Vannacht voor de tweede keer mijn slaapzak moeten gebruiken. Bedlinnen en handdoeken zijn niet in het appartement. Ik heb ook een handdoek, dus geen probleem. Het is een super rommelig appartement, waar verder niets bij is. Het ligt op een park waar veel huisjes staan. Maar verder is er niets.
Rond half acht vertrokken en met de verwachting dat in het eerste plaatsje waar ik kom (na 2 kilometer) de boulangerie open is (had ik wel via Google gecheckt). Een heel leuk pittoresk stadje is Saint Eulalie d’ Olt en naast een boulangerie is er ook een gite die een petit dejeuner verzorgt. Ideaal en ook op een fantastische plek. Daarna een broodje gekocht bij de boulangerie voor onderweg en lopen. Ik heb de wandeltocht berekend op zo’n 25 kilometer. En ik heb gisteren de route gedetailleerd doorgenomen, want ik wilde een gemakkelijke wandeling ( stijgen en dalen maakt me niet uit, maar goede paden vandaag wel!!). En ik kan nu zeggen dat dat gelukt is. Bijna alles was geasfalteerd en op van die prachtige landweggetjes.
Het landschap is te vergelijken met de dag ervoor, maar de plaatsjes en herenhuizen tijdens de tocht zijn een plaatje. Daar heb ik ook foto’s van gemaakt.
In een heel klein en prachtig opgeknapt dorpje heb ik een double espresso genomen en vooral genoten van het pittoreske van het dorpje. Dat was ruim 12 kilometer na het begin. Ik had ook wel behoefte om te stoppen, want ik voelde onderkant van mijn voorvoeten heel goed. Waarschijnlijk omdat ik toen alleen nog maar op asfalt had gelopen. En misschien zijn mijn wandelschoenen daar wat minder geschikt voor.
Maar ook nadien, bleef het asfalt. Ik kwam niets meer tegen waar ik wat langer zou kunnen gaan zitten om mijn broodje te eten. Wel in de zon, maar de temperatuur steeg langzaam aan wel tegen de 30 graden en dan wil je echt wel in de schaduw.
Over het weer gesproken. Het begint echt warmer te worden. Maar ik heb er geen last van. Ik merk wel dat ik meer water drink. Waar ik mij in eerdere weken ertoe moest aanzetten om zelf water te drinken, is dat nu niet meer nodig. Inclusie het water onderweg. Heb ik gedurende de tocht wel 2 liter water gedronken.
Bij een uitrit naar een weiland ben ik onder een boom in de schaduw gaan zitten. Met een windje erbij was het heerlijk toeven. Als je alleen bent, is een kwartier zitten al heel lang. Dat heb ik volgehouden😄.
Na het naamplaatsbordje Bozouls nog een stukje doorgelopen. En toen even op mijn telefoon de overnachtingsplek gezocht. Die was dus exact tegenover waar ik stond. Heel ruim op tijd (14.30), zodat ik nog moest wachten tot ik er in kon.
Jelmer en Sien heb ik geappt hoe laat zij er dachten te zijn. En dat was ca. 16.45 uur. Dus tijd zat om me te installeren en douchen.
En om 16.45 kwamen ze inderdaad aan bij het hotel. Ik mocht de foto van de aankomst niet plaatsen, vanwege het ANWB-gevoel dat de foto uitstraalt.
Natuurlijk een hartelijk welkom en goedgemutst namen ze de spullen mee uit de auto. Het was een witte auto en niet de blauwe van Sien. Haar vader heeft haar zijn auto voor deze dagen meegegeven. Een stuk comfortabeler dan haar auto én een automaat.
Uiteraard eerst op het terras voor een drankje (op kosten van het hotel, omdat de kamer nog niet gereed was) en nadat ze met zijn tweeën zich geïnstalleerd hadden het stadje ingelopen.
