Gisteren misschien onvoldoende beseft, maar het was al weer de 50e etappe van mijn tocht en de 60e dag dat ik onderweg was (Ellen Bos wees me daar op). Het gevoel van halverwege zijn, heb ik nu wel.
Maar goed, vandaag dus etappe 51 van ruim 21 kilometer en ook de laatste dat Bertie, Fons en Hedwig meelopen. Hoewel de etappe fors korter is dan de dag ervoor, zaten er wel behoorlijke klimmetjes in. Maar ze waren prima te doen.
De tassen waren gepakt voor de Malle Postale, mijn rugzak vol en de kleine rugtassen van de drie anderen ook klaar voor vertrek. Na het uitstekende ontbijt in een, nogmaals, fantastische accommodatie zijn we iets na achten vertrokken. Halverwege de eerste klim (al 600 meter na vertrek) schrok Bertie. Ze had haar e-reader onder haar kussen laten liggen. Met liefde ben ik terug gelopen om die onder het kussen vandaan te halen en mee te nemen😀😀.
Het wordt saai om te schrijven, maar het blijft echt geweldig om hier te mogen lopen. In Saint Alban hebben we op een leuk terras onze eerste double espresso gehad. Volgens ons waren we de eerste klanten van de dag. Maar de koffie was heerlijk met een cake erbij op een leuke plek.
Na de koffie hadden we toch een serieus klimmetje. En daarna door een soort vallei op hoogte. De foto’s spreken voor zich. Wat op de route opvalt, is dat er heel vaak reclame wordt gemaakt voor een restaurant of een gite voor koffie of wat anders. En dan wordt daar nog een aantal minuten aangegeven voordat je er bent. Niet dus😡. Maar we hebben er uiteraard weer eentje gevonden waar we wederom een omelet hebben besteld. Het duurde niet zo lang als de dag ervoor, voordat deze ook daadwerkelijk werd opgediend.
De op een na laatste afdaling was verraderlijk. Die ging heel steil. Daarna weer omhoog en die duurt dan net weer langer dan je denkt. Uiteindelijk kom je toch op je eindbestemming. En omdat we vroeg waren, zijn we neer geploft op het eerste terras dat we tegen kwamen. Goed en wel zaten we. Toen ons werd gezegd dat ze ‘ferme’ waren en alleen voor gasten van het hotel open waren. Gelukkig was ons hotel, wat er ook heel goed uit ziet en ook heel prima is, open. Het biertje en de witte wijn, sorry rosé, smaakten geweldig na deze tocht.
We hebben vijf superdagen gehad met zijn vieren. Morgen loop ik alleen verder en gaat Bertie samen met Fons en Hedwig terug. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar vind ik toch moeilijk. Het is heerlijk dat Bertie er is ( natuurlijk ook Fons en Hedwig) en dat ga ik morgen erg missen. Dat weet ik nu al zeker.
Na het douchen lekker even buiten gezeten in de zon met een kop koffie en rond kwart over zeven het diner. Laten we zeggen dat het de afgelopen week wel beter is geweest dan deze. Maar goed, het is de Camino en daar schikken we naar.
Na het eten even een rondje Aumont-Aubrac en daarna nog een drankje op een terras. In het stadje heerst echt wel zo’n Camino sfeertje.
En dan morgen weer op pad met een dubbel gevoel. Bertie en ik hebben al wel gekeken of ze in juni nog ergens kan komen, maar dat is nog even afwachten hoe het gaat.
Vandaag 21,6 kilometer gelopen. Gevoegd bij de kilometers tot en met gisteren is het 1439,8 kilometer in totaal
Onze eerste nacht samen.
Mijn man kreeg in oktober 2019 zijn mountainbike ongeluk . Oudjaarsavond 2019 bracht ik de avond met mijn man en mederevalidanten door. Er waren allerlei hapjes, alcoholvrije drankjes en gezelligheid.
Toen ik echter kort na middernacht naar huis wilde met de auto: ontzettend dikke mist, code rood. En iedereen vond het dan ook onverantwoord dat ik naar huis zou rijden. Ik heb gebeld met onze buren dat ik niet thuis zou komen en of zij nog even de hond wilden uitlaten. Dat vonden ze geen probleem (Hun hulp zou de komende jaren nog vaak worden gevraagd én worden gegeven.)
Bedden waren er niet vrij, maar een matras kon op de grond naast het bed van mijn man.
Eerst maar even knus bij elkaar in het éénpersoonsbed, daarna was de matras toch wel een beter alternatief. De volgende ochtend begonnen de zorgmomenten al weer vroeg. Dus maakte ik weer snel ruimte en reed naar huis, naar onze hond. De eerste nacht, niet echt romantisch maar zeker bijzonder.
Carla, partner
