In het verslag van gisteren vermeld dat ik nu een aantal in theorie) gemakkelijker etappes krijg. Alleen de etappes van vandaag en morgen zijn meer dan 30 kilometer. Het zou een hele warme dag worden, en dat was het ook, vandaar om 6.30 uur ontbeten en om iets na zevenen vertrekken.
De geplande route was meer dan 34 kilometer. Zoals het meestal begint, loop je langs een wat grotere weg. Daarna ga je een keer links of rechtsaf en kom je op een landweggetje of iets dergelijks. Zo ook nu. Op wikiloc zag de route er gemakkelijk uit. Aan het begin een behoorlijke afdaling en aan het einde ook. Mijn horloge (Garmin forerunner 970) werkte weer niet mee. En daar baal ik wel van. Koop ik een horloge juist voor de navigatie. En regelmatig geeft die niet thuis. Dan zegt die dat ik mijn blue tooth moet aanzetten. EN DIE IS VERBONDEN. Betekent dus dat ik regelmatig mijn gsm moet raadplegen.
Maar goed, de eerste afdaling doet me toch heel erg denken aan de fantastische afdaling die we gisteren hebben gedaan. Heel steil naar beneden, maar daarna één keer het riviertje oversteken en weer steil naar boven. Prachtig om te doen, maar de snelheid gaat er wel uit. En ik wil toch wel redelijk op tijd over zijn. Nu is het in een ‘kloof’ bosrijk en dus schaduwrijk, maar als je weer boven bent, krijg je wel een klap van de warmte.
In het plaatsje Naucelle een café opgezocht voor een koffie en een Perrier. Voor een croissant verwees de café eigenaar me naar de hele goede Boulanger aan de overkant van de straat. Dat heb ik ook gedaan, maar de croissant was de minst lekkere die ik totnogtoe heb gehad.
Ook heb ik daar de route nog bestudeerd en ik zag wel mogelijkheden om soms wat af te snijden. Dus met uitzondering van de ‘kloof’ leek het heel gemakkelijk te worden over landweggetjes. En dat was ook zo tot de laatste 5 kilometer. Daar was het tweede kloofje.
Die viel tegen. Het pad ging nog steiler naar beneden en het was op sommige plekken net iets minder breed dan mijn schoen. Langs rotsen naar beneden en dan weer een pad (of geen pad) en uiteindelijk kom je dan bij een zijtak van een riviertje. Gelet op mijn afnemende hoeveelheid water (inmiddels al bijna 2 liter gedronken) heb ik mijn waterfilter gebruikt om uit het snelstromende beekje water te tappen.
Ik moest nog een riviertje over en ook daar een brug. Maar die brug is volgens mij ooit eens gemaakt, maar daarna nooit meer onderhouden. Met toch wel enige voorzichtigheid daar over gelopen (zie foto van de brug). De weg naar boven viel weer heel erg mee en eenmaal boven was ik ook direct in het plaatsje waar ik moet zijn. Er is een bar/restaurant die gelukkig geopend is. Heel mooi om dan met een colaatje te beginnen (geleerd van zowel Mart als Jelmer).
Als ik denk hoe ik dacht dat de wandeling vandaag zou zijn ten opzichte van de feitelijke wandeling, heeft dat volledig anders uitgepakt. Ik heb weliswaar wat ingekort, maar op de onverwachte kloven had ik niet gerekend. Dat maakt het ook bijzonder. De zoektocht naar een goede balans kun je in theorie wel maken, maar de praktijk is weerbarstig.
En wellicht speelt voor mij ook mee dat ik nu echt een tijd alleen loop. Ik kijk dan naar mijn mentale belasting (zoek een makkelijke weg om sneller over te zijn, want dan heb ik het maar gehad) na alle dagen samen met anderen te hebben gelopen én mijn fysieke belasting (beetje bijkomen van de zwaardere etappes en het gegeven dat ik morgen weer meer dan 30 kilometer loop in heel warm weer). En daar in probeer je een balans te vinden. Niet gelukt dus deze dag, maar wel weer een prachtige ervaring rijker. En dat in evenwicht proberen te houden, is een continu proces. De ene keer gaat het zoals je verwacht. En een andere keer mag (of liever ‘moet’) je door de omstandigheden aanpassen.
Mijn appartement in Pampelonne is echt heel mooi. Dus even douchen en toch maar even mijn bezwete kleren gewassen (en gelukkig ook weer droog).
Tegen zes uur naar mijn restaurantje waar ik heerlijk een stuk kalkoen en een heerlijk voorgerecht heb gehad. En met een nagerecht erbij voor € 18,00. Het tafeltje naast mij werd bezet door een Nederlands (gepensioneerd) stel. Leuk met elkaar gesproken. Ze hebben allebei bij de politie Rotterdam gewerkt. Leuk om aanspraak te hebben in het Nederlands na een hele dag alleen, maar niet eenzaam
Vandaag 31,3 kilometer gelopen. Gevoegd bij de totaal stand tot en met gisteren heb nu 1609,4 kilometer gelopen.
Een wankel evenwicht
Tijdens het schilderen van een stilleven met opeen gestapelde kleurrijke koffiekopjes bleken de kopjes op het doek vrij scheef op elkaar te zijn geplaatst.
Het ziet eruit of het zó om kan vallen.
Ik bedacht dat onze gezondheid een metafoor hiervan is:
Normaal is alles met elkaar in balans: ons lichaam regelt de bloeddruk, de hormoonhuishouding, de verbindingen tussen het brein en alle spieren, organen en het verwerken van alle prikkels vanuit ons lijf naar de hersenen.
Totdat…..
Er bij een dwarslaesie een beschadiging, een soort kortsluiting, in de centrale bedrading: het ruggenmerg, is ontstaan.
Spieren reageren niet, nauwelijks of anders op opdrachten die via elektrische signalen vanuit de hersenen worden gestuurd.
Spieren die bijna niet meer functioneren beginnen op de meest willekeurige momenten spontaan samen te trekken: de spasmes.
Het gevoel uit een deel van het lichaam bereikt de hersenen niet of wordt op een andere manier verwerkt: lichte huidprikkelingen worden als pijn ervaren.
Normaal gesproken wordt je ‘s morgens wakker, je staat op uit bed, gaat naar het toilet en je dag begint.
Bij een chronische ziekte of handicap kom je erachter dat gezondheid niet vanzelfsprekend is; je waardeert het pas wanneer het er niet meer is.
Raymond 69 jr. incomplete dwarslaesie C4-C5
