Gepakt en gerugzakt zaten we om 7.30 uur bij een prima boulangerie met een broodje en een koffie. Vanmorgen nog even discussie gehad om wel of geen regenkleding aan te doen, want het was nogal zwaar bewolkt. Mijn weerplaza-app is altijd mijn positieve weerapp en die zei bewolkt, maar later breekt de zon door. En dat was voor ons leidend, en terecht bleek later.
Direct na begin van de wandeling mochten we omhoog. Liever heb je eerst een paar kilometer vlak, maar dat zat er niet in. We mochten direct van 400 meter hoog naar 1000 meter hoog, maar daar hebben we wel de nodige kilometers voor mogen gebruiken. Het is altijd wel pittig om te stijgen, maar het ging, op een paar hele steile stukjes na, heel relaxed. Over de uitzichten zal ik het niet hebben, maar echt weer geweldig.
Na ruim twee uur en al fors op hoogte hielden we onze bananen pauze. Maar goed, we waren nog niet boven ondanks de afdaling waar we gebruik van maakten. Het is opvallend dat wanneer je denkt op de top te zijn, je er dan toch niet bent. In ons geval is de top veel verder weg.
En dan denk ik aan de verhalen die op dwarsdooronsleven.nl staan. Wat bijzonder om te lezen hoe een minimale vooruitgang ( bijvoorbeeld het bewegen van je vingers, met een rollator een paar meter door de kamer kunnen lopen) een nieuw hoogtepunt is, en dat hopelijk er weer een moment komt om nog iets meer te kunnen. Al die kleine stapjes zijn veel meer dan de top van een berg die iets verder weg is.
En als je dan het gevoel hebt dat je er bent, vallen de laatste meters soms tegen. Na de afdaling kwamen we in een plaatsje waarmee onze broodjes gegeten hebben. Mooi bankje gevonden en toch nog even gekeken of er een café was. Dat was er niet, maar wel een winkeltje tegenover de kerk. Daar water, fris en een koek gekocht en op het portaal van de kerk beschut gezeten, terwijl er steeds meer zon bij kwam. Heerlijk gezeten.
De laatste stijging was als de eerdere. Eerst een karrenpad, daarna graspad en een stukje rotsachtig pad. Maar het viel heel erg mee. En ook de afdaling was eigenlijk heel gemakkelijk. De laatste kilometers gingen over een relatief vlak parkoers, maar omdat we al boven de dertig kilometer zaten, wil je eigenlijk wel over zijn. En dat gebeurde dan. Het is een parkje in de tuin bij mensen, waar een stuk of zes huisjes (zeg maar vergrote stacaravans) staan en centraal een soort van bar/restaurant.
Het duurde even, maar de patron (eigenaar) kwam met een biertje aan. Samen met een ander gast hebben we dat gedronken. Een motor-vriendin van de andere gast kwam later. En die kon Engels. Dat vergemakkelijkte de conversatie aanmerkelijk.
In de ‘kamer’ hebben we met zijn vieren gegeten en het was echt prima. Leuke gesprekken gehad over hun tour en hun stad; Lille. Moeten we toch eens naar toe.
Daarna nog met het thuisfront gebeld en nu mijn verhaal schrijven.
Theoretisch ben ik nu over de helft van het totaal aantal kilometers dat ik gepland heb. Maar ik denk niet dat ik qua kilometers op de helft ben. Ik denk dat daar nog 100 kilometer meer voor nodig is.
Het is wel een mijlpaal. Want tot nu was het de opbouw van de route. En nu begint de afbouw van de route. Dat is toch iets van psychologische grens. Eerst werd de route steeds meer en nu wordt de route steeds minder. Ik ben blij dat ik hier al op dit punt ben. Dat geeft mij meer dan voldoening. En het helpt ook dat er af en toe meelopers zijn, zoals Gerard nu en Bertie, Fons en Hedwig vanaf zaterdag. En op 24 mei komt Jelmer een paar dagen meelopen. In juni komt Jan Willem meelopen in de Pyreneeën
Als ik terugkijk over de afgelopen periode, heb ik een heel afwisselend traject afgelegd. Niet alleen wat de omgeving betreft, maar zeker ook met je zelf.
Ik ben dankbaar dat ik dit mag en kan doen, ik besef dat er mensen zijn die dit niet kunnen doen. En ik weet ook wel dat de meeste mensen dit ook niet willen doen. Maar als je tot jezelf wilt komen, kan ik een dergelijke tocht van harte aanraden. Je ziet steeds meer wat echt belangrijk is voor jezelf. In mijn geval Bertie en mijn gezin (inclusief Bodhi die ik nog maar heel even heb gezien).
Ik hoop de tocht te kunnen volbrengen, maar voor de eerste helft heeft het mij al veel opgeleverd. Besef dat ik dit mag doen. Besef dat mensen met een dwarslaesie een dergelijke keuze niet kunnen maken. Besef dat de drive van mensen met een dwarslaesie, zo als Ellen en Raymond het toch met wilskracht lukt om een deel met mij mee te gaan op deze tocht. Besef dat het echt een enorme waarde heeft om je daar steeds meer bewust van te zijn.
Dat laatste klinkt misschien wat raar, omdat ik juist ook voor mensen met een dwarslaesie loop. Het komt steeds vaker in mij op dat ik dit ‘gewoon’ kan doen. Ik denk daar niet bij na. Die bewustwording ervaar ik zelf steeds meer.
Vandaag 35,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij de totaal stand van gisteren heb ik nu in totaal 1276,5 kilometer gelopen.
Keuze maken
Iedere dag heb je weer de kans om je eigen keuze te maken. Kies je voor een halfvol glas of voel je je beter bij een halflege?
Inderdaad, je kunt een heleboel dingen niet meer maar je kunt nog steeds de keuze maken om van de dingen die wel kunnen te genieten. In gesprekken met anderen kan ik nog steeds belangstellend zijn en genieten van wat zij doen. Ook word ik van mijn eigen bezigheden, die wel lukken enorm blij.
Op dit moment ben ik samen met Ben op reis naar Orba. Hij loopt, geniet en schrijft er prachtig over. Ik lees mee en droom weg bij de mooie foto’s. Ondertussen moet ik grinniken als hij weer eens kletsnat is geworden of tot zijn enkels in de modder heeft gestaan. Dat heb ik dan weer niet. Maar ik mis helaas wel iedere dag de bananen- en koffiepauze.😊
Een rolstoel brengt je van A naar B, je fantasie en inlevingsvermogen overal!
Ellen
