Gelet op de lengte van de route vandaag van ca. 28 kilometer, zijn we vanmorgen al vroeg gaan ontbijten en wel zodanig dat we om 8 uur in de ochtend een selfie konden maken voor het hotel en dan te vertrekken.
Volgens onze beoordeling van wikiloc is het weliswaar een behoorlijke afstand, maar de stijging gaat zeer regelmatig. En dat stemt gerust😀. Goed gemutst begonnen we. En voor de record; we lopen niet alleen😀. Een grote hoeveelheid rugzakken met een mens ervoor zagen we voor ons lopen. En we waren zeker niet de laatsten.
De paden waren prima vandaag. Al na een paar kilometer was er een kraampje met Jacobsschelpen. Omdat ik met een geleende schelp van Hedwig loop, heb ik er nu zelf ook eentje gekocht. Eigenlijk niets voor mij, maar onder groepsdruk van de anderen toch gedaan.
De eerste stop voor koffie was weer net iets verder dan we dachten. Het zou volgens een reclamebord langs de kant van de weg nog 5 minuten zijn. Dat zal zeker niet voor de lopers het geval zijn. Eerst moesten we nog over een stijgende weg waar ook koeien liepen die verplaatst werden van de ene wei naar de andere wei. Prachtig gezicht, maar niet iedereen in ons groepje was blij om tussen de koeien te lopen.
De benen en voeten konden bij de koffieboerderij even rusten onder het genot (nou ja zo lekker was die niet) van een kop koffie en een taart die uit deze regio komt. Die was wel lekker. En door maar weer.
De route is echt heel mooi. Dan weer met weidse uitzichten over de brede vallei waar we licht hellend omhoog gingen en dan weer door een bos waar de stijgingen soms wat heftiger waren. Maar al met al ging het geweldig.
De tweede stop hadden we louter bedoeld om even een broodje ‘par emporter’ te halen. Het is zo’n kar langs de weg met een agregator 25 meter verderop voor de stroomvoorziening. Goede handel om daar te staan, vonden wij.
We kozen voor een broodje omelet. We moesten even wachten tot de broodjes klaar waren. En daarna moesten we nog even wachten tot de broodjes klaar waren. En dat proces heeft zich nog een paar keer herhaald. Oftewel; het wachten duurde lang.
Het ‘par emporter’ hebben we toen maar laten zitten en ze daar in een tent opgegeten. Ze waren heerlijk. Maar goed vanwege de lengte van de tocht gewoon door.
En weer liepen we door een vallei. Heel mooi en wijds. Echt genieten om daar te lopen. Zo’n 8 kilometer voor de eindbestemming kwamen we bij een prachtige gites waar we koffie hebben gedronken en onszelf ook weer rust hebben gegund. Dat was ook wel nodig, want de afstand begon toch wel een dingetje te worden.
Uiteindelijk na 28,2 kilometer aangekomen in Les Faux waar onze gites staat. Natuurlijk eerst een wijntje en een biertje en vooral genieten van dat we er zijn, maar zeker ook van de fantastische overnachtingsplek die we hebben. Voor de nacht was alleen nog een familiekamer beschikbaar, maar die is erg ruim.
In de avond daar gegeten samen met allen die er zijn. Toch wel zo’n 40 mensen/pelgrims. Er is geen keuzemenu, en dat is ook helemaal geen punt. We hebben heerlijk gegeten.
Vanavond liggen we vroeg in bed, omdat we weliswaar morgen minder kilometers lopen, maar de beklimmingen en afdalingen zien er wel uitdagend uit.
Vandaag dus 28,2 kilometer gelopen wat het totaal aantal kilometers tot en met vandaag brengt op 1418,2 kilometer. Andere mijlpaal voor mij: het hoogste punt totnogtoe is geworden 1306 meter. Maar liefst 700 meter gestegen en 540 meter gedaald.
Leuk Ben om je gesproken te hebben en leuk om Carla en Raymond te helpen zodat het gezamenlijk wandelen het gevoel geeft van minder km’s. Ben heeft ook de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella gewandeld. Met trots draagt hij het kenmerk de SCHELP. Dit maakt ontmoeten en met elkaar communiceren drempelverlagend. Met 4 vrienden zijn we ook naar Santiago danwel gefietst en we kunnen dus enkele verhalen delen. Ben heeft zich een fantastisch doel gesteld. We wensen hem veel gezelschap onderweg, veel aanmoedigingen uit het thuisland, zoek hem eens een keer op, en welkom in Orba. Maar laten we de mantelzorgers niet vergeten!!!!
Het gaat je goed, bofkont, een beetje jaloers ben ik wel.
Jos Blokhuis, broer
