Na de etappe van gisteren die voor het eerst dat ik samen ben met Gerard ruim onder de dertig kilometer bleef, konden we ons vandaag opmaken voor de kortste etappe, namelijk ruim 20 kilometer. En ook qua hoogtemeters (minder dan 300) moest het een tocht worden met ‘dos dedos a la nariz’. Een uitdrukking die Paul Egberink heeft geïntroduceerd toen hij Henk Winkelhuis vergezelde samen met Els en Anne op de fiets naar Orba. Dat wil dus zeggen: een makkelijke etappe.
En omdat het weinig kilometers waren en omdat wikiloc een gemakkelijke wandeling in het vooruitzicht had staan, hebben we erg rustig aan gedaan. Uiteindelijk begonnen we om 10.00 uur aan de wandeling, na mijn interview met TwenteFM.
De wandeling was inderdaad gemakkelijk. Er was toch regelmatige een bui voorspeld, waardoor de regenkleding direct aan werd gedaan. Daarbij hielp dat ook tegen met name de kou. Het was erg fris. We begonnen met 2 graden Celsius. En ook was er veel wind, maar die hadden we in de rug.
Vooral het tweede deel van de route was erg mooi. Dat was na het plaatsje St George Lagricol. In het plaatsje tevergeefs gezocht naar een café (verwachtingen waren ook niet zo hoog gespannen). Ook nog aan een voorbijganger gevraagd, maar die zei dat het café pas later in de middag open gaat. Ze voegde er aan toe dat Fransen niet van werken houden. Dat gevoel hebben wij ook gelet op de cafedichtheid ( figuurlijk én letterlijk). Dus maar verder lopen en ergens op een heuvelruggetje in het gras gezeten om ons brood te eten.
Twee zaken die vandaag vooral zijn opgevallen. Al dagen achtervolgt ons een Koekkoek. We horen de vogel constant en we denken dat de vogel ons begeleid. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat het steeds een andere Koekkoek is. Maar het is wel opvallend.
Tweede bijzonderheid is dat er vandaag behoorlijk regen zou vallen bij ons in de buurt. Dus daar waren we dan ook op voorbereid. En we hebben in de verte en ook dichtbij veel regen zien vallen: prachtig om te kijken naar die verschillende luchten. Maar niet één keer heeft het geregend waar wij waren. Sterker nog; zeer regelmatig scheen de zon op ons pad. We zullen er vandaag wel recht op hebben gehad.
Na een behoorlijk steile afdaling (op asfalt) tussen heuvels door die dicht op elkaar stonden met heel veel groen, kwamen we aan in Vorey. Een opvallend goed onderhouden plaatsje. En met wat voorzieningen. Ons overnachtingsadres hadden we snel gevonden en na de douche het stadje ingelopen en kijken waar we wat zouden kunnen eten. Uiteindelijk heeft een barman (waar we een biertje hebben gedronken) ons verwezen naar een restaurant waar we prima gegeten hebben.
Daarna terug naar ons appartement. Even gebeld met Bertie. Zij is (samen met Fons en Hedwig) nu in Langres en komen morgen dus ook aan in Le Puy en Velay. Heel blij dat ik haar morgen weer zie 😘.
Gerard en ik hebben nog tenminste één steile en zware beklimming voor de boeg voor we in Le Ouy en Velay aankomen. Maar dat is pas morgen.
Vandaag 20,6 kilometer gelopen. Gevoegd bij de kilometers tot en met gisteren, staat het totaal nu op 1321,0 kilometer.
Verbouwing
Zeven maanden lang was ik opgenomen in het revalidatiecentrum. In eerste instantie vanaf mijn tepellijn verlamd en na een paar maand kwamen er functies terug in mijn handen en benen. Ik was vastbesloten om lopend het revalidatiecentrum te verlaten. Een week of zes voor mijn ontslag startten de gesprekken over het naar huis gaan. Heel spannend vond ik dat en een paar proefweekenden leerden me dat het vooral niet makkelijk zou zijn.
Het huis moest aangepast worden omdat ik niet meer naar boven kon. Een lift was bouwtechnisch geen optie. Gelukkig hebben we een grote tuin en daar konden we gaan uitbouwen. De gemeente dacht mee en kon financieel bijspringen. Een bevriende aannemer maakte zijn agenda vrij en in drie maanden tijd was er een slaapkamer, badkamer, berging en keuken bijgebouwd. Die drie maanden heb ik gelogeerd bij mijn zus die wel een toegankelijke slaap en badkamer hadden. Het was verre van ideaal.
Nu woon ik weer op mijn vertrouwde plek en red ik me zelfstandig. Mijn vrouw en kinderen dichtbij en volop in contact met mijn vrienden, familie en buren.
Peter 65 jaar, incomplete dwarslaesie C5
