Gisterenavond nog even goed naar de route voor vandaag gekeken, maar een afkorting is niet echt aan de orde. Het zullen er dus rond de 36 kilometer worden. En dat werd het ook de derde dertig+ route achter elkaar. Over de route van morgen later meer😬. Na de regenbui van gisteren op de laatste 300 meter zou het vandaag een prima wandeldag worden met zon en wolken en een prima wandeltemperatuur (14/15 graden). Dus de regenkleding kon in of aan de rugzak.
We hadden alles in huis voor een petit dejeunier en dat hebben we dan ook gedaan om 7.30 uur. Ook nog brood gekocht om mee te nemen en zo konden we ons prima appartement rond een uur of acht verlaten. We begonnen nu niet eerst langs een grote weg, maar direct een landweggetje in dat later een karrenpad werd. Heel leuk en ontspannen wandelen de eerste zeven kilometer.
Na zeven kilometer was het zeven kilometer stijgen van 600 meter naar 1031 meter hoogte. En met af en toe wat steile stukjes en soms ook echt wel een lastige stenige ondergrond, afgewisseld met karresporen die door het water helemaal waren uitgesleten, viel de beklimming eigenlijk wel mee. En de top is altijd net wat verder dan je denkt.
De afdaling was redelijk goed te doen. En ook omdat we regelmatig een stop hadden voor foto’s en water ging dat soepeltjes. Gerard en ik zeiden wel tegen elkaar dat dit de mooiste route is van die we samen hebben gedaan. Echt fantastisch (ik zal er niet teveel foto’s aan toevoegen).
Om 9.50 uur werd ik gebeld door Wim van Laar (TwenteFM) voor een update van de route. Blijft leuk om te doen. Gerard heeft van mijn gesprek een foto gemaakt.
Onderweg uiteraard een stop gemaakt om even bij te tanken en te fruiten. En dat wilden we doen op een bankje of een boomstronk. Het werd een lage steen op de grond en in het gras tegen een paaltje.
Helemaal beneden kregen we een relatief vlak stuk. Dat ging ook langs een meer het Lac d’Aubisson wat een toeristische uitstraling heeft. We waren nu zowat de enigen. Het meer is iets van een stuwmeer, maar dat is ons niet helemaal duidelijk geworden. Bij het paviljoen was een toiletgebouw waar we de waterflessen hebben bijgevuld. Was ook wel nodig, gezien de twee in het zweet werkende beklimmingen die we nog moesten doen. En die waren beide inderdaad best behoorlijk. Net als de afdaling van de eerste heuvel na het meertje.
Er is toch veel regen gevallen de afgelopen tijd. Want veel paden waren drassig en soms voelde het als of je door een riviertje (zwaar overdreven woord voor een stroompje) liep. Over droge schoenen gesproken😬. Toen we op het laagste punt waren voor dat we aan de laatste beklimming begonnen, hadden we even het gevoel dat we door een erg snel stromende rivier moesten lopen. De weg hield daar op en ging na de rivier door. Bij de rivier aangekomen zagen we gelukkig nog een bruggetje dat via een nauw pad bereikt kon worden (stond niet op wikiloc).
Bij de laatste beklimming ga je minder op de omgeving letten en steeds meer op de grond kijken, want de focus komt dan steeds meer te liggen op het eindpunt. En hoewel de laatste kilometers dan weer dalend was, was dat toch van een veel zwaarder niveau dan de afdaling van gisteren.
Het plaatsje Olliergues, onze eindbestemming, ligt heel mooi en ziet er pittoresk uit en ook goed onderhouden. Voor onze accommodatie moesten we in het dorpje supersnel omhoog voor zo’n 300 meter. En dat na 35,5 kilometer. Maar we zijn er.
De ontvangst was hartelijk en de huiseigenaar heeft nog twee getapte biertjes van het café aan de overkant gehaald (en ook eentje voor zichzelf). Zijn vrouw heeft van de hoed en de rand over het huis verteld.
Na douchen toch nog naar de supermarkt geweest (jaja, zelfs hier een supermarkt) en om 19.30 uur wezen eten bij het restaurant aan de overkant van waar we zijn. Het afrekenen van het eten is een ervaring apart geweest. We snapten de hele opstelling van de rekening niet, en ze bleef maar bedragen toevoegen. En wegstrepen.
Gerard schreef op een briefje dat hij € 44,00 wilde betalen, maar dat was niet goed. Het moest € 40,40 zijn. Dat hebben we betaald en daarna € 4,00 fooi apart gegeven. Heerlijk zo’n afrekening die zeker 10 minuten in beslag heeft genomen
Vandaag uiteindelijk 35,9 kilometer gelopen. Gevoegd bij de 1205,3 kilometer is de totaalstand op dit moment een aantal van 1241,2. En vandaag maar liefst 1060 meter gestegen en 1200 meter gedaald. Straks nog even naar de route voor morgen kijken. We willen wel kijken of de route iets ingekort kan worden, maar niet ten koste van lopen langs de grote weg.
Fietstocht met hindernissen.
Heerlijk dat we de mogelijkheid hebben om samen fietstochtjes te maken. Mijn man op de handbike en ik op de gewone fiets.
Genieten van het Twentse landschap zoals we dat ook al deden met onze mountainbikes. Alleen……denken we nog te vaak: och, deze paden zijn nu ook wel te doen. Niet dus!!! Regelmatig op de smalle paadjes manoeuvreren langs kuilen en boomwortels moest wel een keer mis gaan. En ja hoor, het pad werd al smaller en moeilijker begaanbaar, omdraaien was geen optie: daar lag hij, omgekiept met handbike en al.
De handbike ontkoppeld en recht opgezet, maar daarna hield het voor mij op. Geen voorbijgangers, geen toegankelijkheid voor hulpdiensten. Een vriend van ons was boswachter. Op goed geluk gebeld bellen of hij misschien toevallig ergens in het bos was.
En ja hoor, met jachthond naast zich kwam hij na een tijdje buiten adem aan gesprint.
Met zijn tweeën lukte het ons mijn man weer omhoog te krijgen in de rolstoel, een eind te duwen totdat het pad weer toegankelijker werd. Handbike kon weer aangekoppeld worden. En daarna over normale fietspaden de snelste weg naar huis.
Dikke knuffel voor de boswachter.
Carla, partner
