Ik ben over en ik schrijf dit verhaal. Dus weer gelukt om over te komen. Dat is totnogtoe elke dag zo, maar vandaag …..
Om 7 uur vanmorgen ontbijt, omdat ik op tijd wilde vertrekken. En dat is gelukt. Om 7.30 uur liep ik richting Nasbinals. In Nasbinals (wat veel pelgrims) nog een broodje voor onderweg, daarna nog een echte espresso double plus een heerlijke croissant en toen de Camino highway verlaten. En ik mag wel zeggen; echt verlaten. Ik zag niemand meer en liep op de bekende karresporen naar het zuiden. Ik moest geheel varen op wikiloc op mijn telefoon, want mijn horloge had er geen zin in om te downloaden (ik ga er wel mee terug). Dus toch elke keer op mijn telefoon kijken.
Na de eerste kilometers mocht ik een hek open maken om dan door te lopen. Niets aan het handje. De weg wees me naar een volgend hek wat er niet was. Dan maar over het prikkeldraad klimmen en de weg vervolgen. En weer kwam er prikkeldraad, maar nu ook met een extra drempel, namelijk schrikdraad. Even goed zoeken waar ik er overheen kon, maar ook dat gelukt.
En toen begon de ellende. Mijn wikiloc deed niet meer mee, oftewel hij neemt de route wel op, maar op een volledig wit scherm. Ik had geen idee meer waar ik liep. Gelukkig scheen de zon en zo lang ik die maar voor me heb, is het goed, dacht ik. Ik was al behoorlijk hoog en zocht eigenlijk gewoon naar een karrenspoor of een weg, maar die zag ik niet.
Langs een afscheiding naar beneden (echt geen pretje om te lopen) en je dan helemaal vast lopen. Weer terug, over prikkeldraad, schrikdraad. En een nieuwe weg zoeken. Uiteindelijk kwam ik min of meer op een lager niveau waar een riviertje stroomde en daar doorheen gebaggerd, omdat ik een karrenspoor had gezien. Dat spoor leidde weer tot een behoorlijk goed pad (uiteraard aan de andere kant van weer prikkeldraad en schrikdraad) en toen zag ik ineens weer een rood/witte markering. Gevoelsmatig een kant opgelopen. En een eindje verder had mijn wikiloc ook weer het gevoel mee te willen werken. Zat ik toch redelijk goed.
Dat gevoel van het even helemaal niet meer weten, heb ik ook gehad in 2011. Cannock Chase trok de stekker uit het bedrijf dat ze in 2008 hadden overgenomen. Het voert te ver om over alle ins and outs te praten, maar de beide directeuren kwamen het vertellen op een teamdag waar toen nog zo’n 50 mensen waren. Na een korte mededeling gingen ze weg. En daar stond ik, helemaal alleen, met alle ogen op mij gericht. Een mededeling die binnenkwam als een donderslag bij heldere hemel. En ik mocht toen een verhaal vertellen. Per slot van rekening had ik het bedrijf verkocht. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld.
Nu is het ‘niet meer weten’ van vandaag natuurlijk niet zo’n toestand. Uiteindelijk vind je een weg. En die heb ik in 2011 ook gevonden door een doorstart te maken. Maar het moment zelf, blijft je ongelofelijk goed bij.
Over de eerste 3,5 kilometer heb ik bijna drie uur gedaan. Nog los van alle oversteekjes bij prikkeldraad en schrikdraad, was ook de ondergrond verraderlijk. En op stukken ging het ongelofelijk steil naar beneden. Ik heb veel koeien van heel dichtbij gezien, maar gelukkig geen stier (denk ik). Maar ik dacht wel: ik ga nu alleen nog lopen over landweggetjes en aangegeven karrensporen. Door het weiland (of wat daar op lijkt) doe ik niet meer. Maar wat een fantastisch landschap. Toen ik eenmaal weer op een ‘gewone’ weg liep, veranderde ook het landschap op een manier die we de eerste dagen na Le Puy en Velay ook hadden.
In een heel klein dorpje waar echt niets is, een rustpauze gehouden. Dat was tegenover een kerkje en naast een kerkhof. Ik dacht aan de tip van Peter van Deursen; dus er moest drinkwater zijn bij het kerkhof. En dat klopt😄.
Vandaag weer een nieuw hoogste punt aangetikt, namelijk 1382 meter. En vandaag is de eerste dag van een feestweekend in de Aubrac. De koeien worden naar de hoger gelegen weiden gebracht. En dat heb ik geweten. De eerste stoet die ik achterop kwam, is in zoverre lastig dat je er niet voorbij komt, maar gewoon erachteraan moet lopen op een koeientempo. En dat zo’n 3 kilometer lang. Omdat er een stel motoren kwamen, kon ik gebruik maken om daar achter langs te gaan. Gezellige bende met al die boeren die met de koeien mee lopen. Ik ben nog drie van die koeienoptochten tegengekomen. En dat is een stuk prettiger. Je wacht tot ze voorbij zijn en dan kun je weer.
Het ziet er feestelijk uit. En bij de laatste clubs waren de koeien ook nog versierd. Heel leuk om mee te maken, maar daarna is het ook een beetje poep-ontwijken.
Ik had een lange afdaling van zo’n 900 meter. Dat liep echt heel gemakkelijk, maar dat vond ik niet erg, omdat ik ruim boven de 38 kilometer zou lopen (gepland 32). Maar met lopen geen last. Ik zag St Geniez d’Olt al van grote afstand (8 km) liggen. Ook weer een prachtig gezicht, alleen nog even afdalen.
De laatste kilometers vlogen er af. 14 kilometer afdalen in 2,5 uur. Het liep super makkelijk. En dan ben je in St Geniez d’Olt. Een heel
Leuk plaatsje aan de Lot. Ik had nog bijna 3 kilometer te gaan naar mijn overnachtingsplek, maar het plaatsje zag er zo aantrekkelijk uit, dat ik heerlijk op een terrasje ben gaan zitten met een Perrier (bubbel water)…..en een heerlijk abdijbiertje. Dat had ik wel verdiend.
Daarna door naar het appartement (een zo zo-accommodatie) en na het douchen even gefacetimed met Bertie die weer thuis is en verwelkomt is door Bodhi (samen met Susan en Bas). Dat is pas leuk thuiskomen. Van Jelmer en Sien een app ontvangen dat ze onderweg zijn. En toen nog terug naar het stadje om wat te drinken en te eten. Toch weer bijna 3 km heen en dus ook weer terug.
Vandaag in totaal 38,5 kilometer gelopen. En gevoegd bij het totaal tot en met gisteren, kom ik nu op 1502,4 kilometer. Theoretisch moet ik er dan nog duizend, maar ik denk dat het er wel bijna 200 meer zijn. Het duurt nog even. Maar de Pyreneeën komen er aan.
Leven met onzekerheid
Bij een dwarslaesie weet je ’s ochtends niet hoe je dag voelt. Worden de spasmes erger? Is de pijn vandaag te doen?
Die onzekerheid is er altijd. Je leert ermee leven, maar het went nooit helemaal. Wat vandaag lukt, lukt morgen misschien niet.
En toch ga je door. Omdat stilstaan geen optie is. Omdat het leven doorgaat.
Een dochter
