Omdat we vandaag een korte etappe hebben, zijn we ook wat later gaan ontbijten. De tassen voor de Malle Postale stonden ruim op tijd in de hal om opgehaald te worden en al met al was het 9 uur toen we begonnen te lopen.
Het blijft wennen dat we niet de enigen zijn die lopen, maar om de route te vinden, dat nu geen probleem. Je loopt gewoon achter de groepjes aan. Soms dan een verdwaalde pelgrim die tegendraads loopt, maar wikiloc en mijn Garmin horloge (dat vandaag wel werkt) heb je eigenlijk niet nodig. Af en toe kijken op wikiloc op verzoek of we nog lang omhoog moeten lopen😀. En dat is meestal het geval.
De eerste heuvel die we op mochten was een beetje steil, maar vooral voor een deel op een lastige ondergrond op een relatief smal pad. Maar boven werden we echt getrakteerd op een prachtig uitzicht en een kapel en een ruïne (Rochedude). Net als de meeste huizen waren ook deze gebouwen (of restanten daarvan) gebouwd met vulkanisch gesteente. Natuurlijk ook een plek waar we weer (teveel) foto’s hebben gemaakt.
Twente FM belde me net op dat punt. Naast de info over de voortgang van mijn tocht die ik graag vertel, ook met Wim van Laar (presentator) gehad over het doel waar ik mede voor loop. Ik heb nadrukkelijk gewezen op de site van dwarsdooronsleven waar juist een verhaal wordt geplaatst over een concreet project van WingsforLife. Ik hoop echt dat het helpt voor de bewustwording en hopelijk ook voor de stand van de donaties. De stand gaat nu richting € 6000,00.
En na een afdaling die in het begin gemakkelijk ging, werd dat aan het eind van de afdaling toch nog een redelijk pittig stukje. Bij Monistrol (beneden bij de rivier Allier) hebben we koffie gedronken.
Na de koffie het bruggetje over rivier nemen en dan weet je dat dat dan weer het laagste punt is. Dat was dan op een hoogte van 595 meter. En toen weer de lucht in tot bijna 1100 meter.
Langs prachtige rotswanden waarvan het onderste deel hardsteen is en het bovenste deel vulkanisch gesteente. Heel bijzonder. We konden ook goed zien dat deze wanden gebruikt voor echte klimmers. Eenmaal boven konden we genieten van het uitzicht (overigens daar zijn veel meer mensen die dat doen).
Na een klein stukje afdaling hebben we een prachtige plek gevonden om onze gekochte broodjes op te eten en even de benen rust geven. En als je dan zo zit, lopen er toch veel pelgrims langs die we zo langzamerhand ook herkennen. En zij ons. Dus ontstaan er af en toe gesprekjes die wat verder gaan dan ‘bonjour’.
We bleven daarna wel zo’n beetje op hoogte lopen en dat is wel prettig. Tegen het einde komt er dan toch nog (en ik zou haast zeggen: uiteraard) een lastig stukje. In dit geval om naar beneden te gaan. Wel weer genoten van de vele bloemen en alle kleuren. Vlak voor ons eindpunt Sougues (spreek uit: sok. Dat heeft Fons uitgezocht) hadden we een prachtig zicht op de plaats met op de voorgrond wat kunstwerken, gerelateerd aan de Camino. Zie de foto’s.
Eenmaal in het plaatsje hebben we een terrasje gevonden voor een welbekend recept (2 x witte wijn en 2 x bierre blonde). Met zijn vieren de tocht geëvalueerd. We vonden het prachtig.
En daarna ons hotel aan de overkant van de straat opgezocht. Leuk weetje; we zitten in hotel La Terrasse. Dat is het hotel dat Anya Niewierra ook beschrijft in haar boek De Camino.
Na de rituelen (uitpakken, relaxen en douchen) om 7 uur het stadje ingegaan. Daar hebben we gegeten bij een restaurantje van een Oekraïense vrouw. We hebben echt lekker gegeten. Ook nog even het stadje verkend met de markante vierkante toren. En dan naar onze kamers. Het was goed voor vandaag.
Tevergeefs nog gezocht naar een overnachting vóór de nacht dat Jelmer en Sien komen. Maar het zal goedkomen.
Vandaag 20,2 kilometer gelopen. Gevoegd bij de 1369,8 kilometer staat de totaal stand op 1390,00 kilometer. Vandaag toch meer dan 700 hoogtemeters.
Onderzoek
Tijdens zijn wandeltocht haalt Ben Keizers veel geld op voor Wings for Life. Maar wat wordt er nu met dat geld gedaan?
Ik zocht het uit en hieronder staat één voorbeeld van een door Wings for Life gesponsord onderzoek van de universiteit van Dallas.
Neurowetenschapper Michael Kilgard werkt aan een veelbelovende behandeling voor mensen met een dwarslaesie. Daarbij staat de nervus vagus centraal: een belangrijke zenuw die van de hersenen via de nek naar de buik loopt. Deze zenuw helpt onder andere bij ademhaling, hartslag en spijsvertering. Omdat de zenuw vlak onder de huid ligt, kan hij goed worden gestimuleerd met kleine elektrische prikkels.
Kilgard en zijn team onderzoeken deze techniek al ruim 25 jaar. De behandeling werd eerder succesvol gebruikt bij mensen die een beroerte hadden gehad. Patiënten herstelden beter wanneer de zenuw tijdens oefeningen werd gestimuleerd. Inmiddels wordt onderzocht of dezelfde methode ook mensen met een dwarslaesie kan helpen.
Bij de behandeling wordt tijdens een kleine operatie een mini-chip bij de zenuw geplaatst. Via een draadloze halsband krijgt de zenuw precies op het juiste moment een lichte elektrische prikkel, namelijk wanneer iemand een oefening goed uitvoert tijdens revalidatie. Hierdoor worden de hersenen gestimuleerd om nieuwe verbindingen aan te maken. Dat kan helpen om bewegingen beter terug te krijgen.
De eerste resultaten zijn hoopgevend. Negentien mensen met een chronische, incomplete dwarslaesie volgden twaalf weken therapie. De deelnemers die de stimulatie kregen, verbeterden duidelijk in arm- en handfunctie. Vooral mensen met een incomplete dwarslaesie hadden veel baat bij de behandeling. Ook belangrijk: de therapie bleek veilig en er traden geen complicaties op.
Onderzoekers hopen dat deze behandeling in de toekomst niet alleen in ziekenhuizen, maar ook thuis gebruikt kan worden. Daarnaast kan deze techniek mogelijk ook helpen bij andere neurologische aandoeningen, zoals beroerte, tinnitus, epilepsie en posttraumatische stressstoornis.
Een belangrijke rol in dit onderzoek wordt gespeeld door Wings for Life. Deze stichting financiert wereldwijd onderzoek naar genezing van ruggenmergletsel en ondersteunde dit project vanaf het begin met 1,1 miljoen euro. Dankzij deze steun konden de onderzoeken en klinische studies worden uitgevoerd. Daarmee brengt Wings for Life een nieuwe behandeling voor mensen met een dwarslaesie een stap dichterbij.
Ellen
