Vanmorgen aan de overkant van de straat waar ik slaap is een Boulanger. Een heerlijk belegd broodje gekocht voor direct en onderweg en uiteraard een croissant erbij. Daarna in het appartementje nog een koffie gezet (nou ja oploskoffie) en daarna een yoghurtje en dan weer lopen. Om 8.15 uur begon ik. De etappe zou ca 30 kilometer zijn en ik had al gezien dat ik onderweg in geen enkel dorpje of gehucht zou komen. Dus de kans om een café is in deze regio tegen te komen is sowieso heel klein, en vandaag dus in te schatten op nihil. Opgebouwde ervaring van de afgelopen tijd.
De route was heel erg mooi en afwisselend. Een deel op asfalt, maar het grootste deel op goed begaanbare karrensporen. Dan denk ik ook aan daar waar ik voor loop. Ik maak de afweging steeds of dit ook met een handbike te doen zou zijn. Het zit toch continu bij me. En elke keer denk ik: misschien valt het karrespoor wel mee, maar de stijgingen en dalingen zijn soms best intensief. Met name een dag als vandaag waar ik niet vlak heb gelopen. Sterker nog; vandaag bijna 500 hoogtemeters gehad.
TwenteFM belde ook nog spontaan. Altijd leuk om even met de presentator (Wim van Laar) te praten. Ik wil hem voorstellen om ook eens met Raymond Westhoff of Ellen Bos te praten. Het is leuk om te vertellen waar ik ben en hoe het gaat, maar ik denk dat het ook goed is om te horen waarom iets niet gaat, of anders gaat dan je zou willen.
Onderweg heb ik geen enkel bankje, boomstronk of iets vergelijkbaars gezien waarop ik even zou kunnen zitten en wat eten. Uiteindelijk ben ik aan de kant van de weg op de grond gaan zitten. Ik had ook best trek.
Toen ik gewoon van de grond moest opstaan, moest ik wel denken aan een van de verhalen op de site dat wanneer je met een dwarslaesie valt, er echt hulp moet komen. Ik denk daar bij het opstaan gewoonweg niet bij na.
De wandeling ging verder crescendo. Ik heb onderweg nog twee kasteelachtige gebouwen gezien. Eentje op afstand, waarvan ik denk dat die te koop is (staat op een foto maar wat verder af) en een kasteel dat ze aan het opknappen zijn. Wellicht weer een buitenlander. De ligging ervan is echt geweldig. Mocht je wat ruimte zoeken: hier is het en de prijzen (eerder al gezegd) liggen laag.
Rond een uur of drie kwam ik aan in Le Donjon waar ik een appartement heb dat best leuk is. Het dorpje heeft een plein wat als parkeerplaats dient en aan beide kanten is een terrasje. Dat vond ik al opmerkelijk. Er is ook een supermarkt, maar die is alleen in de ochtend open.
Ook in dit dorpje zie je de leegstand, het verloederen van de huizen en geen andere levendigheid dan voorbij rijdende auto’s over de hoofdweg. Er staan best aardige huizen en een bijzondere kerk, maar ze moeten hier echt investeren in de leefbaarheid. Een conclusie die ik trek op basis van een verblijf van een paar uur. Dus relativeren mag😄.
Begin van de avond gefacetimed met Ellen en Jan Willem. Heel goed dat we dat af en toe doen. Zij hebben vanochtend met Raymond en Carla gebrainstormd over het vervolg. Het besef is er dat we de nadruk blijven leggen op het doel waarvoor ik mede loop. De ideeën worden de komende dagen gerealiseerd. We blijven de indrukwekkende verhalen plaatsen waaruit blijkt dat mijn lopen gemakkelijk is (gewoon een kwestie van doen), maar dat voor mensen met een dwarslaesie iets ‘gewoon’ doen niet aan de orde is.
Vandaag 28,4 kilometer gelopen. Gevoegd bij de totaalstand tot en met gisteren heb ik er nu in totaal 1116,1 kilometer afgelegd.
De dagelijkse dingen doe ik vaak zonder erbij na te denken.
Maar als je je realiseert dat met een hoge dwarslaesie dat niet meer kan. Dat je vaak iemand moet vragen om te helpen en dat je dan maar moet afwachten of het gebeurt zoals jij zou willen.
Hulp vragen bij : opstaan, jezelf wassen en aankleden, je eigen brood smeren, een bierflesje openen. Dat je thuis komt en je jas niet uit krijgt en dan moet wachten tot er iemand komt.
Van ‘s morgens opstaan tot ‘s avonds slapen gaan ben je enigszins afhankelijk.
Zou iemand met een dwarslaesie het gevoel moeten hebben dat hij/zij steeds dankjewel moet zeggen ? Want natuurlijk is het geweldig dat je vrouw/man/kind/buur/zwager/schoonzus/vriend/vriendin helpt.
Maar liever doe je het allemaal zelf.
Schoonzus Ineke.