Bozouls staat bekend om de hoefijzerige kloof met een diepte van 90 meter. De kloof staat bekend als: “gat van Bozouls”. Om de kloof heen staan de huizen en de kerk. Heel bijzonder. Uiteraard wat foto’s gemaakt.
En omdat er een prachtig terras is gesitueerd pal naast de kloof én die ook nog plek voor ons had, zijn we daar gaan zitten. Daar kan een bbq die gelijktijdig plaatsvond in Oldenzaal met Bertie, Susan, Bas, Mart, Iza en Bodhi niet tegenop. Al hadden we daar ook wel bij willen zijn.
Terug naar het hotel om daar te eten, nou ja zeg maar dineren. Je merkt wel dat je uit de Camino routes bent. En omdat ik het restaurant niet kende, is zo’n ervaring toch ook leuk na al het eten wat de pot schaft.
Op tijd naar bed voor de tocht van morgen. En nu ik half liggend op bed naar mijn voeten kijk, zie ik toch ook een blauwe plek achter de nagel van mijn grote teen van de rechtervoet. Hopelijk blijft het binnen de perken. Sinds Le Puy en Velay heb ik nieuwe identieke schoenen aan. Misschien heeft dat er mee te maken.
Zomaar gaan mijn gedachten terug naar juni 2018. Ik heb toen gelopen van Sevilla naar Mérida. Een tocht van een kleine 250 kilometer over 8 dagen, waarvan de laatste drie (vanaf Zafra) samen met Bertie. Voor die tocht had ik nieuwe wat zachtere wandelschoenen gekocht, die ik in Nederland had ingelopen. Maar gedurende de tocht bleken ze toch een maatje te klein te zijn. Gevolg was een hoop hele grote blaren en tenen (vooral onder de nagels) die helemaal donkerblauw werden. En elke dag werd het steeds meer een kwelling om ze aan te doen. Maar goed ik moest verder. En als je maar een tijdje gelopen had, was je wel gewend aan de pijn. Gelet op het doel waarvoor ik mede loop, is pijn wel een erg relatief begrip.
Dat van mij ging over, en hopelijk komt er ook een oplossing voor mensen die door een dwarslaesie altijd met pijn moeten leven. Er is nu € 6.000,00 gedoneerd. En dat is enorm stimulerend voor mij om door te gaan, maar er is nog veel meer nodig. Voor mensen die me volgen: probeer anderen in je omgeving ook te interesseren in deze tocht die mede in het teken staat van dwarslaesie.
Na vijf dagen kwam Bertie en onze ontmoeting was heel enthousiast. Maar ze sprong met beide voeten op mijn blauwe voeten tot bloeden toe. Daar moest ik wel even van bijkomen. Bertie ook😄. Hopelijk gaat dit nu niet gebeuren.
Vandaag 24,7 kilometer gelopen en gevoegd bij de Stan tot en met gisteren heb ik nu 1527,1 kilometer gelopen. Morgen de tocht naar Rodez. Dat zijn ook ca. 24 kilometer. Nog net even een zonsondergang gezien😄.
Wolky’s
Na een week of zes in het revalidatiecentrum leek het er op dat ik toch weer een beetje kon lopen. Maar dan wel met een EVO (beenspalk) en daarvoor had ik geen geschikte schoenen in de kast staan. Dus zocht ik op internet naar een paar mooie nieuwe stappers. En die vond ik van het merk Wolky. Half hoog, hippe kleur blauw en een fel oranje zool. Supergeschikt voor mij. Mijn dochter, met dezelfde schoenmaat maar totaal andere smaak, heeft ze in de winkel gepast en gekocht voor mij. In totaal heb ik zes jaar op deze schoenen gelopen. Bij nader inzien slijten de schoenen bijna niet want ik loop maximaal 50 meter.
Tegenwoordig koop ik mooie hippe schoenen die lekker “zitten”. Ze blijven spiksplinternieuw, ook na jaren dragen.
Ellen, (incomplete dwarslaesie C6)
