De laatste wandeldag met Gerard. Zeven etappes hebben we dan samen gelopen met in totaal 200 kilometer. En niet de geringste. Zowel qua afstand als qua hoogtemeters (zo’n 5500 meter). De laatste etappe gaat dus naar Le Puy en Velay. Voor mij weer een ijkpunt van de tocht. Hier houdt ook de Via Podiendis op. Dat is de route van Vezelay naar Le Puy en Velay door de Morvan. Het is de minst gebruikte route van alle Camino routes die er zijn. Dat is vanwege de matige hoeveelheid voorzieningen en de soms wel pittige tochten.
Ik heb de Morvan als een werkelijk fantastisch gebied ervaren. Prachtige landschappen en pittoresk liggende dorpjes. Het is alleen ook een heel stil gebied en heel dun bevolkt. En mijn waarneming is dat het alleen maar meer verlaten wordt. Er is veel leegstand en je ziet wel dat buitenlanders ( en zeker Nederlanders) huizen kopen.
Maar nu de laatste etappe naar Le Puy. Om 7.30 uur zaten we aan het ontbijt aan de tafel van de gastvrouw. Super aardige vrouw die helaas alleen maar Frans praat. Om 8 uur onderweg over een leuke route die heel goed te doen was. We begonnen wel met miezerig weer en in tegenstelling tot gisteren heeft de regenkleding ook werkelijk een functie gehad. Af en toe regen en dan weer brak de zon door. Na het dorpje Lavoute sur Loire mochten we een eindje langs de Loire lopen. Geweldig mooi en zeker nog niet de rivier die Bertie en ik hebben gezien in Blois. Dat is dan ook zo’n 400 kilometer stroomafwaarts. Een oude brug gezien en daarnaast de nieuwe brug. Een eindje verder een kasteel met wat kleine watervalletjes en een hoop rotsen in de rivier. Maar daarna toch echt de beklimming van zo’n 400 meter naar de top waar we gisteren nog hebben geprobeerd deze te omzeilen. Gelukkig niet gelukt😀.
Even een zijspoor. Vandaag is het exact één jaar geleden dat Leo is overleden. Leo is een hele goede vriend van mij in ons team De oude Esch. Ik loop de wandeling voor mensen met een dwarslaesie, maar deze beklimming even niet. In deze beklimming was ik met mijn gedachten bij Leo en Marijke. En juist ook vandaag zie ik Bertie in Le Puy en Velay na een maand. Daar kan ik me enorm op verheugen. En dat had ik Leo en Marijke ook zo graag gegund. Boven op de top hebben Gerard en ik stil gestaan bij dat moment.
De beklimming was zwaar maar viel heel erg mee ten opzichte van wat we verwachtten. En eenmaal boven zagen we een kruis en een klein platformpje. En daar hebben we gezeten. Fantastisch wat een geweldig moment. Prachtig uitzicht over het kasteel, de Loire, het dorpje en de weide omgeving. En de voorbij trekkende luchten maakten het onvergetelijk. We zagen enorme donkere luchten aankomen en over het dal trekken. We konden de rivier en het dorpje niet meer zien vanwege de regen. En daarna zie je de regen wegtrekken. Het was welhaast een natuurfilm wat zich voor onze ogen afspeelde.
Maar we moesten verder. Via de app hadden we begrepen dat Fons Hedwig en Bertie nog een uur verwijderd waren van Le Puy en wij moesten nog circa 6 kilometer. De afdaling viel nog meer mee dan de stijging al had gedaan. En daarna nog twee bultjes (zeg maar bulten)die we over moesten. Boven na de eerste stijging kwamen we in het plaatsje Polignac. Heel leuk dorpje met een enorm kasteel boven het plaatsje.
En toen de laatste kilometers naar onze eindbestemming. Weer over een heuvel. En dan ineens zie je de stad. Een heel mooi gezicht. En wat nog opvallender was; met het naar beneden lopen hebben we maar liefst 5 peregrinos ingehaald. Dus echt op het allerlaatst.
En dan de pelgrimsweg naar de kerk waar de zwarte Madonna is. Daar waar elke pelgrim heen gaat. Wij niet, want dat wisten we niet eens. Maar toevallig is ons appartement naast de kerk. Ongelofelijk. En wat het nog ongelofelijker maakt, is dat toen wij aankwamen Fons van de andere kant kwam aanlopen. Wat een toeval. Exact gelijk gearriveerd
En dan de blijdschap dat ik Bertie in de armen kon nemen. Wat een mooi moment. Ik heb haar erg gemist, maar wist dat ze dan er vandaag zou zijn 😘.
Het appartement is echt heel ruim. Even douchen en na de koffie en thee aan het bier en de wijn. Hartstikke leuk.
Fons moest de auto nog wegbrengen naar een parkeerplaats buiten de stad waar ze over vijf dagen ook weer naar toe worden gebracht met een busje. En toen hij terug was zijn we met zijn vijfen naar het station gelopen om de tickets voor de trein voor Gerard te regelen. Dat was een beetje uitzoekwerk, maar is gelukt.
Omdat we niets in huis hebben voor het ontbijt nog snel even naar de supermarkt waar we 10 minuten voor sluitingstijd binnen waren. Inmiddels was het dus al 8 uur. Dus met de boodschappen een restaurant gezocht. Was het probleem de afgelopen week dat de restaurants gesloten waren; hier zijn er veel en ze zijn open…..en vol. Nergens plaats. Nou ja na 25 pogingen eentje gevonden waar we lekker hebben gegeten.
Morgen een rustdag en eens wat meer zien van Le Puy en Velay. Vandaag 24,7 kilometer gelopen. Gevoegd bij het totaal tot en met gisteren heb ik nu 1345,7 kilometer gelopen.
Stilstand is vooruitgang
In 2023 werd mijn man Leo ziek. Kanker. Het leven staat op de kop, zowel van hem als van mij. Je hebt het samen. Dat staat zo vast als een huis.
Maar goed, we gaan ervoor. Er is nog behandeling mogelijk. “ Wees blij dat je niet zo maar naar huis wordt gestuurd” , zei Jop, onze zoon.
Het ging met ups en downs. De ene keer sloeg de medicatie aan, dan weer een terugslag. Graag wilden we horen dat de tumor kleiner werd of helemaal was verdwenen. Dat gebeurde niet.
Ik kwam in gesprek met Raymond. Een heel fijn gesprek bij een bijeenkomst van de Klas op Wielen.
Hij zei: “ Bij ons, maar ook in jullie situatie, is stilstand vooruitgang!”
Dat heeft me aan het denken gezet. Wat een wijze woorden.
Het werd niet beter na een jaar, maar ook niet slechter. Mooi meegenomen. Er is nog hoop. Twee jaar na de diagnose werd het wel slechter. Toen sloeg de medicatie niet meer aan en in mei 2025 is Leo overleden.
Ik denk nog vaak aan de woorden van Raymond. Wat een positiviteit en kracht straalt hij uit.
Dankjewel.
Marijke, vriendin
