Heel raar moment. Om 7.00 uur sta je op in de wetenschap dat je vandaag weer alleen verder gaat. Bertie, Fons en Hedwig gingen om 10.30 uur met de bus terug naar ons gezamenlijke beginpunt in Le Puy en Velay. Dus een beetje het ontbijt rekken (één stokbroodje meer dan je normaal doet, en hetzelfde met een derde kop double espresso). Maar ja, je moet toch gaan lopen. Gewoon afscheid nemen en lopen. Wel tussen de marktkraampjes door, want de markt was al open. Nog één keer omkijken en zwaaien….en lopen.
Na twaalf dagen met gezelschap zijn geweest, kon ik me weer helemaal op mezelf richten. Er spookt van alles door je hoofd. ‘Ik zou mee terug kunnen’ en ‘ik kan dat ook doen als Jelmer en Sien volgende week weer teruggaan’ enzovoort enzovoort. Maar Bertie drukte me op het hart om gewoon door te gaan. En dat motiveert het meest. Vreemde gewaarwording dat je gaat twijfelen. Nu had ik van Huub Velthuis (caminoloper), Henri Klunder (caminoloper) en Theo Brand ( caminoloper) al gehoord dat je dit soort momenten kent. Dus, om met de woorden van Henk Winkelhuis te spreken: Kop d’r veur en goan.
Omdat ik vandaag nog op de Camino-highway zit, zocht ik wel contact met anderen. En dat is echt supergemakkelijk. Eerst met een vrouw die ergens in Zuid Frankrijk woont en samen met haar maan een kleine wijnboerderij heeft. En samen met de boeren uit de omgeving hebben ze een corporatie waar ze de wijn maken. Heel concreet: het is Picpoul de Pinet (droge witte wijn) uit het plaatsje Pomerols. Zelf komt ze uit Zuid Afrika. En dat land is veel mooier dan Frankrijk. Op de vraag waarom dan niet in zuid Afrika wonen zei ze dat het compromis is, dat ze in de winter een maand naar zuid Afrika gaan. Ik dacht nog aan mijn eigen zoon Mart die samen met Iza ook graag in de winter naar Brazilië gaan.
Om 9.50 uur weer een update met Wim van Laar van TwenteFM. Blijft leuk om te doen. Hij houdt ook bij waar ik loop. En hij benoemt nu ook steeds het doel waarvoor ik loop, namelijk dwarsdooronsleven.nl. Heel goed om daar echt stil bij te staan. En dat doe ik dan ook tijdens het interview. Dat ik nu alleen loop staat in geen verhouding tot mensen die sowieso niet of zonder hulpmiddelen kunnen lopen.
Na het interview zei iemand tegen mij dat hij nu vanaf Le Puy en Velay voor het eerst Nederlands hoorde. Ik ook, zei ik, met uitzondering van Bertie, Hedwig en Fons. Het was voor hem en zijn vrouw de eerste keer dat ze een stukje van de Camino lopen. Ze willen kijken of het hun bevalt. Echt snel lopen doen ze niet, maar ik zei ook: de reis is het doel en de eindbestemming is het einde. Die ging hij onthouden. Ze hebben gisteren ongeveer dezelfde route gelopen als wij met zijn vieren. Ze waren om 8.30 uur vertrokken en om 19.15 uur over in Aumont. Dan hebben wij het toch anders gedaan😄.
Mijn eerste stop voor een koffie en een taartje uit de regio was na zo’n 12 kilometer. Daar zat ook de Zwitser die we al een paar keer tegen zijn gekomen. Hij probeert om van Le Puy en Velay naar St Jean Pied de Port te lopen. Hij is met pensioen gegaan en hoopt dat hem dit lucht geeft. Hebben we toch iets gezamenlijks😄.
En verder lopen. De route was al mooi en redelijk gemakkelijk te lopen, maar toen ik over een niet al te hoge heuvel liep, veranderde het landschap enorm. De bossen, aangelegde akkerbouw en weilanden waren er niet meer. Je liep over een soort hoogvlakte met enorme glooiingen over een ruig terrein waar de paden ineens rotsachtig werden, afgewisseld met hard zand. En ook voor het eerst dat ik een prikkeldraad hek open moest maken (en sluiten😄) om over een gebied te lopen waar ook veel koeien liepen. Tussen het korte gras heel veel rotsen, Zwerfkeien en weer steile ‘tussen’heuvels. Echt wat een fantastisch gebied om doorheen te lopen. En nu ook voor het eerst deze tocht over een top van een berg (nou ja 1260 meter hoog). Je hebt ook echt dat gevoel van de top. Prachtige uitzichten. En in de verte zag ik voor het eerst sneeuw op de toppen van bergen ver weg.
Het aantal Camino-lopers was een stuk minder dan de afgelopen dagen, zelfs zo dat ik dacht al van de route af te zijn. Wat niet het geval is, want op rustplekken zie je er voldoende. Blijft een leuk sfeertje.
En voor Bertie; dit is wel een stuk waar we zeker met de camper gaan komen volgend jaar.
Mijn overnachting is in dit gebied in het plaatsje Montgros. Hele vriendelijke mensen die me eerst wat te drinken aanboden en snapten dat ik daarna wel de douche in wilde. Het kan natuurlijk zijn dat mijn geur ook niet al te fris is. Vooral toen ik mijn schoenen uit deed😬.
Ze hadden voor mij ook een soort van restaurant gereserveerd waar ik eerst nog buiten op het terras heb gezeten. Het is zo’n Camino menu. En omdat ook twee andere gasten van het verblijf waar ik zit, gereserveerd hadden in dit restaurant zat ik bij hun aan tafel. Twee vrouwen die hopen in Santiago aan te komen. Gezellig gepraat voor zover dat kan in gebrekkig Engels. Het eten was echt veel beter dan gisterenavond.
Na het eten even buiten op het terras gezeten en dan nog bellen met Bertie. En dan op tijd naar bed
Vandaag 24.1 kilometer gelopen. Met het totaal tot en met gisteren heb ik nu 1463,9 kilometer gelopen. En morgen dus afscheid van de Camino highway.
Lachen
Er valt nog steeds veel te lachen: ook als je in de rolstoel zit. Ik ben immers nog steeds dezelfde mens.
In het revalidatiecentrum begon het al met galgenhumor. Een goede manier om met je beperking om te gaan. Later ging ik boeken lezen van mensen die in dezelfde situatie zaten als ik en dan waren de verhalen doorspekt met humor. (Johnny Walker drinken, schoenen dragen van Antilopeleer, dwars maar niet laesie zijn enz). Ook vrienden maakten de situatie vaak luchtiger door te vragen of ik wel de offroadbanden op de rolstoel had geplaatst of dat dat ze opeens heel hard gingen racen met mij in de rolstoel.
Humor is een grote kracht en omstanders hoeven niet bang te zijn om grappen te maken. Dit is juist leuk.
Ellen 58 jaar (incomplete dwarslaesie C6)
