul Reef heb ik af en toe contact en dat is ook leuk. Ik ken hem ook van mijn Oude Esch team. En dan liggen contacten toch gemakkelijker.
Vandaag plopte wel op dat ik van de mensen die Keizers&Visser hebben overgenomen niets heb vernomen. Ze weten echt dat ik na mijn vertrek deze wandeling ging doen. En omdat ik zoveel reacties ontvang (niet alleen op Polarsteps, maar ook gewoon per app of telefoon) valt me dat op.
Ik moest dan ook denken aan de periode vorig jaar toen ik het bedrijf wilde overdragen aan de mensen die er werken. Eigenlijk heb ik dat al een paar jaar geprobeerd, maar dat is niet gelukt. Het is altijd mijn streven geweest om juist die mogelijkheid te onderzoeken.
Mijn ervaring uit 2008 toen mijn vorige bedrijf, Keizers CS, is verkocht, wilde ik niet nog een keer meemaken. Dat klinkt wellicht wat dubbel, omdat ik er toen wel een hele goede financiële vergoeding voor heb gehad, maar de kater kwam een paar maanden later al.
De overnemende partij had heel andere bedoelingen met het bedrijf dan mijn ideeën over visie en missie. Ik meende dat ze mijn bedrijf wilde hebben om wie we zijn en hoe we onze dienstverlening verrichten. Het was echter puur geld gedreven. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik mensen die er voor gekozen hadden om bij mij te werken, aan hun lot overliet. En hoewel ik in theorie nog de leiding had, besliste ik niets meer. Daar heb ik een heel vervelend gevoel aan over gehouden.
Dus toen ik in 2011 opnieuw begon met het huidige Keizers& Visser, had ik twee belangrijke doelstellingen voor mezelf. De eerste is dat het bedrijf groot genoeg moet zijn om risico’s te kunnen opvangen en ten tweede niet te groot, omdat iedereen die er werkt ook iedereen echt moet kennen. Dan ontstaat er verbinding met elkaar. Ik wilde geen ‘ik’-bedrijf, maar een ‘wij’-bedrijf. En het gevoel dat het bedrijf dan van ‘ons’ is, wilde ik heel graag effectueren
En juist om die reden is de overdracht van het bedrijf aan mensen die onderdeel zijn van het bedrijf gerealiseerd. Volgens mij is dat ook de beste waarborg dat het bedrijf wordt voortgezet op een wijze waar iedereen zich al in herkend. En ik ben blij dat dat gelukt is. Uiteraard is dat een lastig proces, want je mag het bedrijf niet weggeven. Maar daar zijn we op een goede en constructieve wijze uitgekomen.
Ik kan nog verder in het verleden gaan hoe ik zelf ben begonnen, maar daar kwam ik vandaag niet op tijdens de wandeling over asfalt. Ik heb zomaar het idee dat dat later nog wel opplopt😄.
Vandaag 22,2 kilometer gelopen. Gevoegd bij de tot eergisteren gelopen kilometers staat de teller nu op 1087,7 kilometer.
Heb je het geaccepteerd?
Dit vragen veel mensen als ze met je praten over het leven zoals ik het nu leid. Dan zeg ik maar dat ik twee doelen heb gehaald: een kaart waarmee ik overal gratis kan parkeren en ik kon eerder stoppen met werken. Humor is vaak een middel om de situatie minder beladen te maken. Accepteren doe ik het wel maar ik vind het nog steeds een zeer vervelende situatie waar ik mee moet leven.
Peter 62 jaar, incomplete dwarslaesie C5
