Vandaag een rustdag. En dan is het zeker niet verkeerd om dat in Le Puy en Velay te doen. Dat had ik gisteren ook al gezien. Er is hier gewoon veel reuring. En dat heb ik de afgelopen 450 kilometer niet gehad.
Je begint een rustdag met waar die voor bedoeld is, namelijk rustig aan doen. En ik mocht als laatste gebruik maken van de badkamer😀. En met vijf mensen is dat best wel een tijdje langer in bed.
Fons en Hedwig hebben vanmorgen brood gehaald (en voor mij uiteraard een croissant) en om 9 uur dan heerlijk uitgebreid ontbeten. Om ongeveer 10.00 uur hebben we afscheid genomen van Gerard die via trein, bus en taxi rond drie uur bij de auto in Lapalisse hoopt te zijn. Ik kan melden dat hij daar al om 14.40 uur was en hij in de avond in een hotel in Metz is aangekomen. Dat is mooi.
Met zijn vieren zijn we rustig gaan wandelen door Le Puy. We hadden twee doelen. De eerste was de Rocher St Michel d’ Alguihle een kerk/kapel op een hoge rots waar we na 270 treden boven waren. Eén geweldig uitzicht boven. Daarna naar beneden weer en op een leuk pleintje in het centrum genoten van de zon en een heerlijke koffie.
Het tweede grote punt waar we naar toe zijn geweest was de Statue de Notre dame de France. Een indrukwekkend beeld op een nog veel hogere rots. Het beeld is gemaakt van het ijzer van kanonnen en is 17 meter hoog. Bertie en Hedwig zijn nog even in het beeld geweest, maar eigenlijk vonden ze dat niet prettig.
Maar we zijn er geweest. Daarna weer terug de stad in en eigenlijk hadden we de stad nu wel gezien, mede ingegeven door onze zoektocht gisteren naar een restaurant dat niet vol zat😀. Heerlijk geluncht bij een restaurantje en nog wat danslessen gezien op een plateau iets lager. Daarna nog even boodschappen gedaan en terug naar ons appartement. Bertie en Hedwig zijn in de zon gaan zitten die volop scheen op de trappen van de kathedraal.
Ik ben toch een tijd druk geweest om overnachtingsplekken te vinden nadat Bertie Hedwig en Fons zijn vertrokken. Het duurt natuurlijk nog heel lang, maar ook daarna moet ik door. Het vinden van een plek is wel een dingetje. Oftewel tot op dit moment niet gelukt. Maar morgenavond is er weer een poging te doen.
Toen Bertie en Hedwig terug waren van hun zonzit even een drankje. Ook nog even gefacetimed met de ouders van Bodhi. Heel leuk 😘
We hebben vlakbij ons appartement een restaurantje gereserveerd om te eten. Ter voorkoming van de zoektocht naar een gelegenheid, hadden we deze gereserveerd.
Nu nog een drankje, daarna langzaam voorbereiden op de tocht van morgen. We hebben er zin in.
Ondanks de 9000 stappen van vandaag ben ik qua route geen kilometer verder gekomen. Morgen meer.
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Je belt me. Ik hoor lichte paniek in je stem. Lopen gaat niet of nauwelijks nog en of ik even wil komen. Natuurlijk!
Het is niet goed, chaos, er wordt snel gehandeld, ik ga mee in de ambulance. In het ziekenhuis volgen onderzoeken. In onwetendheid ga ik naar huis, maar wetende dat je gelukkig in goede handen bent.
De volgende dag volgt de verpletterende uitslag: een ruggenmerg infarct. In 1 klap is jouw leven veranderd. Maar hoe knap weet je hier mee om te gaan! Ik zie je struggles, maar bovenal zie ik je kracht. Genietend van kleine dingen. Bedenken en vooral proberen wat nog wel kan.
Respect!
Marije
Buurvrouw en vriendin
